ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 498

ลั่วชิงยวนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใต้เท้า ท่านกล้าลงไม้ลงมือรุนแรงกับข้า
อย่างนั้นหรือ?”
“ใต้เท้าเหอ ท่านเองก็รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายเจ็ดกับท่างอ๋องผู้
สำเร็จราชการที่มีต่อข้า เช่นนั้นท่านมิกลัวว่าพวกเขาจะซักถามเรื่องนี้กับข้าใน
ภายหลังหรือ?!”
ไม่ว่าเจ้าหน้าที่ผู้นี้จะมีอำนาจบาตรใหญ่เพียงใด เขาก็มิกล้าละเมิดต่อองค์
ชายแน่ มิต้องพูดถึงอ๋องผู้สำเร็จราชการองค์ปัจจุบันเลย
ในขณะนั้น นางเห็นสีหน้าสับสนของใต้เท้าเหอ ก่อนที่เขาจะพูดอย่าง
อาจหาญว่า “ลงนามในหลักฐานคำให้การนี้เสีย แล้วค่อยมาว่ากัน! มิฉะนั้นหา
อย่าได้มีการต่อรองใดทั้งนั้น!”
ผู้คุมเข้ามาหานางอีกครั้งพร้อมกับแผ่นเหล็กร้อนสีแดง
แต่ในขณะนั้น ลั่วชิงยวนมองเห็นไอสีเขียวปนดำจาง ๆ ปรากฏกลางหว่าง
คิ้วของใต้เท้าเหอ และพลังงานนั้นก็ค่อย ๆ หมุนวนออกมา
ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว ดวงตาของนางเย็นลงครู่หนึ่ง และนางก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า
“ใต้เท้า ไม่นานมานี้คงเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ในจวนของท่าน นั่นคงเกี่ยวข้องกับ
คนในตระกูลท่านเสียด้วย”
ทันทีที่ลั่วชิงยวนพูด สีหน้าของใต้เท้าเหอก็เปลี่ยนไป
‘นางรู้ได้อย่างไร?’
ลั่วชิงยวนมองไปที่พลังงานสีเขียวปนดำที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในร่างผู้อาวุโสผู้
นี้ นั่นเป็นพลังงานชั่วร้าย เมื่อเร็ว ๆ นี้ตระกูลของเขาน่าจะเจอปัญหาบางอย่าง
ผิดปกติ รวมทั้งมีสิ่งอัปมงคลอยู่ในจวนด้วย
นี้
วี่
ลั่
อย่างไรก็ตาม นางกังวลว่าขณะนี้นางคือฝูเสวี่ย มิใช่ลั่วชิงยวน นางจึงมิ
กล้าพูดอะไรมาก
ได้เพียงพูดออกไปว่า “ใต้เท้า ข้าช่วยท่านได้!”
เห็นได้ชัดว่าใต้เท้าเหอไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
ลั่วชิงยวนกล่าวเสริม “ข้าต้องการเวลาเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น! เวลา
เพียงเล็กน้อยนี้คงมิทำให้ท่านเสียเวลาไปมานักหรอกกระมัง!?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใต้เท้าเหอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เขามิเชื่อคำที่นางรำผู้นี้บอกว่านางสามารถช่วยเขาได้ แต่นางรู้ว่ามีบาง
อย่างเกิดขึ้นในตระกูลของเขา หากจะคิดว่านางสุ่มเดาก็คงมิเข้าท่า
หลังจากไตร่ตรองแล้วเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป ก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไร
เขาโบกมือให้ผู้คุมถอยออกไปทันที
หลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว ใต้เท้าเหอก็ค่อย ๆ เดินไปหานางแล้วเอ่ยถาม
ขึ้นว่า “เจ้าจักทำให้ข้าเชื่อเจ้าได้อย่างไร?”
