ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 235 เฉินอวี้ ทำไมพี่กลายเป็นแบบนี้ได้

“เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันคะ?” อวิ๋นตั่วถาม
“พี่จะพาเธอไปที่ดีๆ รับรองว่าเธอต้องชอบแน่”
อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่ว ออกจากประตูเล็ก เลี้ยวเข้าซอย พอผ่านซอยนี้ไปก็
จะเป็นถนนขึ้นชื่อที่มีของกินมากมาย ตอนนี้เพิ่งจะหัวคํ่าแต่ถนนก็คึกคักไป
ด้วยผู้คน ป้ายไฟของแต่ละร้านก็เริ่มเปิดแล้ว ที่หน้าประตูร้านต่างๆ มีแผง
ลอยเล็กๆ วางอาหารไว้หลากหลาย
อวิ๋นตั่วเดินตามอวี่เจ๋อไป มองภาพตรงหน้าที่ละลานตา เธอหยุดลง
ตรงหน้าร้านปิ้งย่าง ถามพลางชี้ไปที่ปลาหมึก “เท่าไหร่คะ?”
“เจ็ดหยวน”
“เอาสองไม้ค่ะ” เพราะถนนจอแจไปด้วยผู้คน อวิ๋นตั่วจึงยกนิ้วชี้กับ
นิ้วกลางขึ้น ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินไม่ชัดเจน
เถ้าแก่ยังไม่ทันตอบรับอวิ๋นตั่วก็หันไปหาอวี่เจ๋อก่อน “กินที่นี่หรือเปล่า
คะ?”
อวี่เจ๋อส่ายหน้า “เดี๋ยวพวกเราสั่งแล้ว รบกวนช่วยเอาไปส่งด้วยนะ
ครับ”
“ได้เลย!” เถ้าแก่ตกปากรับคำ ก่อนที่พูดประจบต่อ “มากันกี่คนล่ะ
เดี๋ยวแถมปีกไก่ไปให้อีก”
อวี่เจ๋อรีบบอก “ไม่เป็นไรครับ ของซื้อของขายจะกินฟรีได้ยังไง”
“พูดเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะซอฟต์แวร์ของเธอ ธุรกิจของ
ฉันคงไม่ดีแบบนี้หรอก ให้ปีกไก่ไม่กี่ไม้ยังไม่พอเลยด้วยซํ้า เอาตามนี้ก็แล้วกัน
6 ไม้พอไหม?”
อวี่เจ๋อ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณครับ”
เดินไปที่ร้านชานมอีกร้าน อวิ๋นตั่วยังไม่ทันบอกว่าอยากจะซื้อ ชานมสอง
แก้วก็ถูกยื่นส่งมาแล้ว “ครูหลิว ดื่มชานมหน่อยสิคะ!”
อวิ๋นตั่วเห็นสาวขายชานมท่าทางสดใสมีนํ้ามีนวลก็แอบหงุดหงิดในใจ
มองอวี่เจ๋อด้วยความไม่พอใจ ดูว่าเขาจะตอบว่ายังไง
อวี่เจ๋อเพียงแค่รับแก้วชานมมา และพูดขอบคุณไปเท่านั้น
อวิ๋นตั่ว “รู้สึกว่าพี่จะได้รับความนิยมจังเลยนะคะ”
อวี่เจ๋อไม่รู้ว่าอวิ๋นตั่วกำลังหึง เขาก็เลยตอบไปด้วยความภาคภูมิใจ “ก็
ใช้ได้นะ”
“ผู้หญิงคนนั้นให้ชานมทุกครั้งที่มาเลยเหรอคะ?”
“อืม” เขาตอบไปตามความเป็นจริง
“เธอสวยจังเลยนะคะ” เธออยากจะพูดชมจากใจ แต่เพราะทักษะการ
แสดงที่ไม่ค่อยดี มันเลยฟังไม่เป็นอย่างที่พูด
อวี่เจ๋อหยุดเดิน หันมองเธอ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา “เธอหึงเหรอ!”
“เปล่าสักหน่อยค่ะ” เธอไม่ยอมรับ เธอไม่ใช่คนขี้หึงสักหน่อย แล้วอีก
อย่างเธอดูเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิดอย่างนั้นเหรอ?
“ยังไม่ยอมรับอีก” อวี่เจ๋อจิมจมูกอวิ๋นตั่วเบาๆ “นํ้าเสียงไม่พอใจขนาด
นั้น ตัวเองยังไม่รู้อีกเหรอ?”
อวิ๋นตั่ว “หนูไม่ได้ใจแคบแบบนั้นสักหน่อย ยิ่งคนชอบพี่เยอะก็ยิ่งดีสิ
เพราะนั่นหมายถึงว่าตาหนูมีแวว!”
อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่วเดินต่อ “ถึงแล้ว”
เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นร้านอาหารที่มีป้ายติดว่า “หม้อไฟเจ็ดรส” ทั้ง
สองเดินเข้าไปในนั้น และก็มีชายลงพุงคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ “ทำไมเพิ่ง
มาล่ะ ถูกเถ้าแก่ร้านก่อนหน้ากักตัวไว้กันใช่ไหม?”
เจ้าของเสียงเดินมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นตั่ว ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในตอนนั้นเธอ
ถึงมองออกว่าคนตรงหน้าคือเฉินอวี้
“พระเจ้า เฉินอวี้ ทำไมพี่ถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วตื่นเต้น
คิดอะไรก็พูดออกมาอย่างนั้น
แต่เฉินอวี้ก็ไม่ได้โมโห เขาเพียงตบพุงตัวเองพลางพูดหยอก “เหมือนคน
ท้องเลยใช่ไหม?”
อวิ๋นตั่วพยักหน้า “อย่างน้อยๆ ก็สักห้าเดือนได้”
อวี่เจ๋อ “พูดจาเรื่อยเปื่อย เธอเคยท้องหรือไง ถึงได้รู้ว่าท้องห้าเดือนเป็น
ยังไง?”
“ถึงจะไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ก็เคยเห็นมานี่คะ หนูเคยเห็นตอนน้า
สะใภ้ท้อง ห้าเดือนท้องก็ใหญ่แบบนี้เลย”
“เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคารมคมคายอยู่เหมือนเดิม อีกหน่อย
อาจารย์เธอก็คงสู้ไม่ได้แล้ว” เฉินอวี้พูดกับอวิ๋นตั่ว