ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 596

แสงเย็นของกริชส่องกระทบดวงตาของฟู่เฉินหวน คิ้วของเขากระตุกขึ้นใน
ทันที
ทันใดนั้น เขาก็คว้าลั่วชิงยวนเข้ามากอด ก่อนจะดึงนางซ่อนไว้ด้านหลัง
จากนั้นจึงยกเท้าขึ้นและเตะกริชออกจากมือของนักฆ่า
เซียวชูรีบเข้าไปในห้องตำราทันทีและเริ่มต่อสู้กับนักฆ่า
ฟู่เฉินหวนมองลงไปที่คนในอ้อมแขนของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลและ
เลือดทั่วทั้งร่าง สีหน้าของเขาดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง “เจ้ามาใกล้ชิดกับฝูจ้าวและ
ตระกูลฝู เหตุใดจึงไม่บอกข้า?”
“เจ้ามาที่นี่เพียงลำพัง อยากตายหรือไร?”
ลั่วชิงยวนพยุงร่างของนางขึ้นยืนอย่างมั่นคง จิตใจนางเต็มไปด้วยภาพ
เหตุการณ์ก่อนที่ลิ่นฝูเสวี่ยจะหายไป นางเอ่ยขึ้นทั้งแววตาเศร้าโศก “ข้ามีเพียง
แค่ตัวข้าเพียงเท่านั้น”
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร?”
ลั่วชิงยวนผงะเล็กน้อย “หม่อมฉันไว้ใจท่านได้เช่นนั้นหรือ?”
ฟู่เฉินหวนมองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน “หากเจ้าไม่ไว้ใจข้า เหตุใดจึงให้ลั่วอ
วิ๋นสี่ส่งสารมาถึงข้า?”
ลั่วชิงยวนถูกหยุดไว้ด้วยคำถาม
ใช่ เมื่อพูดถึงเรื่องต่าง ๆ นางก็เอาแต่นึกถึงฟู่เฉินหวน ท้ายที่สุดแล้ว มี
เพียงฟู่เฉินหวนเท่านั้นที่สามารถนำคนมาที่จวนของเจ้ากรมกลาโหมได้
นางรู้ว่าวันนี้การเข้าจวนตระกูลฝูเป็นเรื่องอันตราย แม้ว่านางจะมีลิ่นฝูเส
วี่ยเป็นผู้ช่วย แต่ก็มีบางสิ่งที่ต้องการขอความช่วยเหลือจากฟู่เฉินหวน
ที่
ผู้
ฟู่
เช่น หลักฐานการฆาตกรรมของฝูว่านเจิงที่มีต่อผู้คนมากมายในหอสมุทร
มรกต ซึ่งจะทำให้ฟู่เฉินหวนสามารถจับกุมพวกเขาได้ทันที
มิฉะนั้น แม้ว่านางจะจากตระกูลฝูไปได้อย่างไร้อันตราย แต่นั่นจะมี
ประโยชน์อะไร?
หากตระกูลฝูทำลายหลักฐาน พวกเขาจะไม่ให้โอกาสนางอีกเป็นครั้งที่สอง
ทันใดนั้นพ่อบ้านก็เข้ามาพร้อมกับคนของนาง และต้องตกใจเมื่อเห็น
เหตุการณ์ตรงหน้า
“ใต้เท้า! คุณชาย!”
พ่อบ้านรีบเข้าไปจับร่างของพวกเขาทั้งสองที่ยังหมดสติอยู่บนพื้นทันที
“ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ ท่านกล้าดีเช่นไรถึงโจมตีพวกเขาอย่างเปิดเผย
ภายในจวนเช่นนี้?! บ้านเมืองยังมีขื่อมีแปอยู่หรือไม่!?”
ลั่วชิงยวนวิ่งเข้าไปห้องตำราทันที นางค้นหาไปทั่วบนพื้น จากนั้นจึงพบ
กล่องและเอกสารทั้งหมดของหอสมุทรมรกต นางมอบของเหล่านั้นให้ฟู่เฉิน
หวน
“ในปีนั้น ทุกคนในหอสมุทรมรกตถูกตัดสินว่าตายจากอุบัติเหตุ แต่แท้จริง
แล้วกลับเป็นฝูว่านเจิงที่เป็นผู้สังหารคนนับร้อยเหล่านั้น! นี่เป็นหลักฐาน
ทั้งหมด!”
