ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 198 หัวใจคนเป็นพ่อแม่น่าสงสาร ไม่รวมของอวิ๋นตั่ว

เมื่อเดินมาถึงประตูโรงเรียนก็มีผู้ปกครองสิบกว่าคนยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ
ด้วย พวกเขาชะเง้อหน้ามอง เฮ้อ สงสารหัวใจพ่อแม่ในโลกนี้จัง!
แต่คนที่มาหาอวิ๋นตั่วกลับมีเพียงลุงหู ความเศร้ารันทดในใจอวิ๋นตั่วเพิ่ม
ขึ้นมา ตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยม คนที่รอเธออยู่หน้าประตูนั้นเป็นลุงหูมาโดย
ตลอด
“หนาวไหมครับ?” ลุงหูยืนพูดพลางหัวเราะอยู่ตรงหน้าเธอ
“หนาวสิคะ แต่ไม่ได้หนาวกายนะคะ หนาวใจค่ะ!” อวิ๋นตั่วตอบ
ลุงหูหัวเราะออกมาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร แล้วเปิดประตูรถให้อวิ๋นตั่ว พอ
เห็นเธอเข้าไปนั่งในรถแล้ว ขณะที่กำลังจะปิดประตูรถนั้น เทียนอี้ที่กำลังวิ่ง
เข้ามาหาพร้อมกับร้องเรียกมาตลอดทางก็ตำหนิอวิ๋นตั่ว “เธอรับปากแล้วว่า
จะรอฉันไม่ใช่เหรอ?”
“ใครรับปากนาย?” อวิ๋นตั่วว่า
เทียนอี้ก็ไม่สนใจว่าเจ้าตัวจะยินดีต้อนรับหรือไม่ แต่ก็พาตัวเองเข้าไปนั่ง
ในรถของอีกฝ่ายเสียแล้ว “วันนี้แม่ฉันไม่มีเวลามารับ ฉันขออาศัยรถหน่อย
นะ”
“ฉันอนุญาตให้นายขึ้นรถแล้วหรือไงกัน?” อวิ๋นตั่วพูดโดยไม่เกรงใจ
“ทำไมขี้งกแบบนี้ล่ะ ฉันนั่งไปแค่ครึ่งทางเอง พอออกถนนแล้วเจอที่ที่มี
แท็กซี่เยอะ เธอจะปล่อยฉันลงก็ได้” เทียนอี้มองอวิ๋นตั่วด้วยความโมโห “ถ้า
ไม่ใช่เพราะว่าที่นี่หารถยาก เธอนึกเหรอว่าฉันจะยอมนั่งรถเธอ!”
ลุงหูขับรถไปถึงถนนใหญ่ คิดว่าในความยามราตรีแบบนี้ บนถนนมีคน
และรถขวักไขว่ ถ้าจะทิ้งเด็กคนหนึ่งไว้ก็ไร้มนุษยธรรมมากจริงๆ จึงเสนอ
ขึ้นมาว่า “ลุงขับวนสักรอบ ไปส่งเทียนอี้ที่บ้านก่อนดีไหม?”
“ดีครับ!” เทียนอี้ดีใจมาก ได้อยู่กับอวิ๋นตั่วนานขึ้นอีกหน่อยด้วย
แต่อวิ๋นตั่วไม่เต็มใจ “ส่งเขากลับบ้าน ถ้าพ่อเขาเห็นขึ้นมา ต้องบังคับให้
หนูย้ายโรงเรียนแน่เลยค่ะ!”
“เธอนี่จิตใจคับแคบจัง นั่นมันเรื่องสมัยไหนแล้ว มันผ่านไปตั้งนานแล้ว
เอะอะเธอก็ขุดเรื่องในอดีตขึ้นมา สนุกนักหรือไง?” เทียนอี้พูด
อวิ๋นตั่วจึงตอบว่า “สนุกสิ ฉันรู้สึกสนุกมากเลยล่ะ”
“เธอต้องการให้ฉันลงจากรถกลางถนนจริงเหรอ?”
