ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 560 งูตัวหนึ่ง

อวิ๋นตั่ววิ่งไปริมหน้าต่าง มองลงไปข้างล่าง ตรงที่กลางถนนนั้นมีร่างของ
คนคนหนึ่งนอนอยู่ พร้อมกับเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากร่างกาย
“เรียกรถพยาบาล!” เธอตะโกนลั่น ก่อนที่จะวิ่งลงจากตึกไป โดยมีกู่
เลี่ยงตามไปติดๆ
ผู้คนบนถนนเริ่มเข้ามามุงดู บางคนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป อวิ๋นตั่ว
เดินแหวกผู้คนเข้าไปจนเห็นกุยหลายที่รอบๆ ตัวเริ่มมีเลือดไหลนองออกมา
เพียงพริบตาเดียว เธอรู้สึกเหมือนโลกหมุนย้อนกลับ เธอทิ้งตัวนั่งลงที่พื้น
แล้วค่อยๆ ถดตัวถอยหลัง พร้อมกับที่เริ่มสั่นเท่าไปทั้งร่าง
ภาพเมื่อห้าปีก่อนปรากฎขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง คนคนนั้นก็นอนจมกอง
เลือดแบบนี้ เลือดที่เหมือนงูสีแดงสดค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในแขนเสื้อแล้ว
โอบรัดตัวเธอไว้
ภาพฉากทั้งสองปรากฎขึ้นซ้อนทับกันในหัวของอวิ๋นตั่วจนตีกันยุ่งไป
หมด เดี๋ยวก็เห็นภาพร่างไร้ลมหายใจที่สูงใหญ่ เดี๋ยวก็เห็นร่างไร้ลมหายใจที่
ซูบผอม สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือมีแต่เลือดสดๆ ออกมาจากตัวของพวกเขา
เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลเป็นทางยาวออกมาเหมือนงูตัวหนึ่ง!
จู่ๆ สมองของเธอก็สั่งให้ยกมือขึ้น มองแขนเสื้อของตัวเอง รู้สึกราวกับงู
ตัวนั้นกำลังเลื้อยเข้ามาในเสื้อ เธอเริ่มลงมือฉีกแขนเสื้อ กราชากมันออกอย่าง
แรง แต่งูตัวนั้นก็ไม่ยอมออกมา ยังคงเลื้อยสะเปะสะปะไปในร่างกายของเธอ
ตอนที่อวี่เจ๋อมาถึงนั้น กุยหลายก็กำลังถูกพาตัวขึ้นรถพยาบาลพอดี

อวิ๋นตั่วกำลังนั่งอยู่บนพื้น เธอค่อยๆ
ถดตัวถอยหลังจนกระทั่งไปถึงแถว
กระถางต้นไม้ ทว่าเลือดกลับไหลตามตัวเธอไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะพยายามถอย
ไปตรงไหน พวกมันก็เข้ามาล้อมจากทุกทิศทาง
อวี่เจ๋อวิ่งเข้าไปกอดอวิ๋นตั่ว เธอที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนใบไม้ที่
กำลังร่วงตามลม ตัวสั่นเทาจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน
“อวิ๋นตั่ว!” เขาร้องเรียกขึ้น
ทว่าเหมือนเธอจะไม่ได้ยิน ยังคงฉีกทึ้งแขนเสื้อของตัวเองไม่หยุด
“เป็นอะไรไป?” เขาจับมือเธอไว้
เธอพยายามผลักเข้าออก ปากก็กระซิบพึมพำ “งู งูมันเลื้อยเข้าไป”
“ไม่มี อวิ๋นตั่ว ไม่มีงู”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “มีสิ งูสีแดง มันกำลังเลื้อยเข้าไป”
“อวิ๋นตั่ว” อวี่เจ๋อจับแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ อยากให้เธอสงบลง
“มองพี่นะ ฟังที่พี่บอก นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ ได้ยินไหม?”
อวิ๋นตั่วยังคงดิ้นรนขัดขืน สอดมือข้างหนึ่งเข้าไปแขนเสื้อของตัวเอง “มัน
เข้าไปแล้ว เข้าไปแล้วจริงๆ!”
หลังจากจดบันทึกคำให้การของกู่เลี่ยงกับคนอื่นๆ ของสำนักพิมพ์เสร็จ
ตำรวจก็มาหยุดตรงหน้าอวิ๋นตั่วเป็นคนสุดท้าย อยากจะคุยเรื่องเหตุการณ์ใน
ตอนนั้นกับเธอ เธอมองตำรวจ แล้วก็ก้มมองเลือดที่พื้น ท้องฟ้าค่อยๆ หม่นลง
กองเลือดเริ่มเปลี่ยนกลายเป็นสีดำ
คำถามของตำรวจเหมือนไม่ได้เข้าหัวของเธอเลย เธอเริ่มพูดจา
สะเปะสะปะ วาดมือกลางอากาศ พยายามทำให้ตัวเองพูดออกมาได้เข้าใจ
แต่กลับเห็นเพียงเธออ้าปากพะงาบๆ เท่านั้น ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา
“ขอโทษครับ ตอนนี้เธอยังไม่สงบ ขอให้ปากคำวันหลังได้ไหม?” อวี่
เจ๋อว่า
ตำรวจเห็นท่าทางของเธอแล้วว่าคงให้การอะไรไม่ได้จริงๆ จึงได้แต่พาทีม
กลับไป
อวิ๋นตั่วนั่งขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ ยังคงพยายามฉีกแขนเสื้อของตัวเอง เสื้อผ้า
ถูกเธอดึงทึ้งจนผิดรูปไปหมด เธอไม่สบายใจ ทั้งที่เห็นๆ ว่างูตัวนั้นเลื้อยอยู่ใน
ร่างกายของเธอ แต่เธอกลับจับมันออกมาไม่ได้ บางครั้งมันก็ไปอยู่ที่คอ ไม่
ยอมให้เธอหายใจ บางครั้งมันก็ไปที่หัวใจ ทำให้ใจของเธอแทบหยุดเต้น
บางครั้งก็เลื้อยอย่างไร้จุดหมายไปตามเส้นเลือด ให้เธอรู้สึกคันยิบๆ พยายาม
ใช้มือจับ แต่กลับเหมือนจับไม่ถูกจุด ไม่มีประโยชน์อยู่ดี
อวี่เจ๋อคิดอะไรไม่ออก ได้แต่กอดเธอพาขึ้นรถ เห็นเธอข่วนมือตัวเองจน
เป็นรอยเลือดก็รีบจับมือเธอไว้ อ้อนวอนขอร้อง “พอได้แล้ว”
แต่อวิ๋นตั่วก็ดึงมือออก จิกเล็บลงไปที่มืออีกข้างของตัวเอง ทว่ากลับไม่มี
เสียงร้องหลุดให้ได้ยินเลยสักนิด
เขากอดเธอไว้พลางกดจูบที่หน้าผากแผ่วเบา “เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เชื่อพี่
นะ เดี๋ยวมันจะผ่านไป”

————————————————-