ขณะที่นางมอบของให้กับฟู่เฉินหวน หัวใจของเขาก็สั่นไหวอย่างไม่อาจ
ควบคุม
นางค้นพบสิ่งต่าง ๆ มากมายจริง ๆ
ภายในห้องตำรา เซียวชูสามารถจับนักฆ่าและพาเขาออกมาได้ “ท่านอ๋อง
นี่คือนักฆ่าสำนักเทียนอิง!”
น้ำเสียงของเซียวชูเต็มไปด้วยความตื่นเต้น คนที่เขาไล่ตามมานาน ใน
ที่สุดก็ถูกจับได้เสียที!
นั้
นี้
ุ
ู
ฟู่เฉินหวนโยนของเหล่านั้นให้เซียวชู “เก็บของพวกนี้ไป อย่าได้ทำหาย
เป็นอันขาด”
หลังจากพูดเช่นนั้นฟู่เฉินหวนก็พยุงลั่วชิงยวนขึ้น แล้วเดินจากไป
เซียวชูเก็บข้าวของของเขาอย่างประหม่า และติดตามฟู่เฉินหวนพร้อมกับ
นักฆ่าไปทันที
“ท่านทำร้ายเจ้ากรมกลาโหมแล้วจะจากไปง่าย ๆ เช่นนี้หรือ?!” พ่อบ้าน
ตะโกนสาปแช่งตามมาจากด้านหลัง
เซียวชูหันกลับมาแล้วพูดว่า “เวลานี้เขายังคงเป็นเจ้ากรมกลาโหม แต่ใน
เวลาอีกเพียงพริบตาเดียว เขาจะต้องลงจากตำแหน่งอย่างแน่นอน”
สีหน้าของพ่อบ้านเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาไม่กล้าปล่อยให้ใครไล่ตามพวก
เขาไปอีก
ลั่วชิงยวนได้ยินเสียงของพ่อบ้าน นางถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของฟู่เฉินหวน
นางเงยหน้าขึ้นมองเขา
“หากท่านถูกกล่าวหาว่าบุกรุกจวนใต้เท้าฝู เช่นนั้นท่านก็พูดได้เลยว่าท่าน
มาที่นี่เพราะข้าส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากท่าน”
“หอสมุทรมรกตนี้อาจเป็นเลือดที่เปื้อนมือของฝูว่านเจิงเพียงส่วนหนึ่ง
เท่านั้น ท่านรีบไปที่พระราชวังเพื่อ รายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทและปิดจวนตระ
กูลฝูทันที บางทีเราอาจพบเบาะแสและหลักฐานเพิ่มเติมจากห้องตำรานี้”
ด้วยวิธีนี้ ข้อหาบุกรุกจวนตระกูลฝูของฟู่เฉินหวนในวันนี้ไม่เพียงแต่จะไม่
ต้องโทษทางอาญา แต่ยังถือเป็นการสมควรอีกด้วย
เมื่อฟังคำพูดราบเรียบที่กลั่นกรองมาจากความคิดของนาง ฟู่เฉินหวนก็ยิ่ง
ขมวดคิ้วมากกว่าเดิม
นางไม่ได้ประมาท นางมีแผนตั้งแต่ต้น แม้ว่าความแข็งแกร่งของนางเพียง
อย่างเดียวจะไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับตระกูลฝูก็ตาม
นี้
ทว่าหากเขาไม่มาในวันนี้ นางอาจถูกฝังอยู่ในตระกูลฝู
ฟู่เฉินหวนจ้องมองนางพร้อมกับขมวดคิ้ว “เจ้าควรห่วงเรื่องตัวเจ้าเองเสีย
ก่อน”
ฟู่เฉินหวนช้อนร่างนางขึ้นอุ้มแล้วรีบเดินออกจากประตู เขากระโดดขึ้นบน
หลังม้า และขี่ม้าไปยังตำหนักอ๋อง
เซียวชูคว้าตัวนักฆ่าและขี่ม้าตามหลังเขาไปอย่างใกล้ชิด
ฟู่เฉินหวนรีบกลับไปที่ตำหนักอ๋องโดยมีร่างของลั่วชิงยวนซึ่งเต็มไปด้วย
บาดแผลและรอยเลือดในอ้อมแขนของเขา
เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป ก็ทำให้เกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือดใน
ทันที