ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 417 ภาพวาดลึกลับ

อวี่เจ๋อรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับในร้านของอวี่ซีเท่าไหร่ เขาลุกขึ้น
เดินไปรอบๆ ร้าน โดยที่มีอวี่ซีเดินตามหลังราวกับป้องกันขโมย
เขายิ้มเจื่อนยามเอ่ยกับน้องสาว “อวี่ซี พี่ไม่เอาของในร้านเธอหรอกนะ”
“ฉันรู้ค่ะ ในวันนี้พี่ยังจะมีอะไรอยู่ในสายตาได้อีกล่ะคะ เพียงแค่มีของ
หลายอย่างที่มีแค่ฉันที่จำได้ว่าวางไว้ตรงไหน ถ้าพี่ไปแตะอะไรเข้า คราวหน้า
ฉันอาจจะหาไม่เจอ”
อวี่เจ๋อเงยหน้าขึ้นมองชั้นบน “ชั้นบนนั่นเป็นอะไร?”
“ห้องทำงานกับห้องนอนค่ะ”
“พี่ขึ้นไปดูได้ไหม?”
“อย่าดีกว่าค่ะ ไม่มีอะไรให้ดูหรอก”
“เอาแพลนในปีนี้ของเธอให้พี่ดูได้ไหม เธอคิดอยากจะไปปารีสบ้างหรือ
เปล่า?”
“ฉันอยากจะไปด้วยความสามารถของฉันเอง”
อวี่เจ๋อหยุดตรงหน้ากรอบรูป ภาพในกรอบเป็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วย
ดวงดาว ผืนฟ้ามืดสนิท ดวงดาวส่องประกายแสง ที่ด้านล่างของภาพนั้น มี
มือข้างหนึ่งที่ยื่นออกไปบนฟ้า ราวกับว่าอยากจะคว้าดวงดาวไว้
“รูปนี้น่าสนใจมาก ใครเป็นคนวาดน่ะ?” อวี่เจ๋อถาม
“ซื้อมาจากร้านเล็กๆ ในตลาด คงเป็นนักศึกษาสถาบันศิลปะวาดล่ะมั้ง
คะ”
อวี่เจ๋อจ้องน้องสาวเขม็ง “ตลาดไหน ร้านอะไร?”
อวี่ซีเองก็จ้องพี่ชายกลับไป ก่อนจะตอบด้วยนํ้าเสียงสงบ “ฉันรู้ว่าพี่
กำลังสงสัยอะไร แต่ฉันจะขอยํ้าอีกครั้งว่าฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอวิ๋นตั่วอยู่ที่ไหน
และรูปนี้อวิ๋นเฉียวก็ไม่ได้เป็นคนวาด ภาพวาดของอวิ๋นเฉียวก็ต้องอยู่กับอวิ๋น
ตั่ว แล้วจะเอามาให้ฉันได้ยังไง?”
อวี่ซีชะงักไป รู้ว่าตัวเองพลั้งปากพูดออกไปแล้ว
อวี่เจ๋อยิ้มบางๆ “เธอรู้ได้ยังไงว่าภาพวาดของอวิ๋นเฉียวอยู่กับอวิ๋นตั่ว
เรื่องที่ว่าตอนอยู่ต่างประเทศ เขาจะวาดภาพให้อวิ๋นตั่วทุกเดือน เธอก็รู้ใช่
ไหม?”
“มันก็ไม่ใช่ความลับอะไรนี่คะ ทำไมฉันถึงจะไม่รู้ล่ะ
?”
อวี่ซียัง
พยายามแสร้งทำท่าสงบ “ก่อนหน้านี้อวิ๋นตั่วก็เคยบอกว่าตอนที่อวิ๋นเฉียวรัก
กับจือซ่าน เขาขยันวาดรูปมาก เดือนหนึ่งวาดรูปเหมือนของจือซ่านตั้งหลาย
รูป อวิ๋นตั่วยังเคยเอามาให้ฉันดูเลยตั้งหลายครั้ง”
อวี่เจ๋อยื่นมือออกไปลูบท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว “เธอคิดว่าอะไรคือ
สิ่งที่มือข้างนี้อยากจะคว้าไว้?”
“พี่ถามฉัน ฉันไม่เข้าใจเรื่องวาดภาพหรอกค่ะ” อวี่ซีตอบเสียงเย็น
“หืม?” อวี่เจ๋อมองน้องสาวด้วยความสงสัย “พี่คิดมาตลอดว่าการ
ออกแบบเสื้อผ้าก็เหมือนกับการวาดรูป”
“ถ้าตามที่พี่พูด ดีไซน์เนอร์ทุกคนคงเป็นจิตรกรได้” อวี่ซีเถียงกับพี่ชาย
“อวี่ซี จะต้องพูดแบบนี้จริงๆ น่ะเหรอ?”
อวี่ซีไม่ได้พูดอะไร เธอรู้ว่าท่าทีที่เธอแสดงออกตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก ในใจก็
แอบรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผล เธอเกลียดพี่ชาย เป็นเพราะว่าเขาไม่อยู่ตอนที่
บ้านอวิ๋นประสบปัญหา จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้เลยด้วยซํ้าว่าทำไมอวี่เจ๋อ
ต้องจากไปในวันที่จัดงานหมั้น เธอพยายามที่จะถามหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็
ไม่ยอมตอบ จนกลายเป็นปริศนาที่สามารถตีความไปได้มากมาย และเธอก็
มักเผลอคิดไปในด้านลบ แม้จะรู้ว่าไม่มีเหตุผล แต่ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเอง
ได้ ที่จริงมาคิดทบทวนดูอย่างใจเย็นแล้ว ตอนนั้นถึงแม้อวี่เจ๋อจะอยู่ แล้วจะ
ทำให้บ้านอวิ๋นรอดพ้นจากความยากลำบากมากได้เหรอ? ก็เป็นไปไม่ได้อยู่
แล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีจังหวะให้ใครได้ตอบโต้อะไร อวิ๋นเฉียว
ก็เข้าคุกไปแล้ว เขาเองก็เป็นได้แค่ผู้ชมคนหนึ่ง เหมือนกับเธอ เฉินอวี้และชีซิง
“วันนี้พี่ย้ายบ้าน พี่อยากจะใช้เหตุผลนี้เชิญทุกคนมาสังสรรค์กันหน่อย
เธอจะมาไหม?”
“ฉันยุ่งมากเลยค่ะ มีเสื้อผ้าต้องทำอีกเยอะ คงไปไม่ได้หรอก”
“ก็ได้” อวี่เจ๋อหาโพสต์อิทมาเขียนที่อยู่ของตัวเอง “นี่ที่อยู่ของพี่ มีเรื่อง
อะไรก็ไปหาพี่ได้ที่นี่นะ”
อวี่ซีปรายตามองที่อยู่นั้น เป็นสถานที่ที่ถือว่าเธอก็คุ้นเคย
เพราะมี
บางครั้งที่ต้องเอาเสื้อผ้าไปส่งบรรดาคุณหญิงคุณนายกับคุณหนูๆ ที่บ้านอยู่
ไม่มาก บ้านแต่ละหลังซ่อนอยู่ท่ามกลางป่าไม้ ประตูมีต้นไม้ขึ้นเขียวชอุ่ม