ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 180 นายรอเธอโต

“วันนี้ที่นายสนับสนุนอวิ๋นตั่วน่ะ มาจากใจจริงๆ ใช่ไหม?” อวิ๋นเฉียว
ถาม
“ก็ใช่น่ะสิ”
“นายอยากให้อวิ๋นตั่วสอบเข้ามหา‟ลัย C ได้ แล้วแบบนั้นก็จะได้อยู่
ด้วยกันทุกวันใช่ไหมล่ะ?”
อวี่เจ๋อแสร้งทำสงบเยือกเย็นมาตลอด ไม่รู้ว่ามีพิรุธตรงไหนที่ทำให้อวิ๋น
เฉียวดูออก
อวิ๋นเฉียวมองความกระสับกระส่ายของอีกฝ่ายออก พอคิดว่าในที่สุดก็
จับจุดอ่อนของอวี่เจ๋อได้แล้ว ก็รู้สึกมีความสุขจนอธิบายออกมาเป็นคำพูด
ไม่ได้ เขารู้อยู่แล้วว่าที่อีกฝ่ายโสดมาตลอดนั้นเพราะกำลังรออะไรอยู่ รอ
อะไรน่ะเหรอ? เห็นท่าทางของอวี่เจ๋อตอนที่อวิ๋นตั่วจุ๊บเขาใต้ต้นมิสเซิลโทก็รู้
แล้วว่าเขากำลังรอให้อวิ๋นตั่วโต
“ฉันกลับล่ะ” อวี่เจ๋อรีบหมุนตัว แล้วเปิดประตูรถ
อวิ๋นเฉียวขวางประตูเอาไว้ ไม่ให้เขาขึ้นรถ ใบหน้าฉายรอยยิ้มร้าย “รัก
น้องสาวของฉันใช่ไหมล่ะ”
อวี่เจ๋อไม่เข้าใจว่าทำไมอวิ๋นเฉียวถึงได้พูดจ้อไม่ยอมหยุดแบบนี้ พอเห็น
เขาตื่นตระหนกก็ดูเหมือนจะภูมิใจเสียนักหนา
“อย่าพูดจาไร้สาระน่ะ อวิ๋นตั่วยังเด็กอยู่”
“เพราะแบบนั้นไงล่ะ นายก็เลยรอให้อวิ๋นตั่วโต!” จากแววตาภาคภูมิใจ
ในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความชื่นชม “นายรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่
ว่าชอบเธอ แล้วเพื่อรอเธอโต นายก็เลยทำตัวเหมือนพิวริตันไม่เข้าใกล้ผู้หญิง
หลายปีมานี้นายใช้ชีวิตได้ยังไงนะ?”
“ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดเรื่องอะไร?” อวี่เจ๋อดันอวิ๋นเฉียวออกแล้วก้าว
ขึ้นรถไป
อวิ๋นเฉียวมองตามรถของอวี่เจ๋อที่ขับออกไปไกล ก่อนที่จะพึมพำกับ
ตัวเอง “ไม่ยอมรับสินะ เก่งนักก็ไม่ยอมรับไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน”
อวี่เจ๋อออกมาจากบ้านอวิ๋นพร้อมกับหัวใจที่ยังคงเต้นแรง อวิ๋นเฉียวนี่บ้า
ชะมัด ฝ่ายนั้นเหมือนตัดสินใจแล้วว่าจะขุดความลับในใจเขาออกมาให้ได้
เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตัวเองไปทำตัวมีพิรุธตอนไหน สิ่งที่ปกปิดไว้ในส่วนลึก
ของหัวใจถูกฝ่ายนั้นเปิดออกจนหมด ของที่อยู่ในนั้นค่อยๆ พรั่งพรูออกมา เงา
ของอวิ๋นตั่วลอยอยู่ตรงหน้า ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ เธอยืนอยู่บนบันได ดวงตา
กระพริบปริบๆ จนกระทั่งถึงวันที่เขาสอนเธอท่องกวีบทแรก บทกวีฉางก้านชิง
ของหลี่ไป๋ เจ้าขี่ม้าไม้ไผ่มาพบพาน ช่วยข้าเก็บลูกพลัมรอบบ่อดิน
ภาพอดีตค่อยๆ โอบล้อมรอบหัวใจ มุมปากของอวี่เจ๋อค่อยๆ ยกยิ้มอย่าง
ไม่รู้ตัว จนไม่ได้สังเกตว่าจู่ๆ ด้านหน้าก็มีเงาคนปรากฏขึ้นแล้ว
น่ากลัวมาก! ถ้าหากเขาเหยียบเบรกไม่ทัน อาจจะชนไปแล้ว คนคนนั้น
ยังยืนอยู่ที่เดิม ก่อนที่จะเอี้ยวตัวหันมามอง ไฟหน้ารถที่สาดไปทำให้เจ้าตัว
ต้องยกมือปิดหน้า แต่อวี่เจ๋อกลับเห็นชัดว่าคนคนนั้นคือเยว่หยาง
เขามาวนเวียนอยู่หน้าบ้านของอวิ๋นตั่วทำไม?
อวี่เจ๋อลงจากรถแล้วร้องเรียก “เยว่หยาง!”
เยว่หยางเองก็รู้ว่าเป็นรถของอวี่เจ๋อ เขากำลังหมุนตัวจะเดินออกไป
อวี่เจ๋อเดินตามไป ก่อนที่จะจับฝ่ายนั้นไว้ ในมือของเยว่หยางมีกล่องที่ห่อ
สวยงามอยู่กล่องหนึ่ง
“ขึ้นรถ” อวี่เจ๋อเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้
เยว่หยางเข้าไปนั่งแล้วก้มหน้านิ่ง
อวี่เจ๋อ “เยว่หยาง นายมีสิทธิที่จะไล่ตามความรักนะ แต่นายควรบอกอวี่
ซีให้ชัดเจนก่อนหรือเปล่า?”
“พี่เข้าใจผิดแล้ว!” เยว่หยางพยายามอธิบาย “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด
ต่ออวี่ซีนะ”
อวี่เจ๋อ “อย่างนั้นเหรอ ฉันเข้าใจผิดเหรอ? ถ้าอย่างนั้นในมือนายน่ะ
อะไรล่ะ หรือว่าเป็นของขวัญคริสต์มาสให้อวี่ซี? เอามาส่งที่นี่เหรอ? หลงทาง
หรือเปล่า?”
“ที่จริงผมจะเอามาให้อวิ๋นตั่ว แต่ผมไม่ได้…ไม่ได้…” เยว่หยางก้มหน้า
ลงอีกครั้งด้วยความร้อนตัว “ไม่ได้เป็นแบบที่พี่คิด!”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงอยากเอามาให้อวิ๋นตั่วล่ะ เพราะเธอเป็นลูกสาวขอ
งอวิ๋นอี้ฟานงั้นเหรอ? นายคิดว่าถ้าอวิ๋นอี้ฟานเป็นคนแบบนั้น เขาจะมีวันนี้ได้
เหรอ
ถ้าแค่เพราะพนักงานทำดีกับลูกสาวของตัวเองแล้วก็จะได้เลื่อน
ตำแหน่งน่ะ?” อวี่เจ๋อมองเยว่หยาง “ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดจริง นายทำดี
กับอวิ๋นตั่วไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะงั้นอยู่ให้ห่างเธอไว้ ทำงานของ
ตัวเองให้ดี ฉันคิดว่านายมีโอกาสแล้ว อย่าเดินผิดทาง เพราะมันจะทำให้นาย
ออกห่างจากเป้าหมายเดิมมากขึ้นเรื่อยๆ”
—————————————————-