ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 886

ภายในห้อง
ฟู่เฉินหวนสวมอาภรณ์ขาวบางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด
ซูโหยวส่งยาไปให้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งว่า “ท่านอ๋อง หรือว่า
เราไปขอให้แม่นางซ่งช่วยดูให้หน่อยดีไหมพ่ะย่ะค่ะ”
“ท่านกระอักเลือดมาหลายวันแล้ว ต่อให้ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนก็ทนมิ
ไหวหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
มิเคยเห็นท่านอ๋องซีดเซียวอ่อนแอเช่นนี้มาก่อนเลย
ฟู่เฉินหวนรับถ้วยยามา แล้วค่อย ๆ กินยาในถ้วยจนหมด
มือที่ซีดเซียวเช็ดมุมปาก และกล่าวถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “มีข่าวคราว
ของพวกชาวเผ่านอกด่านบ้างหรือไม่?”
ซูโหยวส่ายหน้า “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะหนีไปตั้งแต่คืนที่พระชายาเกิด
เรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ตอนนี้มิน่าจะอยู่ในเมืองหลวงแล้ว แต่ไม่มีบันทึกการออกเมืองของพวก
เขา มิรู้ว่าออกเมืองไปได้อย่างไร”
“แต่กระหม่อมคิดว่า ต้องมีคนช่วยพวกเขาอยู่เบื้องหลังเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของฟู่เฉินหวนก็เย็นชาลงเล็กน้อย และน้ำเสียงก็
เย็นชาลง “สืบต่อไป”
“ชาวเผ่านอกด่านพวกนี้มาเร็วไปเร็ว เป็นไปมิได้ที่พวกเขาจะมาเพื่อฆ่าลั่ว
ชิงยวนเท่านั้น”
“ติดต่อฉินเชียนหลี่ด้วย ถามเขาว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร”
ซูโหยวรับคำ “พ่ะย่ะค่ะ”
แสงจันทร์ส่องสว่าง
แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้ทั่วบริเวณสว่างไสว
เหนือเรือนของลั่วชิงยวน ดวงดาวพร่างพราวส่องสว่างบนท้องฟ้ายาม
ราตรี
เหล่านางรับใช้ในเรือนต่างถูกองครักษ์ของลั่วเยวี่ยอิงทำร้ายจนบาดเจ็บ
จือเฉาที่ปากมีเลือดไหล ยังคลานไปที่ประตูเพื่อขวางไว้ “พวกเจ้าเข้าไป
มิได้นะ! เข้าไปมิได้!”
ลั่วเยวี่ยอิงเดินนำหน้า มองไปที่จือเฉาที่ขวางทางนางอยู่ ก้มลงจับผมของ
จือเฉาแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าขัดขวางมิให้ข้าพบพี่หญิง ข้าอยากรู้ว่า
พวกเจ้ามีจุดประสงค์อะไรกันแน่”
ลั่วเยวี่ยอิงแสยะยิ้มอย่างเย็นชา “หากพี่หญิงของข้าเป็นอะไร พวกเจ้า
ทั้งหมดต้องตายตามนางไป!”
จือเฉากัดฟันดิ้นรน พลางตะโกนสุดเสียง “ใครก็ได้ ช่วยด้วย! ใครก็ได้!”
ลั่วเยวี่ยอิงโกรธจัด “อยากตายนักรึ!”
นางจับผมของจือเฉาแล้วกระแทกหัวเข้ากับประตูอย่างแรง
ปัง! เลือดไหลอาบหน้าผากของจือเฉา
ลั่วเยวี่ยอิงผลักประตูเพื่อจะเข้าไป แต่จือเฉาก็กอดขาของลั่วเยวี่ยอิงไว้
แน่น พยายามสุดกำลังเพื่อมิให้นางเข้าไป
“ไปตามคนมาเร็ว! เร็วเข้า!” จือเฉาตะโกนสุดเสียง
แต่ผู้คุมกันในลานเรือนยังคงยืนอยู่ เหล่านางรับใช้ต่างก็มิกล้าขยับ
ลั่
วี่
น้ำ
ลั่วเยวี่ยอิงหมดความอดทนแล้ว “ลากนางออกไป! เอาไปจมน้ำตายในโอ่ง
น้ำนั่นซะ!”
ผู้คุ้มกันก้าวไปข้างหน้าคว้าตัวจือเฉาลากออกไป นางรับใช้ในเรือนเห็นดัง
นั้นก็รีบวิ่งออกจากเรือนไปตามคนมาทันที
ลั่วเยวี่ยอิงผลักประตูเข้าไปในห้อง
แสงจันทร์ส่องลงมาบนร่างของลั่วชิงยวนที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง ทำให้ผิว
ของนางดูขาวอมชมพูราวกับไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว
ใบหน้าที่งดงามของนาง
มิอาจปฏิเสธได้ว่าทำให้ลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกอิจฉา
อิจฉาจนแทบบ้า
ลั่วเยวี่ยอิงเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ แล้วชักมีดสั้นออกมา “ข้าคิดว่าเจ้าตาย
แล้ว ที่แท้ก็ยังมิตายสนิท งั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง”
“ไปพบพญายมเถอะ!”
ลั่วเยวี่ยอิงถือมีดสั้นจ่อไปที่ตำแหน่งหัวใจของลั่วชิงยวน ก่อนจะแทงลงไป
อย่างแรง
ความรู้สึกอันตรายและความมิสงบที่รุนแรง บังคับให้ลั่วชิงยวนตื่นขึ้น
นางคว้าข้อมือของลั่วเยวี่ยอิงที่กำลังจะแทงลงมาเอาไว้ได้
แววตาที่แหลมคมเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
นางพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
ลั่วเยวี่ยอิงตกตะลึง เหตุใดจู่ ๆ นางจึงตื่นขึ้นมาได้
นางพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็มิเป็นผล
ลั่
วี่
ตื่
ลั่วเยวี่ยอิงรีบตะโกนด้วยความตื่นตระหนก “ใครก็ได้!”
ผู้คุ้มกันรีบปล่อยจือเฉา พลันวิ่งเข้าไปในห้องแล้วชักดาบพุ่งเข้าหาลั่วชิง
ยวน
ลั่วชิงยวนหรี่ตาลง แย่งมีดสั้นในมือลั่วเยวี่ยอิงมาแล้วเหวี่ยงแขนฟันออก
ไป
มือพุ่งออกไปเร็วมากจนผู้คุ้มกันมิทันตั้งตัว สองมือกุมคอตนพร้อมล้มลง
ไปกับพื้น
ลั่วเยวี่ยอิงตกใจสุดขีด สีหน้าของนางซีดเผือดเมื่อเห็นศพที่นอนอยู่ตรง
หน้า
เป็นไปมิได้!