ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 105 วันหยุดที่ไม่ราบรื่น

พอถึงตอนเที่ยง อวิ๋นตั่วก็เริ่มรู้สึกเบื่อ อยู่ในบ้านคนเดียวก็ไม่มีอะไร
น่าสนใจ แม่บ้านหลิวกับป้าหวงก็ทำแต่งานบ้าน ไม่มีเวลามาคุยกับเธอ ส่วน
วงไพ่ของชูยินก็มาแล้ว และเธอก็ไม่ได้สนใจการเล่นไพ่นกกระจอกด้วย
“ลูกสาว มานั่งข้างๆ แม่สิ” ชูยินพูดกับอวิ๋นตั่วอย่างอารมณ์ดี
“มีธนาคารนั่งอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ เธอก็คงเอาแต่นับเงิน ส่วนพวกเราก็คงมี
แต่ต้องจ่ายสินะ”
คนที่พูดคือคุณนายฟาง วันนี้คุณนายฟางทาลิปสติกสีที่กำลังได้รับ
ความนิยมมา เมื่ออ้าปากพูดทีก็เหมือนกับกะละมังเลือดไม่มีผิด อวิ๋นตั่วเข้า
ไปนั่งอยู่ได้แค่สองนาทีก็ทนไม่ไหว เธอเข้าไปหยิบหนังสือจากในห้องหนังสือ
จากนั้นก็ให้คุณหวงช่วยย้ายเก้าอี้ยาวไปที่ห้องดอกไม้
แล้วเธอก็นั่งอ่าน
หนังสืออยู่ในนั้นจนเผลอหลับไป
เธอรู้สึกจั๊กจี้ที่ใบหน้า ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาและพบว่าจื่อเถิงกำลังใช้
ดอกไม้วาดไปมาอยู่บนหน้าเธอ โดยมีเซียวเซียวยืนมองอยู่ข้างๆ
น่ารังเกียจจริงๆ พวกนี้นี่
จู่ๆ เธอก็ร้องลั่นแล้วผุดลุกขึ้นนั่ง ทำเอาจื่อเถิงกับเซียวเซียวตกใจจนล้ม
ก้นจํ้าเบ้า
“พวกเธอมาได้ยังไงน่ะ?”
“ได้ยินมาว่าเธอได้รับบาดเจ็บ ก็เลยมาเยี่ยมเธอน่ะ”
“หวังดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ไหนบอกมาให้ฉันดีใจหน่อย วันนี้ที่โรงเรียน
เกิดเรื่องน่าเศร้าอะไรบ้างไหม”
เซียวเซียวกับจื่อเถิงมองหน้ากัน
“ดูสิ ยัยคนนี้พอรู้ว่าตัวเองสุขสบายดีก็อยากให้เราทุกข์ทรมาน” จื่อเถิง
ว่า
“ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นซะหน่อย พวกเธอทุกข์ทรมานกันอยู่แล้ว
ต่างหาก”
“ถ้างั้นวันนี้เธอก็คงต้องผิดหวังล่ะนะ เพราะฉันต้องบอกเลยว่าวันนี้พวก
เรามีความสุขกันมาก” เซียวเซียวบอก
“เธอจงใจจะยั่วโมโหฉันล่ะสิ อยู่ในเงื้อมมือของคุณครูตาขีดจะเป็นวัน
ดีๆ ได้ยังไง?”
“แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม เพราะเสี่ยวฟางแสดงอำนาจสุดๆ ไปเลย”
จื่อเถิงว่า
“แสดงอำนาจยังไง?”
“ก็วันนี้คุณครูตาขีดจะขอคาบวิชาพละ แต่เสี่ยวฟางไม่ให้ เธอบอกว่า
ต้องพัฒนาให้ครบทุกด้าน ทั้งคุณธรรม สติปัญญาและร่างกาย คุณครูตาขีดก็
เลยรู้สึกว่าเสี่ยวฟางไม่ไว้หน้าเขา สองคนก็เลยทะเลาะกัน”
การที่ต้องพลาดเรื่องสำคัญขนาดนี้ไป ทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกเศร้ามากจริงๆ
“วันนี้เทียนอี้ไปเรียนหรือเปล่า?”
“ไม่มา” เซียวเซียวเกิดรู้สึกอยากนินทาขึ้นมา “ถ้าเธอไม่พูดถึงนี่ฉันลืม
ไปเลยนะเนี่ย ทำไมเธอกับหยูเทียนอี้ถึงได้ลาหยุดพร้อมกันล่ะ แถมยังได้รับ
บาดเจ็บเหมือนกันด้วย?”
“วันนั้นฉันเห็นพวกเธอสองคนอยู่ด้วยกัน เขาทำอะไรให้เธอเดือดร้อน
หรือเปล่า?” จื่อเถิงถาม
“วันนั้นเราบังเอิญไปเจออันธพาลสามคนนั้นเข้า แล้วก็ถูกพวกมันขวาง
ไว้ตรงปากซอย”
“อันธพาลสามคนนั่น!” เซียวเซียวยกมือปิดปากด้วยความตกใจ “เธอ
บาดเจ็บเพราะถูกพวกมันทำร้ายเหรอ?”
“ไม่ใช่ ฉันล้มน่ะ”
อวิ๋นตั่วยังรู้ผิดชอบ แม้จะเป็นคนไม่ดี แต่ก็ไม่
สามารถโยนความผิดส่งๆ ใส่ใครได้
จื่อเถิงกับเซียวเซียวแปลกใจมาก ล้มจนสภาพเป็นแบบนี้ ต้องถือว่าเป็น
คนมีความสามารถ และแน่นอนว่าอวิ๋นตั่วก็เป็นคนมีความสามารถ
เซียวเซียวหยิบเอากระดาษข้อสอบออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้อวิ๋นตั่ว
“อะไรน่ะ?” อวิ๋นตั่วถาม
“คุณครูตาขีดให้เอามาให้เธอ บอกว่าถึงจะบาดเจ็บ แต่ก็จะละเลยเรื่อง
เรียนไม่ได้ ให้เธอทำข้อสอบพวกนี้ระหว่างที่รักษาตัว แล้วนี่ก็ใกล้จะสอบกลาง
ภาคแล้วด้วย จะปล่อยให้ดึงระดับของห้องถอยหลังไม่ได้” เซียวเซียวว่า
อวิ๋นตั่วลองนับๆ ดูแล้ว มีกระดาษข้อสอบทั้งหมดสิบห้าแผ่น
“คุณครูตาขีดชักจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว! ให้ทำข้อสอบเยอะขนาดนี้จะ
รักษาตัวได้ยังไง? รูปที่หยูเทียนอี้เอาไปโรงเรียนก็มี เขาไม่รู้หรือไงว่ามันน่า
สงสารแค่ไหน?”
“หยูเทียนอี้ก็ลาเหมือนกัน แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอกนะ เขาก็เหมือนกับ
เธอนั่นแหละ เพราะคุณครูตาขีดก็ส่งหลี่เหวินห้าวให้เอาข้อสอบพวกนี้ไปให้
เขาที่บ้านด้วยเหมือนกัน” จื่อเถิงว่า