ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 378

“เรื่องใดกัน?” จู่ ๆ ลั่วชิงยวนก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี
“วันนี้ท่านอ๋องเข้าวัง และสังหารใต้เท้าฟางที่ลงทัณฑ์พระชายาเจ้าค่ะ!”
ได้ยินถึงตรงนี้ ในใจของลั่วชิงยวนตะลึง
ใต้เท้าฟางตายแล้วหรือ?
ฟู่เฉินหวนเป็นคนสังหารเขา
ซ่งเชียนฉู่เอ่ยเสียงเย็น “ฆ่าก็ฆ่าเถอะ เจ้านี่สมควรตาย! ใช้บทลงโทษโดย
พลการ หนำซ้ำท่านยังเป็นถึงพระชายาอ๋อง มันไม่ตายแล้วผู้ใดสมควรตาย
เล่า!”
จือเฉาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจดุจไฟเผา “แต่เมื่อใต้เท้าฟางสิ้นใจ ลูกแก้ว
ดวงตาบนเสาหงส์เพลิงที่หอบรรพบุรุษร่วงหล่นลงมา!”
“บัดนี้ภายในวังวุ่นวาย! ได้ยินว่า… ท่านอ๋องถูกคุมขังเจ้าค่ะ!”
ได้ยินดังนี้ สีหน้าของลั่วชิงยวนเปลี่ยนไปฉับพลัน
“ว่ากระไรนะ?”
“ดวงตาของเสาหงส์เพลิงรึ?”
ลั่วชิงยวนคิดย้อนถึงเมื่อวานอย่างกะทันหัน เมื่อวานตอนเกิดเรื่อง ก็มีควัน
ทมิฬแผ่ออกมาจากดวงตาของหงส์เช่นกัน ดูท่าดวงตานั้นคงถูกบางคนลงมือ
ไว้!
การตกหล่นของดวงตาดวงนี้ ย่อมเป็นเหตุผลที่คนประสงค์ร้ายเหล่านั้น
เอาไว้จับตัวฟู่เฉินหวนอย่างมิต้องสงสัย
รั้
นี้
รื่
“พระชายา ครั้งนี้ดูจะเรื่องใหญ่มาก ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?” จือเฉาเป็น
กังวลอย่างมาก
คิ้วของลั่วชิงยวนขมวดแน่น นางเองก็กำลังไตร่ตรองเรื่องนี้ควรทำเช่นไร
ซ่งเชียนฉู่เห็นท่าทีเป็นกังวลของนาง จึงกล่าวเอือม “ท่าทีท่านคล้ายอยาก
จะช่วยเขา ข้าแนะนำว่าอย่าเสียเลยดีกว่า”
“เขาสิ้นชีพ มิง่ายกว่าการขอหนังสือหย่าหรือ?”
“จากนี้จักไม่มีคนทำท่านบาดเจ็บ และลงมือกับท่านแล้ว”
ในใจลั่วชิงยวนมีแต่ความกังวล นางเอ่ยตอบ “แต่หากคนที่กำจัดเขาอยาก
ถอนรากถอนโคน จนกระทบไปทั้งตระกูลของเขาเล่า?”
“ต่อให้เขาสิ้นชีพ ข้าก็ต้องขอหนังสือหย่ามาให้ได้ ข้ามิอยากเป็นหม้าย!”
ได้ยินดังนี้ ซ่งเชียนฉู่จึงกล่าวอย่างเป็นห่วง “แต่ด้วยกำลังท่านผู้เดียว ท่าน
จักช่วยเขาอย่างไร? ท่านอุตส่าห์หนีออกมาจากในวังได้ ท่านจักกลับไปอีกหน
งั้นหรือ?”
“หากท่านออกมามิได้จักทำเช่นไร?” แค่คิดถึงบาดแผลของลั่วชิงยวนหัว
ใจของซ่งเชียนฉู่ก็กระตุก
ลั่วชิงยวนคิดหนัก “มีผู้หนึ่งต้องช่วยข้าแน่”
“จือเฉา เปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้า!”
