ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 537

ผู้ที่บัญชาอยู่เบื้องหลัง ก็ต้องตาย!
วินาทีที่นางหันร่าง รอบด้านส่งเป็นเสียงตะลึง ศีรษะใบหนึ่งกลิ้งตกลงพื้น
เมื่อจากไป ลั่วชิงยวนจึงไปที่ร้านยา
แม่นมกู้ปลูกต้นหญ้านานาในเรือน
“แม่นมกู้ ขาของแม่นมมิสะดวก พักผ่อนเถิด” ลั่วชิงยวนขึ้นหน้าไปพยุง
นางไว้
แม่นมกู้ยิ้มเอ่ย “บ่าวว่างไม่เป็นเจ้าค่ะ”
“ดูสิ ด้านนี้บ่าวนำมาปลูกดอกไม้ ส่วนด้านนี้ บ่าวนำมาปลูกผัก! เมื่อก่อน
พ่อแม่ชอบกินผักที่บ่าวปลูกเป็นที่สุดเลย!”
ลั่วชิงยวนพยุงแม่นมกู้ให้นั่งลง พร้อมเอ่ยถาม “แม่นม ท่านอยู่จวนอัคร
มหาเสนาบดีมาหลายปีเช่นนี้ ท่านยังจำนางรับใช้ในจวนได้หรือไม่?”
นางหยิบภาพวาดออกมา ยื่นไปตรงหน้าแม่นมกู้
แม่นมกู้ถือภาพวาดไตร่ตรองครู่หนึ่ง พร้อมกล่าว “เหมือนจะเป็น… ชุน
อิง? ไม่สิ ชุนหว่านเสียมากกว่า”
ลั่วชิงยวนรู้สักดีใจในใจ “แม่นมกู้ ท่านยังจำได้อีกหรือ? ความจำท่านช่างดี
เสียจริง!”
แม่นมกู้ดีใจเป็นอย่างมาก และกล่าวยิ้มแย้ม “เมื่อนั้นบ่าวเป็นผู้ซื้อนางมา
ด้วย ตอนนั้นนางกำลังขายตัวเพื่อหาเงินฝังศพให้พ่อ น่าสงสารเหลือเกิน”
“ผู้อื่นบอกใบหน้านางอวบอิ่มเช่นนี้ ไม่มีทางเป็นลูกคนจน นางเพียงแค่
หลอกเงิน แต่บ่าวรู้สึกใบหน้านางน่าเอ็นดู จึงซื้อตัวกลับมาน่ะ”
นี้
ผู้นี้ล่ะ!
หน้าตาเหมือนเซียนจ๋ายต่งจื้ออย่างที่ลิ่นฝูเสวี่ยบอก!
“นางคือนางรับใช้ท่านแม่หรือ?” ลั่วชิงยวนซักถาม
แม่นมกู้กลับส่ายหัวและตอบ “เหมือนจะเป็นนางรับใช้ของนายหญิงรอง
เจ้าค่ะ”
ได้ยินดังนี้ ลั่วชิงยวนตะลึง
นางรับใช้ของแม่ลั่วเยวี่ยอิง!
จดหมายฉบับนั้นเป็นของปลอมจริง ๆ !
“หลังนายหญิงรองจากไป นางรับใช้ในเรือนนางก็ถูกปล่อยตัว เมื่อหลายปี
ที่แล้วเซี่ยหว่านนั้นเคยกลับมา เพราะนางเลือกแต่งผิดคน มักถูกทำร้าย
ร่างกาย จึงกลับมาขอความช่วยเหลือ”
ได้ยินดังนี้ ดวงตาของลั่วชิงยวนลุกวาว “เช่นนั้นได้ช่วยนางหรือไม่?”
แม่นมกู้ส่ายหัวอย่างเสียดาย “บิดาของท่านมิให้ พูดปัดนางด้วยเงินสิบ
ตำลึง บอกหากนางกล้ากลับมาอีก จักหักแขนขาของนางทิ้ง”
ได้ยินประโยคนี้ ลิ่นฝูเสวี่ยยังตกตะลึง “เหตุใดบิดาของท่านร้ายกาจเช่นนี้
อย่างไรก็เป็นเจ้านายเก่า ไม่ช่วยก็แล้ว เหตุใดต้องข่มขู่ด้วยเล่า?”
ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วแน่น “คิดว่าสันดานคงเป็นเช่นนี้”
“แม่นมกู้ ท่านรู้สถานการณ์สองปีนี้ของเซี่ยหว่านหรือไม่?”
แม่นมกู้ส่ายหน้า “หลังจากนั้นนางก็มิได้มาอีก บ่าวเองก็มิรู้ว่านางเป็นเช่น
ไรบ้าง”
ลั่วชิงยวนถามเรื่องอื่นต่อ แต่ข้อมูลที่ได้มานั้นก็มีเพียงแค่นี้
ลั่
ที่
พื่
หลังจากไป ลั่วชิงยวนบอกข้อมูลที่นางรู้ให้กับใต้เท้าเหอ เพื่อให้ใต้เท้าเห
อช่วยตรวจสอบ
หากนางอาศัยในเมืองหลวง ย่อมต้องอยู่ในหนังสือทะเบียน ลั่วชิงยวนจึง
จักรู้ที่อยู่นางได้
นั่งในจวนใต้เท้าเหอได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็ตรวจเจอเสียแล้ว
“มีคนที่ชื่อเซี่ยหว่านจริง ๆ ปีที่แล้วนางถูกสามีทำร้ายจนเรื่องใหญ่มาถึง
ทางการ”
ได้ยินดังนี้ ลั่วชิงยวนจึงมั่นใจว่าคือเซี่ยหว่านจริง ๆ
“เช่นนั้นจัดการอย่างไรหรือ?”
“สามีเขาให้สัญญาว่าจักมิลงมืออีก นางเองก็ให้อภัยให้อีกฝ่าย เรื่องจึงจบ
ไป”
ลั่วชิงยวนพยักหน้าด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “บ้านของนางอยู่ที่ใด?”
นางจะต้องไปหาเซี่ยหว่านเพื่อถามให้ชัดเจนว่าผู้ใดเป็นคนปลอมแปลง
จดหมายฉบับนั้น!
“ถนนฝูลู่ สิบเจ็ด”
เมื่อได้รับที่อยู่ ลั่วชิงยวนมุ่งไปที่ถนนฝูลู่สิบเจ็ดโดยไม่รีรอ
ในตรอกเงียบสงัด เรือนแสนสงบไร้ซึ่งเสียงใด ลั่วชิงยวนเคาะประตูด้วย
ความกังวล
จากนั้นเสียงฝีเท้าที่เชื่องช้าและหนักแน่นดังขึ้น ประตูถูกเปิดออก
เมื่อเห็นสตรีตรงหน้า ลั่วชิงยวนตะลึงอยู่กับที่