ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 429 ผอ.หลิว เหมือนเราจะสลับตำแหน่งกันนะคะ

อวิ๋นตั่วปิดบันทึกที่อัดเสียง พลางเอ่ยบอก
“คุณจะคอยแยก
วัตถุประสงค์ในคำถามของฉันทุกคำถามเลยเหรอคะ?”
อวี่เจ๋อหยิบปากกาอัดเสียงมาจากมือเธอ แล้วเปิดขึ้นอีกครั้ง “ถ้าอย่าง
นั้นพี่ถามอะไรเธออย่างหนึ่งสิ แค่คำถามเดียว คำถามเมื่อกี้เป็นสิ่งที่เธออยาก
รู้หรือเปล่า?”
อวิ๋นตั่วยื่นมืออกมาจะแย่งปากกาอัดเสียงคืน ทว่าอวี่เจ๋อก็ชักมือกลับไป
ซ่อนด้านหลัง
“คืนให้ฉันด้วยค่ะ!” เธอสั่ง
“ก็แค่คำถามเดียวเอง เธอตอบหน่อยไม่ได้เหรอ?”
“ผอ.หลิวคะ เหมือนเราจะสลับตำแหน่งกันแล้วนะ คุณต่างหากที่เป็นผู้
ถูกสัมภาษณ์” อวิ๋นตั่วพูดเตือน
“ถ้าอย่างนั้นเรามาสลับตำแหน่งกัน” อวี่เจ๋อลุกขึ้นโดยไม่อธิบายอะไร
ต่อ จับแขนสองข้างของอวิ๋นตั่วไว้แล้วหิ้วตัวเธอขึ้นมาให้นั่งลงตรงตำแหน่ง
ของตนเองเมื่อครู่นี้ “ดูสิ แบบนี้สลับกันแล้วไง”
อวิ๋นตั่วฝืนยิ้มออกมา “คุณคิดว่าแบบนี้สนุกเหรอคะ?”
ขณะที่พูดนั้น เธอก็ลุกขึ้นจะหยิบกระเป๋า แต่กลับถูกอวี่เจ๋อกดไว้ เขา
คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “พี่ไปมาหาสู่กับจ้าวเมิ่งอิงเพราะความสัมพันธ์กับผอ.
จ้าว แต่พี่เห็นเธอเป็นเพื่อนมาโดยตลอด พี่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอพูดอะไร และไม่
เข้าใจด้วยว่าทำไมทุกคนถึงคิดว่าเป็นพี่ แต่พี่กับเธอไม่มีความสัมพันธ์อื่นใด
นอกจากความเป็นเพื่อน
สิ่งนี้เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ ผอ.จ้าวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ
เหมือนกัน อวิ๋นตั่ว พี่ตามหาเธอมาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะตามหาเธอ ก็อาจจะ
ไม่มีเจ๋ออวิ๋นในวันนี้ ที่พี่สร้างเจ๋ออวิ๋นขึ้นมา ก็เพื่อให้มีคนช่วยพี่ตามหาเธอ
มากขึ้น!”
“คุณบอกว่าจะไม่พูดเรื่องในอดีตไงคะ” อวิ๋นตั่วก้มหน้า มองรอยขาด
บนกางเกงยีนส์ของตัวเอง
“ไม่พูดก็ได้” อวี่เจ๋อจับมืออวิ๋นตั่วไว้ “เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไป
เรามาเริ่มต้นกันใหม่ ดีไหม?”
อวิ๋นตั่วชักมือตัวเองกลับมา หยิบกระเป๋ากับกล้องถ่ายรูป แล้ววิ่งออกไป
ข้างนอก
อวี่เจ๋อพุ่งพรวดไปยืนขวางหน้าประตู เล่นลูกไม้ตื้นๆ เหมือนเด็ก
“พี่
ไม่ให้เธอไป!”
“หลีกไปค่ะ!”
“ได้ พี่ผิดไปแล้ว เราไม่ต้องคุยเรื่องของเธอกับพี่แล้ว ตกลงไหม?”
“ในเมื่อคุณไม่ได้ต้องการให้สัมภาษณ์พิเศษจริงๆ ก็กรุณาปล่อยฉันไป
เถอะค่ะ! ฉันยังต้องกลับไปเขียนบทความ ไม่มีเวลามารำลึกความหลังกับคุณ
ที่นี่!”
“ก็แค่บทความเดียวเอง ไม่เปลืองเวลาเธอเท่าไหร่หรอก” อวี่เจ๋อก้าวไป
ข้างหน้า กอดอวิ๋นตั่วเอาไว้ “กลับไปกับพี่ได้ไหม พี่ให้แม่บ้านหลิวทำของที่
เธอชอบทานที่สุด ป้าเขาต้องร้อนใจรออยู่ที่บ้านแน่ๆ เขาอยากพบเธอ วันนี้
กำชับกับพี่ว่าต้องพาเธอกลับไปให้ได้ พอพูดถึงเธอป้าเขาก็ร้องไห้ ป้าเขาบอก
ว่าไปหาอวิ๋นเฉียวที่คุกหลายครั้ง แต่อวิ๋นเฉียวไม่ยอมออกมาพบ เขาหาพวก
เธอไม่พบ หลายปีมานี้ไม่รู้เลยว่าพวกเธอเป็นยังไงบ้าง?”
“แม่บ้านหลิว?” พอนึกถึงแม่บ้านหลิว เธอก็คางสั่นเล็กน้อย อยากจะ
ร้องไห้ แต่กัดริมฝีปากปากตัวเองไว้ ไม่ให้นํ้าตาไหลออกมา “ป้าเขาสบายดี
ไหมคะ?”
“ป้าสบายดีมาก แต่แค่คิดถึงเธอเลยยังจิตตกอยู่บ้าง เขาไม่เข้าใจว่าเธอ
จะหลบเขาทำไม มักจะพูดซํ้าแล้วซํ้าอีกว่าเขาไม่ได้ให้กำเนิดเธอ แต่ก็เลี้ยง
เธอมา ทำไมเธอใจแข็งไม่ส่งข่าวคราวให้เขาหลายปีขนาดนี้”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” อวิ๋นตั่วพูดพลางหันหน้าหนี
อวี่เจ๋อใช้สองมือจับหน้าเธอไว้ “กลับไปกับพี่ได้ไหม?”
อวิ๋นตั่วถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วสูดหายใจลึก ก่อนจะหยิบสมุนบันทึก
เล่มหนึ่งออกมา “เอาเบอร์โทรศัพท์แม่บ้านหลิวมาให้หนูค่ะ หนูจะโทรไปหา
เธอ”
“เอาโทรศัพท์เธอมาสิ”
“คุณจะเอาโทรศัพท์ฉันไปทำไมคะ?”
“พี่จะเมมเบอร์โทรแม่บ้านหลิวไว้ในโทรศัพท์เธอไง!”
อวิ๋นตั่วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างสองจิตสองใจ แล้วส่งให้อวี่เจ๋อ อวี่เจ๋อ
กดหมายเลขไปชุดหนึ่ง แล้วอวิ๋นตั่วก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ
แล้วว่าเขากดโทรเบอร์มือถือตัวเอง เธอโทษตัวเองที่จำไม่ได้ ผ่านมาหลายปี
ขนาดนี้แล้ว เธอยังตกหลุมพรางเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“นี่เป็นเบอร์โทรของพี่ โทรหาพี่ก็เท่ากับโทรหาแม่บ้านหลิว” อวี่เจ๋อพูด
อวิ๋นตั่วแย่งโทรศัพท์กลับมา แล้วรีบวิ่งออกประตูไป!