ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 491 นี่คือบ้านฉัน ฉันตัดสินใจเองว่าจะทำอาหารยังไง

อวี่เจ๋อจูงอวิ๋นตั่วเข้ามาในห้องครัว บนโต๊ะมีวางอาหารไว้เต็มแล้ว
“เธอเอาเห็ดหอมไปล้างให้สะอาดนะ เดี๋ยวพี่จัดการปลาเอง” อวี่เจ๋อ
กำชับอวิ๋นตั่ว
ทว่าอวิ๋นตั่วกลับทำตรงกันข้าม เธอดึงดันไปหยิบปลาตัวนั้น พอได้มีดมา
ก็เดินไปฆ่าปลาตรงข้างอ่างนํ้า ปลากะพงตัวนั้นกระดิกหางอยู่บนเขียง มีดขอ
งอวิ๋นตั่วเพิ่งกระแทกโดนตัวมัน มันก็เหมือนมีลางสังหรณ์ กระโดดแรงมาก
จนทำให้นํ้ากระเด็นใส่หน้าอวิ๋นตั่ว เธอแอบโมโหอยู่ในใจ รู้สึกว่าปลาตัวนี้จง
ใจหาเรื่องเธอ จึงชูมีดขึ้นแล้วตีลงไปอย่างแรง ทำให้ปลาตัวนั้นสลบไป
พอได้ยินเสียงหัวเราะข้างหลังเธอก็หันกลับไปมอง เห็นว่าอวี่เจ๋อกำลัง
ยืนกอดอก มองเธอนิ่งๆ “มันทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ เธอถึงได้โมโหมัน
ขนาดนี้?”
เขาเดินเข้ามา แล้วหยิบมีดในอวิ๋นตั่ว “ให้พี่จัดการเองดีกว่า”
อวิ๋นตั่วถอยไปด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ ดูอวี่เจ๋อขอดเกล็ดปลา เอาครีบปลา
ออก และล้างให้สะอาดด้วยความชำนาญมือ
“นึ่งดีไหม พี่ว่าปลากะพงถ้านึ่งจะอร่อยกว่า เธอว่ายังไง?” เขาขอ
ความเห็นจากเธอ
อวิ๋นตั่วหยิบหัวหอมมาล้าง แล้วหั่นบนเขียง รสชาติของมันค่อยๆ ลอย
ขึ้น อวิ๋นตั่วจึงนํ้าตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ทางอวี่เจ๋อเพิ่งจะวางปลาลงในหม้อ พอเห็นเธอวิ่งไปข้างอ่างนํ้าก็รีบถาม
ว่า “เป็นอะไรไป?”
อวิ๋นตั่วล้างหน้าเสร็จแล้ว ตอนเดินกลับมา อวี่เจ๋อก็มองเห็นว่าตาเธอแดง
“ร้องไห้เหรอ?”
“ใครร้อง ฉันแสบตาเพราะหัวหอมต่างหาก”
อวี่เจ๋อหาผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งมาช่วยเช็ดนํ้าบนหน้าให้เธอ “ขอโทษ
นะ!”
อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจว่าที่จู่ๆ เขาพูดแบบนี้ขึ้นมาหมายความว่าอะไร เธอ
กลับไปอยู่หน้าเขียง แล้วหั่นหอมต่อ “ฉันหั่นหอมแล้วแสบตาเอง เกี่ยวอะไร
กับคุณ? คุณขอโทษเรื่องอะไรอยู่?”
“เธอก็รู้ว่าพี่ไม่พูดถึงเรื่องนี้” อวี่เจ๋อเดินไปข้างหลังเธอ “พี่พูดถึงเรื่อง
เมื่อวาน พี่ไม่ควรว่าเธอโดยที่ยังไม่ได้ถามเหตุการณ์ที่ผ่านมา ตอนนั้นพี่โกรธ
มาก แต่พี่ไม่ได้โกรธเธอ พี่โกรธตัวเอง พี่อยากปกป้องเธอ แต่กลับไม่รู้ว่าจะ
ปกป้องยังไง”
อวิ๋นตั่วนํ้าตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอพุ่งตัวไปที่อ้างนํ้า แล้วบิดเปิดหัว
ก๊อก ล้างตาตัวเองทีละข้าง เธอบอกตัวเองว่า เพราะหัวหอมเผ็ดเกินไป ใช่
แล้ว! ทุกอย่างเป็นความผิดของหัวหอม
ตอนที่ปิดก๊อกนํ้าเสร็จ เธอหันตัวมาแล้วเห็นอวี่เจ๋อ เขายืนอยู่ข้างหน้า
เธอด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “พี่ทำให้เธอเสียใจ แต่เธอก็รู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ให้อภัยพี่
สักครั้งได้ไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ ที่จริงพวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว ไม่ถึงขั้นจะพูดว่า
เสียใจหรือไม่เสียใจได้หรอกค่ะ คุณไม่สามารถทำให้ฉันเสียใจได้หรอก”
อวิ๋นตั่วทำท่าทางไม่สนใจ
ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ อวี่เจ๋อก็ยิ่งเป็นทุกข์ คนที่เคยสัญญาไว้ว่าเคียงข้างกัน
ไปจนแก่เฒ่า ตอนนี้กลับเห็นเขาเป็นคนแปลกหน้า
“ในเมื่อเธอไม่โกรธ แล้วทำไมต้องปิดตัวเองอยู่ในห้องล่ะ ทำไมไม่ทาน
ข้าวเลยทั้งวัน?” อวี่เจ๋อไม่ยอมแพ้ เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแปลก
หน้าไปแล้วในใจอวิ๋นตั่ว
อวิ๋นตั่วหัวเราะ “นั่นเป็นเพราะว่าฉันเหนื่อย ก็แค่อยากนอนเท่านั้นเอง
ที่ไม่ทานเพราะฉันไม่หิว ดูสิ ตอนนี้ฉันออกมาแล้วไม่ใช่หรือไง
?
กำลัง
ทำกับข้าวแล้วด้วย”
เธอเดินมาที่ข้างเตาแก๊ส แล้วจุดไฟ จากนั้นใส่นํ้ามันลงในกระทะ นำหัว
หอมที่หั่นเสร็จแล้วใส่ลงไป
อวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างๆ แล้วบอกว่า “ทำไมเธอรีบใส่หัวหอมเร็วขนาดนี้ หรือ
จะให้มันเป็นอาหารหลักของมื้อ? จะกินแค่ผัดหัวหอมไฟแดงเหรอ?”
“ผัดหัวหอมไฟแดงแล้วยังไงคะ ไม่ได้เหรอ? ฉันชอบกินผัดหัวหอมไฟ
แดงค่ะ!” อวิ๋นตั่วปากแข็ง
“ตอนแรกพี่ว่าจะผัดเนื้อกับหัวหอมพร้อมกัน”
“นี่คือบ้านฉัน ฉันตัดสินใจเองว่าจะทำอาหารยังไง!”