หลังเปลี่ยนชุดเสร็จ นางจึงนั่งรถม้าไปที่จวนแม่ทัพใหญ่พร้อมจือเฉา
แม่ทัพใหญ่ฉินเห็นนางมาอย่างร้อนรน ก็รู้ทันทีว่านางมาหาเขาเพราะเรื่อง
อะไร
“ดูท่าท่านเองก็รู้ข่าวแล้ว” น้ำเสียงของแม่ทัพใหญ่ฉินหนักอึ้ง
“แม่ทัพใหญ่ฉิน ได้โปรดช่วยข้าที! ข้าจักเข้าวัง เพื่อพบองค์จักพรรดิ!”
ลั่
ลั่วชิงยวนเข้าวังโดยโผงผางมิได้ ต่อให้นางไปก็อาจมิได้พบท่านอ๋อง
แต่แม่ทัพใหญ่ฉินสามารถช่วยนางได้!
แม่ทัพใหญ่ฉินมิได้คิดมาก เขาพยักหน้า เดินนำนางขึ้นรถม้าตระกูลฉิน
และตรงไปทางพระราชวัง
“มือของเจ้าบาดเจ็บเช่นนี้แล เจ้ายังเสี่ยงอีกหรือ?” แม่ทัพใหญ่ฉินเองก็
รู้สึกปวดใจ
“ท่านอ๋องมิทรงรักท่าน เหตุใดท่านต้องสละชีวิตเพื่อเขาเช่นนี้ด้วย”
แม่ทัพใหญ่ฉินอยากโน้มน้าวนาง
เขารู้ว่าลั่วชิงยวนเพียงแต่งงานแทน เห็นนางที่เมื่อวานพุ่งตัวอย่างไม่คิด
ชีวิตเมื่อพิธีการในเทศกาลโคมไฟ แล้วกลับมามองภาพตรงหน้า นางที่บาดเจ็บ
หนักเช่นนี้ยังเข้าวังเพื่อช่วยท่านอ๋องอีก
ความจริงใจของนางให้ผิดคนเสียแล้ว
แต่ทุกคำพูดที่แม่ทัพใหญ่ฉินพูดออกมา ราวกับมีดบาดลงกลางใจของลั่ว
ชิงยวน
อารมณ์ของนางหนักอึ้งเล็กน้อย นางตอบสงบ “แต่เขาตายมิได้เด็ดขาด”
“แม่ทัพใหญ่ฉินน่าจะดูออก มีคนประสงค์ร้ายต่อเขา”
แม่ทัพใหญ่ฉินพยักหน้า “ศึกแย่งชิงอำนาจ ใช้แผนการเช่นนี้มิใช่เรื่อง
แปลกนัก”
“ในเมื่อเจ้าดูออกว่ามีคนหมายทำร้ายเขา เช่นนั้นเจ้าก็น่าจะรู้ว่า ผู้ที่หมาย
ทำร้ายเขาคือผู้ใดและอำนาจมากเพียงไหน สิ่งที่เจ้ากำลังประสบนั้นมิใช่แค่
ทะเลเพลิง”
แม่ทัพใหญ่ฉินย่อมต้องรู้อยู่แล้วสงครามอำนาจในพระราชวังนั้นต่างมีผู้ใด
บ้าง
ที่
เขาเองก็อาศัยอำนาจทหารในมือ คงความเป็นกลางไว้ จึงได้มีชีวิตที่สงบ
สุขไปช่วงหนึ่ง
เพียงแต่ นับตั้งแต่เรื่องของหลิวฮุ่ยเซียง เขาก็รับรู้ได้ว่าผู้นั้นกำลังจะลงมือ
กับเขาด้วยเช่นกัน
“ข้ารู้ดี” เสียงของลั่วชิงยวนหนักแน่นเป็นที่สุด