ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 315 ปัญหาอยู่ที่เหล้า

อวิ๋นตั่วชี้ไปนอกหน้าต่าง “ฟ้าสางแล้ว หนูต้องไปเรียนแล้วค่ะ!”
“ทำเรื่องไว้ แล้วก็จะไปทั้งๆ อย่างนี้น่ะเหรอ?” อวี่เจ๋อเอาตัวมาขวาง
ประตู สองมือโอบเธอไว้
อวิ๋นตั่วรู้สึกมึนงง อะไรคือทำเรื่องไว้ เธอทำเรื่องอะไรไว้งั้นเหรอ? หรือว่า
เธอจัดการเขาได้แล้วจริงๆ? เธอมองตัวเองทันที แล้วก็มองอวี่เจ๋อ ไม่น่าใช่
นะ?
“หนูทำอะไรคะ?”
“เธอไม่รู้เหรอ?”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า รู้สึกแปลกๆ เวลานี้ควรจะพยักหน้าสิถึงจะถูก เธอก็เลย
พยักหน้าอีก
อวี่เจ๋อมองสายตาที่ไม่รู้สึกผิดของเธอ เมื่อคืนนี้เธอก็ใช้สายตาประกาย
แวววับคู่นี้ดึงดูดเขา “ลองคิดดูดีๆ สิ?”
อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็คิดไม่ออก จึงยิ้มออกมาอย่างรู้สึกผิดมาก
“หนูนึกไม่ออกจริงๆ ค่ะ ไม่ว่าหนูจะทำอะไรลงไป สาเหตุก็เป็นเพราะเหล้า
ทั้งนั้น ต้องไม่ใช่เจตนาเดิมของหนูแน่ พี่อย่าถือสาคนไม่รู้เรื่องอย่างหนูเลยนะ
คะ”
“ดังนั้น เธอจะไม่ยอมรับคำพูดหลังจากที่เมาใช่ไหม?”
“พอเมาแล้วก็วาจาพิกลพิการฟังไม่รู้ความ แน่นอนว่าคิดเป็นจริงเป็นจัง
ไม่ได้”
อวี่เจ๋อผิดหวังเล็กน้อย เกือบจะมองอวิ๋นตั่วด้วยความจงเกลียดจงชัง มีที่
ไหนกันที่มายั่วคนอื่น แล้วจากนั้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แต่คำโบราณ
กล่าวว่าคนเมาจะพูดความจริงนะ”
“เมื่อวานหนูพูดอะไรไปคะ?” อวิ๋นตั่วสงสัย
“หนูจะจัดการพี่ให้ได้!” อวี่เจ๋อพูด
อวิ๋นตั่วอ้าปากค้าง แล้วตบหัวตัวเองเบาๆ ทำไมถึงโง่ขนาดนี้นะ

จุดมุ่งหมายที่ต้องเก็บเป็นความลับ เธอดันพูดมันออกมาซะแล้ว เธอพยายาม
ฝืนยิ้มและหาข้ออ้าง “หนูหมายความว่า ?”
จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็หยุดพูด เธอเห็นใบหน้าหล่อเหลากำลังเข้ามาใกล้ อวิ๋นตั่ว
กลั้นหายใจ กำลังคิดว่าเวลาแบบนี้ควรจะหลับตาหรือเปล่า? เธอค่อยๆ
หลับตาลง รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่อบอุ่น จู่ๆ เธอก็สะอึก
มีกลิ่นเหล้าคลุ้ง
ออกมา
อวิ๋นตั่วพุ่งเข้าไปในห้องนํ้า ล้างหน้าแล้วมองตัวเองในกระจก

โดย
เฉพาะที่หัว “ทำไมไม่ได้เรื่องแบบนี้นะ สะอึกตอนไหนก็ไม่สะอึก ทำไมต้อง
มาสะอึกในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ด้วย!”
อวิ๋นตั่วเดินกลับหอพักอย่างหน้าม่อยคอตก ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยเข้ามา
ล้อมเธอไว้ “เป็นไง สำเร็จไหม?”
“ไม่สำเร็จ!” อวิ๋นตั่วเอามือทั้งสองไขว้กันบนโต๊ะ แล้วใช้คางหนุน
“ทำไมล่ะ?” ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยผิดหวังมาก
“ฉันดื่มจนเมา เมาเหมือนหมูตายเลย” อวิ๋นตั่วตอบ
“เธอเมาเหมือนหมูตาย แล้วรู้ได้ไงว่าไม่สำเร็จ?” ลั่วเสวี่ยถาม
อวิ๋นตั่วงยเหน้ามองลั่วเสวี่ย แล้วสาบานอย่างมั่นใจ “เหลวไหลน่า ฉัน
เป็นคนอยู่ในเหตุการณ์ จะไม่รู้เชียวเหรอว่าสำเร็จหรือเปล่า? ฉันตื่นมาตอน
เช้า เสื้อผ้ายังอยู่ดี เธอว่าใครจะช่วยฉันใส่เสื้อผ้าหลังจากทำเรื่องแบบนั้นเสร็
แล้วล่ะ? เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ นั่งอยู่ทั้งคืน เธอว่าเขาจะทำอะไรได้
ล่ะ?”
“มีเหตุผล ดูแล้วจะดื่มจนเมาไม่ได้ ปัญหาอยู่ที่เหล้าแล้วล่ะ ต้องเริ่ม
จากคิดแผนใหม่” ฉงหรงพูด
ลั่วเสวี่ยตรัสรู้ทันที “ฉันมีวิธีแล้ว แต่งคอสเพลย์สิ ฉันจะบอกพวกเธอให้
นะ เดี๋ยวนี้พวกผู้ชายชอบเล่นอะไรสนุกๆ แต่งตัวเป็นพยาบาล เซเลอร์มูน สาว
ใช้อะไรแบบนี้น่ะ พอเห็นการแต่งตัวแบบนี้เขาอดใจไม่ไหวแน่”
ลั่วเสวี่ยเปิดคอมพิวเตอร์อย่างกระตือรือร้น เริ่มหาไอเท็มที่จำเป็นในการ
คอสเพลย์
“เซลเลอร์มูนดีไหม?” ลั่วเสวี่ยี้ไปที่ชุดเซเลอร์มูน “เธอใส่แล้วต้องดูดี
แน่ๆ”
อวิ๋นตั่วดูแล้วก็เอาแต่ส่ายหน้า “ถึงฉันจะไม่ใช่นักรบ แต่เป็นสาวสวยคง
ไม่มีปัญหามั้ง? ต้องแสดงไหม?”
“ก็ใช่ ถ้าไม่แตกต่างก็ไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์”
“สาวใช้ไหม?”
“ไม่มีอะไรแปลกใหม่” ฉงหรงพูด
ทันใดนั้นลั่วเสวี่ยก็อุทานขึ้นมา ราวกับค้นพบดินแดนใหม่ “อันนี้ดี ชุด
แมวน้อย นางแมวยั่วสวาท มีหางด้วยล่ะ! ตรงแนะนำสินค้ายังบอกอีกว่า ซื้อ
แล้วจะแถมหูแมวด้วย”