ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 449 นั่งลงสิ เรามาคุยกันหน่อย

เธอปิดประตูห้อง รู้สึกโกรธอย่างมาก คนๆ นี้ทำไมถึงพูดไม่ฟังเลยล่ะ
จะต้องให้พูดกับเขาอีกกี่ครั้งว่าทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์ ทำยังไงเขาถึงจะยอม
แพ้!
เธอมุดตัวเข้าในผ้าห่มแล้วหลับตาลง แต่ใบหน้าของอวี่เจ๋อก็ปรากฏ
ขึ้นมาตลอด ทำให้เธอนอนไม่หลับ “น่าเกลียดที่สุด!” เธอด่าในใจ แล้วเอา
ผ้าห่มคลุมหัวอีก ราวกับว่าแบบนี้จะทำให้อวี่เจ๋อรีบออกไปจากหัวสมองของ
เธอ อวี่เจ๋อที่อยู่ในหัวเหมือนกับตัวจริงของเขา หน้าด้านไม่ยอมไปไหน
อวิ๋นตั่วคิดหาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ เธอจึงเริ่มนับแกะ แกะหนึ่งตัว แกะ
สองตัว แกะสามตัว? ในที่สุดก็นับจนเหนื่อย แล้วหลับไป
เธอถูกเสียงลมพัดทำให้ตื่นขึ้น ด้านนอกเกิดลมพัดแรงแล้ว หน้าต่างก็
ปิดไว้ไม่สนิท เธอจึงต้องลุกขึ้นมาปิด ลมหนาววูบหนึ่งพัดโถมเข้าใส่หน้าเธอ
เธอหนาวจนตัวสั่น ขนลุกชันเหมือนหนังไก่ พอนึกขึ้นได้ว่าห้องนอนของอวิ๋
นเฉียวมีผ้าห่มแค่ผืนเดียว เธอจึงหอบผ้าห่มผืนหนึ่งจากตู้ตัวเองแล้วเดิน
ออกมา
พอมาถึงห้องของอวิ๋นเฉียว อวี่เจ๋อก็นอนกอดอกขดอยู่บนโซฟา เหมือน
กำลังหลับอยู่ อวิ๋นตั่วย่องเข้าไปเบาๆ นำผ้าห่มคลุมบนตัวอวี่เจ๋อ ตอนที่เธอ
กำลังจะหันกลับไปนั้น อวี่เจ๋อก็ดึงมือเธอไว้
“คุณยังไม่หลับเหรอ?” อวิ๋นตั่วนึกว่าตัวเองทำให้เขาตกใจตื่น
“พี่กำลังรอให้เธอเอาผ้าห่มมาให้” เหมือนเขามองทะลุความคิดของเธอ
“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าฉันจะเอามาให้? ถ้าฉันไม่มา คุณจะ
หนาวต่อไปแบบนี้เหรอคะ? ไม่กลัวหนาวตายหรือไง?” อวิ๋นตั่วพูดอย่างมี
นํ้าโห
“กลัวสิ แต่พี่บอกกับตัวเองว่า ถ้าใจเธอมีพี่ เธอจะต้องเอามาให้แน่”
“ในใจใครมีคุณคะ” อวิ๋นตั่วพึมพำ “ฉันเห็นว่าคุณมาช่วยดูแลพี่ชาย
ฉันก็เลยเอามาให้ ไม่ว่ายังไงคนที่มาก็เป็นแขก ฉันไม่ให้แขกหนาวตายที่บ้าน
ฉันอยู่แล้ว”
อวิ๋นตั่วเหมือนจะโกรธเขาไม่ลง ยังพูดเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า “ค่าตัว
ของคุณทุกวันนี้ พวกเราชดใช้ไม่ไหวหรอก”
เหมือนในพจนานุกรมของอวี่เจ๋อจะไม่มีคำว่าโกรธ เขายังคงจับมือเธอไว้
“เธอนอนไม่หลับใช่ไหม?”
“เปล่าค่ะ ฉันนอนหลับสบายดี”
“แล้วตื่นได้ยังไงล่ะ?”
“หน้าต่าในห้องฉันปิดไม่สนิท ลมพัดแล้วเสียงดัง ก็เลยหนวกหูจนตื่น”
อวิ๋นตั่วพูดความจริง จึงพูดได้เต็มปากเต็มคำอย่างมีเหตุผล
“พรุ่งนี้พี่จะให้คนมาซ่อมหน้าต่างให้ เธอนั่งลงสิ เรามาคุยกันก่อน”
อวิ๋นตั่วอยากที่จะปฏิเสธ แต่กลับยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน เหมือนเป็น
การตัดสินใจอันยากลำบาก ที่เธอต้องใช้เวลานานเพื่อไตร่ตรอง
อวี่เจ๋อเว้นที่ให้เล็กน้อย แล้วดึงอวิ๋นตั่วเบาๆ จนเธอนั่งลงอยู่ข้างกายเขา
อวิ๋นตั่วรู้สึกตกใจ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เธอยังคิดไม่เสร็จเลย ทำไมนั่งลง
แล้วล่ะ?
เธอโกรธตัวเองเล็กน้อย ทำไมถึงยอมให้เขาบงการได้นะ? พอตามองไป
เห็นมือตัวเองที่กุมอยู่ในมือเขา นานขนาดนี้แล้ว ก็ไม่นึกเลยว่าเธอยังปล่อยให้
เขาจับอยู่อย่างนี้ ยิ่งเห็นก็ยิ่งโกรธ เธอลองชักมือกลับมา แต่เขาจับไว้แน่นกว่า
“กลัวพี่จะกินเธอเหรอ?” เขามองเธออย่างอ่อนโยน สายตาแบบนั้น
ราวกับนํ้าทะเลคราม เย็นใสสดชื่น ทำให้คนอยากจะพุ่งเข้าไป และไม่อยาก
ออกมาอีก
“ใครกลัวคะ!” เธอรู้ดีว่านี่เป็นวิธีการยั่วยุ แต่ยังตกหลุมพรางจนได้ นั่ง
ลงแต่โดยดี ไม่ขยับไปไหน
“พี่มีเรื่องอยากจะปรึกษากับเธอ”
เธออารมณ์เสียใส่เขา “เรื่องของคุณ แล้วจะมาปรึกษากับฉันทำไมคะ!”
“เป็นเรื่องของอวิ๋นเฉียว”
“พี่ชายฉัน?” เธอกะพริบตามองเขา “คุณจะหางานให้เขาเหรอ? ให้
เขาไปทำงานที่บริษัทคุณเหรอคะ?”
“เธอว่าเขาจะยอมไหม?”
“ไม่ยอมแน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้น เธอว่าให้เขาไปช่วยงานที่ร้านอวี่ซีดีไหม?”
อวิ๋นตั่วหัวเราะ “คุณก็คิดได้เนอะ เขาจะไปช่วยพี่อวี่ซีทำอะไรคะ? เย็บ
เสื้อผ้า ติดกระดุมเหรอ?”