ลั่วชิงยวนเงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่เขา ดวงตาของนางเฉียบคม
“ใต้เท้า หากท่านยอมเชื่อใจข้าสักครั้ง ข้ารับปากว่าสามารถช่วยชีวิตคนทั้งสอง
ได้”
รูม่านตาของใต้เท้าเหอสั่นระรัวทันที
มือของเขากำแน่นอยู่ภายใต้แขนเสื้อ
“ตามข้ามา!” ใต้เท้าเหอไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพาลั่วชิงยวนออกจากคุก
หลังออกจากคุกมาได้ เขาก็เดินผ่านลานชั้นในไปยังสวนด้านหลังก่อนจะ
เข้าไปในจวนหลังหนึ่ง และเข้าไปในจวนอีกหลังหนึ่งซี่งก็คือจวนของใต้เท้าเหอ
ทันทีที่นางเดินเข้ามายังจวนแห่งนี้ ลั่วชิงยวนก็รู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อย
นี่
แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เมื่อนางเดินเข้าไปในลานชั้นในของจวน นางก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครม
ดังสนั่น มีใครบางคนวิ่งโซซัดโซเซออกมา เมื่อเขาเห็นใต้เท้าเหอ เขาก็เอ่ยด้วย
ความกังวลอย่างมากว่า “ใต้เท้าขอรับ ข้ากำลังจะไปตามใต้เท้าอยู่พอดี!”
“ฮูหยินอาเจียนอีกแล้ว!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ กิริยาท่าทางของใต้เท้าเหอก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบสาว
เท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ลั่วชิงยวนเองก็ตามไปด้วย
ภายในห้อง ผมของฮูหยินเหอยุ่งเหยิง นางอาเจียนออกมาอย่างทุลักทุเล
แต่สิ่งที่อาเจียนออกมาทั้งหมดมีเพียงน้ำย่อยเท่านั้นและไม่มีสิ่งอื่นใดเลย
ใบหน้าของฮูหยินเหอขาวซีดไร้เลือดฝาด นางอาเจียนอย่างเจ็บปวด
ราวกับนางกำลังจะตาย
เหล่านางรับใช้ในห้องนอนต่างวิตกกังวลเป็นอย่างมาก
“ข้าควรทำเช่นไรดี อาหารมื้อกลางวันที่ข้ากินเข้าไปอาเจียนออกมาหมด
แล้ว บัดนี้มิเหลืออะไรให้อาเจียนออกมาอีกแล้ว”
ใต้เท้าเหอกังวลอย่างมากเมื่อได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขารีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อ
พยุงฮูหยินเหอ “ฮูหยิน!”
นางคว้าแขนเขาทั้งน้ำตาอาบหน้า “อย่าทรมานข้าเลย ปล่อยให้ข้าตายไป
เสียเถอะ”
“หากข้าอาเจียนเช่นนี้ต่อไป ข้าก็คงต้องอาเจียนจนตายอยู่แล้ว”
“เว่ยหลาง ข้าขอร้อง ปล่อยข้าไปเถอะ!”
นางอาเจียนเป็นเวลาหลายชั่วโมง เจ็บปวดเกินจะทนไหว
ลั่
ทั้
รี่
ลั่วชิงยวนเองก็เห็นว่าฮูหยินเหอทั้งอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงมากจริง ๆ หาก
เป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะต้องตายอย่างแน่นอน
“ฮูหยิน ได้โปรดเข้มแข็งอีกสักหน่อยเถอะ!” ใต้เท้าเหอรู้สึกเจ็บปวดใจ
อย่างยิ่ง
ในขณะนี้ ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าและกระแทกฮูหยินเหอจนหมดสติลง
ด้วยฝ่ามือเดียว
การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วนี้ทำให้ทุกคนในหอนอนต่างตกใจ
สีหน้าของใต้เท้าเหอเปลี่ยนไปในฉับพลัน “นี่เจ้า!”
ลั่วชิงยวนพูดอย่างใจเย็น “ท่านมิต้องกังวล ข้าเพิ่งทำให้ฮูหยินหมดสติ
นางเจ็บปวดมากเกินไปและมีอารมณ์ไม่มั่นคง ข้าเกรงว่าจักมีบางอย่างเกิดขึ้น
ก็เท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใต้เท้าเหอก็โกรธไม่ลง
ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจชีพจรของฮูหยินเหอ และพบว่านางถูก
วางยาพิษ