ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 983

“ทหาร ประหารพวกมันเดี๋ยวนี้!”
ฟู่เฉินหวนออกคำสั่ง เต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม
หัวใจของซือซิงสั่นสะท้าน “ท่านอ๋อง! กระหม่อมมีความผิด แต่ยามนี้เรา
กำลังเผชิญกับศัตรูที่น่าเกรงขาม กระหม่อมยินดีชดเชยความผิด หวังว่าท่าน
อ๋องจะให้โอกาสกระหม่อมได้แก้ตัว!”
ดวงตาของฟู่เฉินหวนเย็นชามิไหวติง เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “เซียวชู ลงมือ”
เซียวชูเดินไปที่ด้านข้างของซือซิงทันที และชักดาบออกมาอย่างไร้ความ
ปรานี
ซือซิงเหงื่อเย็นท่วมตัวมิคาดคิดเลยว่าฟู่เฉินหวนจะโหดร้ายและโหดเหี้ยม
ถึงเพียงนี้
เขาต้องรีบร้องขอความเมตตา
แต่ทันใดนั้นเอง ลั่วชิงยวนก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้าแขนของฟู่เฉินหวนไว้
“ไว้ชีวิตเขาก่อนเถิดเพคะ”
ฟู่เฉินหวนมองลั่วชิงยวนที่มาร้องขอให้ ซือซิง คิ้วของเขาขมวด “คนต่ำช้า
เช่นนี้ เก็บไว้มีประโยชน์อันใด!”
ลั่วชิงยวนดึงแขนเสื้อของเขา แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
“มีประโยชน์สำหรับหม่อมฉันเพคะ”
เมื่อฟู่เฉินหวนเห็นท่าทีของนางที่คล้ายจะออดอ้อน ใจของเขาจึงอ่อนลง
พลันตอบตกลง
นั้
นี้
“เช่นนั้นยามนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าไว้ก่อน” ฟู่เฉินหวนเหลือบมองซือซิงอย่าง
เย็นชา
ซือซิงปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา ความหวาดกลัวในใจก็พลันหาย
ไป
มือที่ประหม่าของข้ากำลังสั่น
“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตาพ่ะย่ะค่ะ!”
ฟู่เฉินหวนพูดอย่างเย็นชา “เจ้าควรขอบคุณพระชายาที่ร้องขอชีวิตให้เจ้า
มิเช่นนั้นวันนี้เจ้าสิ้นชีพแน่”
ซือซิงรีบพูดทันที “พ่ะย่ะค่ะ! ขอบคุณพระชายา!”
ลั่วชิงยวน “ลุกขึ้นเถอะ”
“ข้ามิรู้ว่ากองทัพพวกนอกด่านจะกลับมาอีกครั้งเมื่อใด การป้องกันครั้งต่อ
ไปของเมืองผิงหนิงขอฝากไว้กับท่านแม่ทัพซือแล้วกัน”
ซือซิงทักทายด้วยความเคารพ “ขอรับ พระชายาโปรดวางใจ!”
จากนั้นซือซิงก็จัดเตรียมกำลังคนเพื่อสับเปลี่ยนกำลังป้องกันทันที
ทหารที่ยืนหยัดสู้ศึกมาหลายสิบวันในที่สุดก็ได้พัก บางคนถึงกับล้มลงนอน
กับพื้นและหลับไปทันที
ลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนกลับเข้าเมือง จึงเห็นลั่วอวิ๋นสี่นั่งอยู่บนพื้นข้าง
ทาง
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
ลั่วอวิ๋นสี่ตกใจเล็กน้อยและตอบว่า “ข้ามิเป็นไร”
ลั่วชิงยวนคุกเข่าลงและคว้าข้อมือของนางแล้วตรวจวัดชีพจร ใจนางสั่น
สะท้านเมื่อพบว่าเส้นลมปราณของลั่วอวิ๋นสี่ได้รับความเสียหาย
มีสัญญาณว่าจะระเบิดออก
ยามนี้ มือของลั่วอวิ๋นสี่สั่นมิหยุดไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแม้แต่น้อย
เมื่อครู่ นางเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อป้องกันประตูเมืองไว้
“ข้าจะส่งเจ้ากลับไปพัก ช่วงนี้อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวมากนัก ท่านอ๋องและซือ
ซิงอยู่ที่นี่แล้ว เมืองผิงหนิงยามนี้คงไม่มีปัญหาอะไรอีก”
ลั่วอวิ๋นสี่พยักหน้า
จากนั้นลั่วชิงยวนก็ขอให้ใครสักคนส่งลั่วอวิ๋นสี่ออกไป
ในขณะที่ลั่วชิงยวนหันหลังให้กับฟู่เฉินหวน ฟู่เฉินหวนก็เอามือกดที่
หน้าอก เดินโซเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
แต่ก็รีบทรงตัวได้ทันที
เขามิต้องการให้ลั่วชิงยวนเห็น
ลั่วชิงยวนลุกขึ้นยืน และฟู่เฉินหวนก็ก้าวไปข้างหน้า “เจ้าห่วงตัวเองหน่อย
เถอะ ดูหน้าตาตัวเองสิ”
ทั้งสองกลับมาที่ห้อง ลั่วชิงยวนจัดแผนที่และแผนการป้องกัน
“ยามนี้วิกฤตการทำลายล้างเมืองผิงหนิงได้คลี่คลายลงแล้ว แต่เรายังมิ
อาจวางใจได้ เนื่องด้วยเสบียงในเมืองเหลือมิมากนัก”
“กองทหารของท่านและซือซิงประจำการอยู่ที่นี่ เสบียงในเมืองคงอยู่ได้
มากที่สุดเพียงห้าวันเท่านั้น”
“เรายังต้องหาทางแก้ไขต่อไป”
ฟู่เฉินหวนมองนางด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ แฝงไปด้วยความอ่อนโยน
นั้
ลั่
ทันใดนั้นฟู่เฉินหวนก็คว้าแขนของลั่วชิงยวนแล้วดึงนางมาเข้ามาข้างหน้า
เขา
ลั่วชิงยวนนั่งบนตักของฟู่เฉินหวนทันที
นางสะดุ้งเล็กน้อยและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
ฟู่เฉินหวนจับแขนของนางแล้วพูดว่า “อย่าขยับ”
ฟู่เฉินหวนเชยคางของนางขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาวของเขา
การเคลื่อนไหวอันอ่อนโยนนี้ทำให้หัวใจของลั่วชิงยวนสั่นไหว