ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 618 ฉันจะรับผิดชอบ แต่งเป็นภรรยาให้!

อวี่เจ๋อคิดไม่ออก แม้เธอจะไม่สามารถก้าวข้ามหลุมในใจได้ แต่เขาก็
สามารถเดินก้าวข้ามไปกับเธอได้ ทำไมเธอถึงต้องเลือกเดินไปคนเดียว?
เขาโทรหาอวิ๋นเฉียว ฝ่ายนั้นเองก็เพิ่งรู้ว่าอวิ๋นตั่วไปแล้วตอนที่เขาโทรหา
นั่นหมายความว่าเธอไม่ได้บอกลาอวิ๋นเฉียว
พอได้ยินว่าอวิ๋นตั่วไปแล้ว อวิ๋นเฉียวก็ตรงไปที่บ้านของอวี่เจ๋อ ตั้งใจจะ
ชกฝ่ายนั้นให้รู้แล้วรู้รอด อวี่ซีดึงไว้ก็ดึงไม่อยู่
อวี่เจ๋อถูกชกจนจมูกบวม แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้ เขาทรุดตัวลงบนพื้นด้วย
ความท้อใจ แทบไม่ต่างอะไรกับคนไร้ชีวิตเลย
“นายจะชกใครต้องมีเหตุผลสิ อวิ๋นตั่วเธอไปของเธอเอง แล้วนายมาชก
พี่ชายฉันทำไม!?”
“เธอว่าไงนะ!?” อวิ๋นเฉียวหอบด้วยความโมโห “ฉันเคยพูดแต่แรก
แล้วว่าอวิ๋นตั่วยังไม่หาย ไม่มีทางหายเร็วขนาดนั้น แต่ก็ไม่มีใครฟัง เขาเป็น
คนสอนอวิ๋นตั่วมากับมือ จะไม่เข้าใจนิสัยของเธอเลยอย่างนั้นเหรอ? คนทั้ง
คนอวิ๋นตั่วจะลบออกจากใจได้ง่ายๆ เลยงั้นเหรอ? แค่เขาสนใจเธอสักนิด เขา
ก็ไม่น่าจะไม่สังเกตถึงความผิดปกติของเธอ แต่เขาทำอะไรอยู่ เขามัวทำอะไร
อยู่!?”
“นายเองก็ชักช้าเหมือนกันนั่นแหละ เมื่อวานนายบอกว่าอวิ๋นตั่วยังไม่
หาย ใจเธอยังไม่หายหรือเปล่า? ถ้านายยืนกรานว่านายคิดว่าเธอยังไม่หาย
จริงๆ แล้วบอกกับเรา เราก็ต้องสังเกตเห็นอยู่แล้ว แต่นายพูดแค่ว่าแผลบนตัว
เธอยังไม่หาย! พี่ชายฉันทำอะไรผิด เมื่อวานอวิ๋นตั่วเหมือนคนปกติทุกอย่าง
ตอนที่เธอกินข้าวกับเรา นายเองก็เห็น ทั้งพูดคุย ทั้งหัวเราะ กล้าพูดไหมล่ะว่า
ตอนนั้นนายดูออกว่าใจเธอยังก้าวข้ามหลุมนั้นไม่ได้?” อวี่ซีแก้ตัวให้พี่ชาย
“ฉัน……” คำถามของอวี่ซีทำให้อวิ๋นเฉียวพูดไม่ออก เขาทรุดตัวนั่ง
ลงบนโซฟาอย่างแรง “กระดาษที่เธอทิ้งไว้ล่ะ?”
อวี่เจ๋อส่งโพสอิทที่กำจนเปลี่ยนรูปให้อวิ๋นเฉียว ฝ่ายนั้นเปิดออกดู

ข้อความในนั้นถูกอวี่เจ๋อกำจนเลือนรางไปเยอะ ข้อความสั้นๆ อ่านแล้วมีแต่
การตัดสินใจเด็ดขาด
“ยัยเด็กคนนี้ใจแข็งจริงๆ เลย คิดจะไปก็ไป! อย่าให้เจอเชียวนะ ถ้าเจอ
แล้วจะสั่งสอนให้สักหน่อย ไม่บอกคนอื่นก็ช่างเถอะ แต่ไม่นึกว่าแม้แต่ฉันเธอ
ก็ไม่บอก! ยังเห็นฉันเป็นพี่ชายอยู่หรือเปล่า!” อวิ๋นเฉียวด่าออกมา
“อย่าไปด่าเธอเลย ด่าไปเธอก็ไม่ได้ยินหรอก มาคิดดีกว่าว่าจะไปตาม
หาเธอที่ไหน?” อวี่ซีออกความเห็น
อวี่ซีหันมองอวี่เจ๋อ “ฉันว่าเธอน่าจะเอาเงินติดตัวไปไม่เท่าไหร่ คงไปได้
ไม่ไกล เราไปหาดูดีไหมคะ?”
“พี่ตามหามาทั้งคืนแล้ว แต่ก็ไม่มีข่าวเลย”
“นายไปขอให้บริษัทบาร์เลย์ช่วยสิ สมาร์ตซิตี้ได้ชื่อว่าแค่มีบันทึกการ
สื่อสารก็จะตามหาตัวเจอไม่ใช่เหรอ?”
อวี่เจ๋อส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก เธอคงคิดไว้ก่อนแล้ว ก็เลยไม่ได้
ของอิเล็กทรอนิกส์อะไรติดตัวไปเลยสักอย่าง”
“ยัยเด็กคนนี้ฉลาดจริงๆ!” อวิ๋นเฉียวด่าออกมาอีกรอบ
อวี่เจ๋อยันตัวขึ้นจากพื้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่างเปล่า ไม่มีความโมโหเลยสักนิด
อวิ๋นเฉียวเห็นท่าทางของเขาแล้วก็เห็นใจ “ไม่ต้องห่วงหรอก ในเมื่อเธอ
บอกว่าถ้าก้าวผ่านได้แล้วจะกลับมา เธอจะต้องกลับมาแน่ๆ”
“ถ้าใช้เวลาเป็นแปดปีสิบปีล่ะ พี่ชายฉันจะทำยังไง?” อวี่ซีกระซิบ
อวิ๋นเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าน้องสาวทำเรื่องนี้แบบไม่ถูกต้อง เมื่อ
ตัดสินใจจะไปก็ควรบอกระยะเวลาไว้ ถึงตอนนั้นถ้าไม่กลับมา จะแต่งงานมี
ครอบครัวก็ไม่เกี่ยวข้องกัน ทิ้งไว้แค่ประโยคเดียวแบบนี้ แล้วจะให้หลิวอวี่เจ๋อ
ทำยังไง?
“งั้นก็รอเธอหนึ่งปี ถ้าผ่านไปหนึ่งปีแล้วเธอยังไม่กลับมา ฉันจะ
รับผิดชอบ แต่งเป็นภรรยาให้!” อวิ๋นเฉียวพูดตามความจริง
———————————————————
——