ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 583 เวลาที่ไม่ได้เลอะเลือน ค่อนข้างจะฉลาดมาก

จี้เวยบ่นไม่พอใจ แต่วันต่อมาเธอก็ยังอดกลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง
ไม่ได้ เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องกลับมา บางทีอาจจะเพราะ
เสน่ห์ของชายในฝันนั้นมีมากเกินไป หรือบางทีอาจเพราะตอนที่อวิ๋นตั่วไม่ได้
แสดงอาการนั้น เธอดูเป็นกันเองมากๆ จี้เวยรักเขาและก็รักคนของเขาด้วย
จริงๆ
อวี่เจ๋อกับจี้เวยมีปัญหาเรื่องวิธีการดูแลอวิ๋นตั่ว ตอนที่จี้เวยกลับไปเธอ
กลับไปพร้อมความโมโห เพราะแบบนั้นอวี่เจ๋อเลยคิดว่าเธอจะไม่มาแล้ว พอ
เห็นเธอปรากฏตัวอยู่หน้าบ้านก็รู้สึกแปลกใจมาก แม้เจี่ยนป๋อซือจะบอกว่าจี้
เวยเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด แต่จริงๆ แล้วจากเมื่อวานเขาไม่รู้สึกว่าเธอ
เหมาะสมเลยแม้แต่น้อย
“ผมคิดว่าผมต้องหาคนใหม่แล้ว?” อวี่เจ๋อว่า
“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลับมา แต่ถ้าคุณยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ ฉันก็
ยินดีจะลองดู”
“แต่เราต้องตกลงกันก่อน คุณจะกระตุ้นเธอแบบเมื่อวานไม่ได้”
“ฉันรู้แล้วค่ะ” เธอมองขึ้นชั้นบน “อวิ๋นตั่วล่ะคะ ยังไม่ตื่นเหรอ?”
อวี่เจ๋อชี้ไปที่สวนดอกไม้ “ตื่นแล้ว ปลูกดอกไม้อยู่ในสวนกับพี่กุ้ยจือ”
“ฉันจะไปดูเธอหน่อย”
ตอนที่จี้เวยไปถึงก็เห็นอวิ๋นตั่วนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ พี่กุ้ยจือแล้ว เธอกำลัง
มองพี่กุ้ยจือใช้พลั่วขุดดินแล้ววางดอกฟลอกซ์ลงไปด้วยท่าทางจริงจัง
“พี่กุ้ยจือ เอาพลั่วให้ฉันใช้บ้างไหมคะ?” อวิ๋นตั่วพยายามขอร้อง
“เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าจะแค่ดูอยู่ข้างๆ น่ะ?” อีกคนตอบกลับ
อย่างไร้ความปราณี
“ฉันปลูกดอกไม้เป็นนะคะ เมื่อก่อนแม่ฉันมีห้องดอกไม้ แล้วก็มีกำแพง
ดอกไม้ใหญ่ๆ ด้วย ดอกไม้ที่แม่ปลูกสวยกว่าที่ขายอยู่ในเมืองตั้งเยอะ ถ้าไม่
เชื่อลองถามอวี่เจ๋อดูก็ได้ค่ะ”
“พี่เชื่อค่ะ แต่ยังไงก็เอาพลั่วให้ไม่ได้”
“ทำไมล่ะคะ?”
“ผอ.หลิวบอกว่าห้ามเอาของที่จะทำให้บาดเจ็บให้ อวิ๋นตั่วคะ ดูอยู่แบบ
นี้ดีกว่านะ อย่าทำให้พี่ต้องลำบากใจเลยได้ไหม? ดูแผลที่มือสิ ถ้าพี่ทำให้คุณ
ได้รับบาดเจ็บอีก ผอ.หลิวไล่พี่ออกแน่!”
“ฉันบาดเจ็บแล้วทำไมต้องไล่พี่ออกด้วยคะ?”
“เพราะว่า…” คนถูกถามชะงักไป จะตอบยังไงดีล่ะ?
“อวิ๋นตั่ว” จี้เวยหยุดยืนข้างทั้งสองคน มองอวิ๋นตั่วในตอนนี้ มอง
ท่าทางที่กำลังขอร้องกุ้ยจือแล้วก็รู้สึกว่าน่าสงสารจริงๆ “อยากปลูกดอกไม้
เหรอคะ?”
อวิ๋นตั่วลุกขึ้นมองจี้เวย ครู่หนึ่งก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอคนคนนี้ที่ไหน
“ลืมฉันแล้วเหรอคะ เราเพิ่งเจอกันเมื่อวานเองนะ ฉันชื่อจี้เวย เป็น
พยาบาล” เจ้าตัวหัวเราะ
“จี้เวย เป็นพยาบาลเหรอคะ? แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คะ? ใครป่วย
เหรอ?”
พี่กุ้ยจือลุกขึ้นยืน “ผอ.หลิวให้มาดูแลคุณไงคะ ลืมแล้วเหรอคะ?”
“ดูแลทำไมคะ?” คนฟังเริ่มโมโห “ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย!”
“พี่ไม่ได้บอกว่าคุณป่วย แต่คุณบาดเจ็บ ต้องมีคนดูแลนะคะ”
อวิ๋นตั่วมองตัวเองแบบงงๆ “ทำไมมือของฉันเป็นแบบนี้ล่ะคะ?”
ประสบการณ์หลายวันบอกให้กุ้ยจือรู้ว่าจะวนเวียนอยู่แต่กับคำถามนี้
ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอาการของอวิ๋นตั่วจะต้องกำเริบแน่ๆ เธอจึงรีบบอกว่า “ไป
ล้มขูดอะไรสักอย่างเพราะไม่ระวังน่ะสิ”
“ไม่เหมือนรอยขูดเลยนี่นา” เวลาที่ไม่ได้เลอะเลือน อวิ๋นตั่วค่อนข้างจะ
ฉลาดมาก เธอพับแขนเสื้อขึ้น “ดูสิคะ เหมือนรอยฟันเลย”
พี่กุ้ยจือได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “ถึงเวลาทำกับข้าวแล้ว
คุณจี้ ฝากด้วยนะคะ”
เธอส่งพลั่วให้จี้เวยแล้วกระซิบกำชับเสียงเบา “อย่าเอาให้อวิ๋นตั่วนะ
คะ”