“ฉันให้นายนั่งมาถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว”
“เธอดูสิ บนถนนมืดตึ๊ดตื๋อ ถ้าเกิดเรื่องกับฉันขึ้นมา เธอจะเสียใจ
ไหม?”
“จะเกิดเรื่องอะไรกับนายได้เหรอ?”
“ทำไมจะเกิดเรื่องกับฉันไม่ได้ล่ะ? ถ้าโดนรถชนขึ้นมาจะทำยังไง ถ้า
โดนโจรแทงแล้วเลือดออกเยอะจนตายจะทำยังไง ถ้าโดนลักพาตัวจะทำ
ยังไง”
อวิ๋นตั่วหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า
“เรื่องสุดท้ายเป็นไปได้มากที่สุด
เพราะครอบครัวที่แค้นพ่อนายน่ะมีเยอะจริงๆ ระวังตัวหน่อยนะ”
อวิ๋นตั่วเปิดประตูรถแล้ว “นายบอกว่าพานายมาถึงถนนที่โบกรถได้ง่าย
ก็พอแล้ว นายดูสิ นี่ที่มีแท็กซี่เยอะขนาดนี้”
เทียนอี้ทำได้เพียงลงจากรถไป
ลุงหูนั่งยิ้มอยู่ตรงเบาะคนขับ พอมองเทียนอี้ยื่นมือโบกรถแท็กซี่ได้แล้ว
ถึงได้ขับรถออกไป
“บอกลุงหน่อยสิว่าทำไมหนูต้องทำแบบนี้ ขับวนไปนิดหน่อยไม่ได้ใช้
เวลามากมายหรอกครับ” ลุงหูขับรถไปด้วยแล้วพูดไปด้วย
“ที่หนูทำเรียกว่ากันไว้ดีกว่าแก้ค่ะ วันนี้ลุงอ้อมไปรอบหนึ่ง พรุ่งนี้เขาก็
ถือโอกาสบอกแม่ไม่ให้มารับ แล้วอาศัยติดรถเราทุกวัน”
“นั่นอธิบายได้ชัดเลยว่าเขาชอบหนู”
อวิ๋นตั่วหน้าแดงเล็กน้อย “อย่าพูดมั่วๆ สิคะ ครอบครัวของเราสองคน
เป็นมิตรกันไม่ได้หรอก ลุงก็รู้นี่คะ”
“หนูเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง จะไปยุ่งกับเรื่องของสองครอบครัวทำไมครับ?”
ลุงหูถาม
“ไม่ได้ยุ่งค่ะ ระวังตัวไว้จะดีกว่า” อวิ๋นตั่วพูด
อวิ๋นตั่วนั่งอยู่ที่เบาหลัง รู้สึกว่าหัวสมองขมุกขมัว อยากจะหลับสักงีบ แต่
ในใจว้าวุ่นไม่สงบ ใช่ว่าเธอไม่มีความรู้สึก เทียนอี้ปฏิบัติกับเธอต่างจากเพื่อน
คนอื่น
“อยู่ให้ห่างเขาหน่อย!” คำพูดของพี่ชายผุดขึ้นมาในหัว
จะมีวิธีอยู่ให้ห่างได้ยังไงล่ะ? เขามาพูดกับเธอด้วยเจตนาดี เธอจะไม่
สนใจเขาเชียวเหรอ? เขาไม่ได้บอกด้วยว่าชอบเธอ เธอหนีเพราะกลัวความ
พ่ายแพ้แบบนี้ เพราะตัวเองใจอ่อนไปเองหรือเปล่า?
จู่ๆ เธอก็นึกถึงเยว่หยางขึ้นมา เขาบอกว่าถ้าเธอปฏิเสธเขา เขาก็จะตัด
ใจแล้วไปทำดีกับอวี่ซี ตอนนี้พวกเขาคงไม่มีเรื่องอะไรแล้วล่ะมั้ง?
———————————————————
——————