ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 801

ลั่วชิงยวนสั่งเบา ๆ “ส่งใต้เท้าเฉาเข้าคุกไปด้วย”
ครู่ต่อมา ใต้เท้าเฉาก็ถูกลากออกไป เขาตะโกนด้วยความโกรธว่า “พระ
ชายา ท่านมีสิทธิ์อะไรมาจับกุมข้า?! ข้ามีตำแหน่งเป็นขุนนาง ท่านเป็นเพียง
สตรี!”
ลั่วชิงยวนหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาโดยตรง “สิทธิ์ที่ได้รับจากอ๋องผู้
สำเร็จราชการ พอหรือไม่?”
“อย่าว่าแต่จับเจ้าเลย สิทธิ์ที่จะตัดหัวเจ้า ข้าก็มี!”
ใต้เท้าเฉาตกใจเป็นอย่างมาก นี่คือป้ายอหิมังกรจากอ๋องผู้สำเร็จราชการ
องค์จักรพรรดิมอบให้แก่อ๋องผู้สำเร็จราชการ นี่มิเพียงแต่เป็นสัญลักษณ์
ของอำนาจในฐานะอ๋องผู้สำเร็จราชการเท่านั้น แต่ยังมีอำนาจในการสั่งทหาร
และตัดสินโทษขุนนางที่ต่ำกว่าขุนนางขั้นหนึ่งขุนนางขั้นหนึ่งอีกด้วย
สิ่งที่สำคัญเช่นนี้ อ๋องผู้สำเร็จราชการกลับมอบให้กับสตรีนางหนึ่ง!
นี่มันยุคสมัยอะไรกัน!
ในวันเดียวกันนั้น ลั่วชิงยวนได้จับกุมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับสมาคมการค้า
เฟิงตู นำพวกเขาเข้าคุกไปจนหมด
ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึด พร้อมย้ายบัญชีทั้งหมดไปยังสมาคมการค้าเฟิงตู
ปลาตัวเดียวที่หลุดลอดอวนนี้ไปได้ เห็นจะมีเพียงลั่วฉิง
แต่ลั่วชิงยวนมิพบนางในเมืองซีหยาง
หลังจากเสร็จงานแล้ว ลั่วชิงยวนก็พาลั่วหลางหลางกลับไปยังบ้านตระกูล
ฟ่าน
รื่
ขึ้
นี้
มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในเมืองซีหยางเช่นนี้ ฟ่านซานเหอย่อมได้ยินข่าวคราว
เป็นธรรมดา เมื่อเห็นลั่วชิงยวนมาเขาก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย
เขามองไปที่ลั่วหลางหลางอย่างรวดเร็ว พลางพูดว่า “หลางหลาง เจ้าคงมิ
ใจร้ายเช่นนั้นใช่หรือไม่?!”
ลั่วชิงยวนเหลือบมองเขาด้วยความประหลาดใจและเย้ยหยัน “เจ้ามิสนว่า
นางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่กลับกลัวว่านางจะใจร้ายกับตระกูลฟ่านของ
เจ้าอย่างนั้นหรือ?”
ลั่วหลางหลางจ้องมองฟ่านซานเหอด้วยความผิดหวังและเอ่ยอย่างสงบ
“ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจได้ว่าตระกูลฟ่านจะได้รับผลกระ
ทบไปด้วยหรือไม่”
เมื่อพวกเขามาถึงห้องโถง ฟ่านซานเหอสั่งให้คนเตรียมชาอย่างรวดเร็ว
ลั่วชิงยวนพูดเสียงเย็นชา “มิต้องเตรียมชา ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อเรื่องเดียว
เท่านั้น”
“เขียนหนังสือหย่าเสีย หลางหลางจะมิเกี่ยวข้องกับตระกูลฟ่านของเจ้าอีก
นับจากนี้เป็นต้นไป”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฟ่านซานเหอก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันที
เขามองไปยังลั่วหลางหลางอย่างมิเชื่อ “หลางหลาง เจ้าต้องการให้ข้าหย่า
กับเจ้าหรือ?”
