ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 688

“ว๊าย!” ลั่วเยวี่ยอิงตกใจเมื่อเห็นบุรุษคนนั้นมีเลือดอยู่บนหน้า
นางตกเข้าสู่อ้อมแขนของฟู่เฉินหวน
“ท่านอ๋อง…”
ในขณะนี้ลั่วเยวี่ยอิงดูราวกับกระต่ายที่หวาดกลัว
แต่ฟู่เฉินหวนจำลั่วชิงยวนได้ในทันที และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่าง
มากเมื่อเขาเห็นนางเต็มไปด้วยเลือดและดูสะบักสะบอมอย่างยิ่ง
เขาผลักลั่วเยวี่ยอิงออกไปทันที และก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “เกิด
อะไรขึ้น?”
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและเอื้อมมือไปรับฟู่อวิ๋นโจวจากด้านหลังของนาง
ลั่วชิงยวนถอยไปสองก้าวเป็นการปัดป้องและเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนาง
เย็นชาอย่างยิ่ง
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับท่าน?”
ดวงตาที่เย็นชาของนางไร้อารมณ์และว่างเปล่า ปราศจากแวว
มีความผิดหวังและความเสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุดอยู่ในใจของนาง
เหตุใดนางต้องฝากข้อความถึงฟู่เฉินหวน? มอบให้ฉินเชียนหลี่ไปเลยยังดี
กว่า
เหตุใดฟู่เฉินหวนจึงเป็นคนแรกที่นางนึกถึงในเวลานั้น?
ขณะที่คิดว่านางกำลังต่อสู้กับหมอกู้ นางคิดว่าฟู่เฉินหวนอาจจะมาช่วย
นางในไม่ช้า
ลั่
วี่
แต่เขากลับยืนชมจันทร์อยู่กับลั่วเยวี่ยอิง
ความคาดหวังทั้งหมดในใจของนางมลายหายไปทันที
ลั่วชิงยวนแบกฟู่อวิ๋นโจวไว้บนหลัง และเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมามองฟู่
เฉินหวนอีก
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว เห็นบาดแผลอันน่าตกใจบนหลังของฟู่อวิ๋นโจว
แม้แต่ฟู่อวิ๋นโจวก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ลั่วชิงยวนอาจจะต้องผ่านการ
ต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตายมา
เขาเดินตามไปอย่างรวดเร็ว คว้าฟู่อวิ๋นโจวไว้โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขา
แบกฟู่อวิ๋นโจวไว้บนหลังของตัวเองแล้วเดินไปข้างหน้านำหน้าไปทันที ก่อน
ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าทำให้เหยียนหน่ายซินได้รับบาดเจ็บแล้วเจ้าไป
อยู่ที่ใดมา?”
ฟู่เฉินหวนแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทว่า เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินกลับกลายเป็นการที่เขาตั้งคำถามกับนางเกี่ยวกับ
การทำร้ายเหยียนหน่ายซิน
“หม่อมฉันทำร้ายเหยียนหน่ายซิน ท่านต้องการลงโทษหม่อมฉันหรือ?
เช่นนั้นก็เอาเถอะ” ดวงตาของลั่วชิงยวนดูเฉยเมย เย็นชาและไร้ความอบอุ่น
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว และสงสัยว่าเหตุใดจู่ ๆ ลั่วชิงยวนถึงมีท่าทีแข็งกร้าว
เช่นนี้
เขาหยุดพูด แบกฟู่อวิ๋นโจวไว้บนหลังแล้วรีบไปที่ที่พักของหมอหลวง
ลั่วชิงยวนก็ติดตามอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่ดังกล่าว ฟู่อวิ๋นโจวก็ถูกวางลงบนเตียง และหมอ
หลวงก็เข้ามาทันที “สวรรค์! องค์ชายห้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ลั่
วิ่
ลั่วชิงยวนรีบวิ่งเข้าไปในห้องและผลักหมอหลวงออกไป “องค์ชายห้ามี
แผลยาวและเสียเลือดมากเกินไป พระองค์จำเป็นต้องเย็บแผล ช่วยข้าเตรียม
น้ำและยาห้ามเลือด”
หมอหลวงตกใจเล็กน้อย
ลั่วชิงยวนนั่งข้างเตียงและตรวจวัดชีพจรของฟู่อวิ๋นโจว
หมอหลวงตกตะลึงและมองไปที่ท่านอ๋อง
เมื่อเห็นท่าทางกังวลและวิตกกังวลของลั่วชิงยวน ฟู่เฉินหวนก็รู้สึกถึง
ความโกรธที่ไม่เคยเป็นในหัวใจของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็น
บาดแผลสาหัสบนร่างกายของนางเอง นางไม่สนใจแม้แต่อาการบาดเจ็บของ
ตัวเองและรีบรักษาอาการบาดเจ็บของฟู่อวิ๋นโจว
ฟู่เฉินหวนก้าวไปข้างหน้าและดึงลั่วชิงยวนออก “เขามีหมอหลวงคอยดูแล
เขา เจ้าควรดูแลตัวเองก่อน!”
ลั่วชิงยวนผละออกจากมือของเขาแล้วพูดว่า “ปล่อยข้า!”
นางเหลือบมองหมอหลวงอย่างเย็นชา “เหตุใดท่านไม่รีบไปเตรียมของ
ล่ะ? ท่านอยากเห็นองค์ชายห้าสิ้นพระชนม์ที่นี่หรือไร?”
หมอหลวงตกใจมาก เขารู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างท่านอ๋องกับพระชายา
นับว่าแปลกมาก เขาจึงรีบไปเตรียมของทันที
เหลือเพียงฟู่เฉินหวน และลั่วชิงยวนอยู่ในห้อง เช่นเดียวกับฟู่อวิ๋นโจวหมด
สติอย่างไม่รู้เป็นตายร้ายดีบนเตียง
“ลั่วชิงยวน ฟู่อวิ๋นโจวเป็นใครสำหรับเจ้า เจ้าใส่ใจมากเขาขนาดนี้เชียว
รึ?!”
เมื่อเห็นร่างกายและใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของลั่วชิงยวนที่ดูราวกับนาง
ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย เห็นเพียงแต่นางสนใจแต่ฟู่อวิ๋นโจวเท่านั้น ฟู่เฉินหวนก็ยิ่ง
โกรธมาก
ลั่
นี้
ลั่วชิงยวนเองก็โกรธและตะโกนกลับไปว่า “เขาเป็นแบบนี้เพราะช่วย
หม่อมฉัน!”
ประโยคดังกล่าวทำให้ฟู่เฉินหวนตกตะลึง