ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 952

“ท่านอ๋อง!” ลั่วเยวี่ยอิงอุทานด้วยความตกใจ
ในเวลานี้ ซ่งเชียนฉู่เดินเข้ามาพร้อมกับยา เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวก็
ก้าวไปข้างหน้าและดึงลั่วเยวี่ยอิงออกไปทันที
“นี่เจ้าทำอะไรลงไป?”
ลั่วเยวี่ยอิงล้มลงกับพื้น เอ่ยทั้งน้ำตาว่า “ข้าจะทำอันใดได้ ข้าเพียงห่วงใย
ท่านอ๋องเท่านั้น…”
“ท่านหมอซ่ง…” ฟู่เฉินหวนพยุงร่างกายขึ้นพูดด้วยความยากลำบาก
ซ่งเชียนฉู่วางยาลงอย่างรวดเร็ว ขับไล่ลั่วเยวี่ยอิงออกไปแล้วจึงปิดประตู
นางคว้าข้อมือของฟู่เฉินหวนและตรวจดูชีพจรของเขา
“ยามนี้ท่านยังมิควรขยับร่างกาย พลังเขี้ยวเหล็กนั้นรุนแรงเกินไป!”
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว “ลั่วชิงยวนถูกตามล่าหรือไม่ นางอยู่ที่ใด?”
ซ่งเชียนฉู่ตกใจ นางตระหนักได้ว่าลั่วเยวี่ยอิงได้เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง และ
นั่นทำให้เขาต้องกระอักเลือด
เมื่อรู้ดังนั้นแล้วก็มิจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
“ยามนี้ยังไม่มีใครรู้ว่านางอยู่ที่ใด หม่อมฉันเดาว่านางคงออกจากเมืองไป
แล้ว”
“แต่หม่อมฉันมิคิดว่า นางจะหลบหนีไปเพราะกลัวความผิด”
“หากนางมีคนไข้ที่รักษามิได้ นางก็ไม่มีวันจะหนีไปเฉย ๆ”
ซึ้
ฟู่เฉินหวนครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อมินานมานี้ ฟู่จิ่งหลีบอกเขาทั้งหมดแล้ว
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง และพอจะรู้คร่าว ๆ ว่าลั่วชิงยวนไปที่ใด
ลั่วชิงยวนไปคนเดียวลำพัง นับว่าอันตรายเกินไป!
“ท่านหมอซ่ง ท่านมีตัวยาใดที่พอจะบรรเทาความเจ็บปวดจากเขี้ยวเหล็ก
ได้บ้างหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งเชียนฉู่ก็มองเขาด้วยความตกใจ “นี่ท่านคิดจะทำสิ่งใด
กัน?”
ฟู่เฉินหวนมีสายตาแน่วแน่ “ไปหานาง”
“ท่านบ้าไปแล้วหรือ? ท่านจะไปตามหานางทั้งที่มีเขี้ยวเหล็กสิบหกเล่มอยู่
ในร่างเช่นนั้นหรือ?”
“ก่อนที่ท่านจะทันได้พบนาง เกรงว่าคงตายเสียตั้งแต่ระหว่างทางแล้ว!”
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว “นางไปที่ชายแดนแล้ว ตอนนี้ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า
สถานการณ์สงครามที่ชายแดนเป็นเช่นไร”
“ข่าวสารถูกตระกูลเหยียนตัดขาด มิรู้เลยว่ามีสายลับของตระกูลเหยียนอ
ยู่มากน้อยเพียงใด”
“นางไปเพียงลำพัง มิต่างอะไรกับเนื้อเข้าปากเสือ”
“มิว่านางจะเก่งกาจเพียงใด นางก็มิอาจต้านทานกองทหารม้านับหมื่น
ของพวกนอกด่านได้”
ซ่งเชียนฉู่ตกใจ ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใจเต็มไปด้วยความมิสบายใจ
“ถึงเจ้าจะมิให้ยา ข้าก็จะไปอยู่ดี”
ซ่งเชียนฉู่ตกใจ
หลังจากลังเล ในที่สุดนางก็ยอมประนีประนอม
“ตกลง หม่อมฉันมียาที่จะบรรเทาความเจ็บปวดจากเขี้ยวเหล็กได้
ชั่วคราว”
ทันทีที่เขาพูดจบ ฟู่เฉินหวนก็ร้องขออีกเรื่อง “ข้าจะใช้วรยุทธได้ใช่หรือ
ไม่?”