“หลางหลาง เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน…”
ลั่วหลางหลางขัดคำเขาอย่างเย็นชา “ตอนนี้พูดเช่นนี้จะมีประโยชน์อัน
ใด? เขียนหนังสือหย่าให้เร็วเถิด”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฟ่านซานเหอก็คุกเข่าลงต่อหน้าลั่วหลางหลางทันที “หลา
งหลาง เป็นความผิดของข้า ข้าผิดเองที่มิได้ดูแลเจ้าให้ดี!”
“แต่บ้านเจ้าก็ไม่มีแล้ว หากข้าหย่ากับเจ้า เจ้าจะไปที่ใดได้?”
“หลางหลาง ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า เจ้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่ ต่อ
จากนี้เราจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข!”
ฟ่านซานเหอจับมือของลั่วหลางหลาง ขอร้องอย่างหนัก
ลั่วชิงยวนมิพอใจ “ที่เจ้าพูดว่านางไม่มีบ้านให้กลับนี่หมายความเยี่ยงไร
บ้านของข้าก็คือบ้านของนาง!”
ลั่วหลางหลางขมวดคิ้ว มองไปที่ฟ่านซานเหอแล้วถามว่า “หากข้าขอให้
ท่านหย่าขาดกับเฉินซวนอี๋เล่า?”
เมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ ฟ่านซานเหอก็ลังเล
จากนั้นเขาก็พูดอย่างลำบากใจว่า “หลางหลาง นางเพิ่งแท้งลูก สุขภาพ
อ่อนแอ หากข้า…”
ลั่วหลางหลางมองออกไปด้วยความผิดหวัง “เช่นนั้น มิต้องพูดอันใดแล้ว
เขียนหนังสือหย่าเสียเถิด!”
ลั่วหลางหลางมีทีท่าแน่วแน่
แต่ฟ่านซานเหอกลับรู้สึกถึงวิกฤติในเวลานี้ หากลั่วหลางหลางหย่าร้าง
ออกไป นางก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลฟ่านอีก
หากลั่วชิงยวนหมายจะทำลายกับตระกูลฟ่าน ตระกูลฟ่านจะต้องพินาศ
แน่!
ดังนั้น…
“ไม่ ข้าจะมิหย่ากับเจ้า หลางหลาง เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไป!
เจ้าจะทุบตีข้าและดุด่าข้าอย่างไรก็ได้ แต่ข้าจะมิยอมหย่ากับเจ้า!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฟ่านซานเหอ ลั่วชิงยวนก็โกรธมาก
นางยืนขึ้นและเตะฟ่านซานเหอเข้าที่หน้าอก แยกเขาให้ห่างจากลั่วหลาง
หลางมากขึ้น
“ทำความเข้าใจเสียใหม่ หลางหลางมิต้องการเจ้าแล้ว! อย่ามาแสร้งทำ
หน้าสงสารหน่อยเลย น่ารังเกียจนัก!”
“เจ้ามิอยากเขียนหนังสือหย่าใช่หรือไม่? เช่นนั้นให้หลางหลางเขียนเอง
แล้วกัน!”
จากนั้นลั่วชิงยวนก็หยิบพู่กันและกระดาษมาวางบนโต๊ะทันที
ลั่วหลางหลางเขียนหนังสือหย่าโดยมิลังเล
ฟ่านซานเหอตกตะลึง และรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นมิได้ “ตามธรรมเนียมแล้ว
สามีเป็นเจ้าของภรรยา มีเพียงบุรุษเท่านั้นที่หย่าร้างกับสตรี สตรีจะหย่าร้างกับ
บุรุษได้เยี่ยงไร? หนังสือหย่านี้จะมีผลอันใดได้?!”
ลั่วชิงยวนกำลังจะตอบโต้เมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงแก่ชราและอ่อนแรงดังมาจาก
ข้างนอก…