ซ่งเชียนฉู่ขมวดคิ้ว “ท่านมิอยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วหรือ?”
ฟู่เฉินหวนรู้สึกโล่งใจ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีทางออก เช่นนั้นก็ขอรบกวนเจ้า
แล้ว”
ซ่งเชียนฉู่พูดมิออกทันที
หลังจากลังเล นางก็พูดขึ้นว่า “หม่อมฉันสามารถให้ยาแก่ท่านได้ ร่างกาย
ของท่านจะปรับตัวเข้ากับการมีอยู่ของเขี้ยวเหล็ก ท่านจึงจะใช้วรยุทธได้”
“แต่มันมีราคาที่ท่านต้องจ่าย เมื่อเขี้ยวเหล็กนี้รวมเข้ากับร่างกายของท่าน
แล้ว เกรงว่าจะมิสามารถถอนออกได้ตลอดชีวิต”
“ตราบใดที่เขี้ยวเหล็กยังอยู่ ชีวิตของท่านก็จะอยู่ไปด้วย”
“ทว่า หากเขี้ยวเหล็กถูกถอนออก ท่านอาจจะตายได้”
ฟู่เฉินหวนพยักหน้าและพูดโดยมิลังเลแม้แต่น้อย “ขอบใจเจ้ามาก”
ซ่งเชียนฉู่ถอนหายใจ “มิจำเป็นต้องขอบใจหม่อมฉัน”
“หม่อมฉันมาที่นี่ก็เพื่อชิงยวน”
“จะได้มิทำให้สิ่งที่นางทำเพื่อท่านมากมายเพียงนั้นต้องสูญเปล่า”
ซ่งเชียนฉู่ยืนขึ้นและจากไป นางเตรียมยาทันที
ฟู่เฉินหวนอดทนต่อความเจ็บปวดและเรียกซูโหยวทันที ขอให้เขานำ
แผนที่มาให้
เมื่อกางแผนที่ออก ฟู่เฉินหวนครุ่นคิดอย่างจริงจัง ในเมื่อลั่วชิงยวนกล้าไป
ชายแดน นางย่อมมิไปโดยปราศจากการเตรียมการอย่างแน่นอน
เมื่อนึกถึงอาการของเสด็จพ่อของเขาที่แย่ลง ฟู่เฉินหวนก็ครุ่นคิดว่า นี่อาจ
เป็นคำสั่งของเสด็จพ่อของเขาหรือไม่?
หากเป็นเช่นนั้น ลั่วชิงยวนอาจนำตราประทับมังกรของเสด็จพ่อเขาไปยัง
อู่จิ้นเพื่อระดมกำลังทหาร
ด้วยสถานการณ์ในราชสำนักตอนนี้ ลั่วชิงยวนระดมกำลังทหารอย่างเงียบ
ๆ ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่มีโอกาสสำเร็จที่สุด
“ซูโหยว!”
“มีคนของเราที่อยู่ที่อู่จิ้นบ้างหรือไม่? รีบส่งข่าวไปเดี๋ยวนี้ จะได้คอยสนับ
สนุนลั่วชิงยวน!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ซูโหยวก็ดูเคร่งเครียดยิ่งขึ้น
“ท่านอ๋อง คนของพวกเรา… ถูกตระกูลเหยียนกำจัดไปแล้ว…”