ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 628 ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้?

อวี่เจ๋อกลับมาที่บ้านแล้วก็ไม่ได้พักผ่อน รีบนัดกู่เลี่ยงมาเจอทันที
กู่เลี่ยงรับสายอวี่เจ๋อ รู้ได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องดี เขานั่งอยู่ในร้านกาแฟ มือที่
ถือแก้วสั่นเบาๆ
“มือนายเป็นอะไร?” อวี่เจ๋อถาม
“ไม่ได้เป็นอะไรนี่ครับ?” ยิ่งพูดแบบนั้นก็ยิ่งเป็นการปล่อยไก่ ไม่มีสัก
คำเลยที่ฟังเป็นปกติ
“กินปูนร้อนท้องอยู่หรือเปล่า?”
กู่เลี่ยงฝืนยิ้ม “อาจารย์หลิว ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?”
อวี่เจ๋อเปิดมือถือ ส่งคลิปยื่นไปตรงหน้าของอีกฝ่าย
ฝ่ายนั้นตาโตขึ้นเรื่อยๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง มีคลิปนี้
ได้ยังไง? ตอนแรกเขาตรวจสอบแล้วว่าตำแหน่งที่นั่งของตัวเองเป็นมุมอับ
ตอนเข้าไปในร้านอินเตอร์เน็ตก็ระวังตัวมาก ไม่ให้กล้องถ่ายเห็นหน้าตรงของ
ตัวเอง นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีรูปหน้าตรงๆ เล็ดรอดออกมาได้ แถมยังเป็นภาพ
ชัดเจนแบบ HD ราวกับมีคนเอากล้องมายืนถ่ายต่อหน้าเขา
เขามองอวี่เจ๋ออย่างตกตะลึง ลืมไปเลยว่าตัวเองควรจะพูดอะไร
“นายเป็นคนโพสต์ข่าวนี้ แต่ในข่าวกลับมีเอกลักษณ์ของอวิ๋นตั่วอยู่ ไหน
ลองบอกฉันมาสิว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?”
กู่เลี่ยงพยายามที่จะสงบสติของตัวเองลง ไม่ลืมว่าตัวเองรับปากอวิ๋นตั่ว
ไว้แล้ว “จริงๆ ผมเป็นคนเขียนข่าวเองครับ ผมกับอวิ๋นตั่วทำงานเป็นคู่หูกัน
มากนานหลายปี เอกลักษณ์ของเธอผมก็พอเลียนแบบได้ไม่มากก็น้อย”
“คำพูดนาย ถ้าเอาไปหลอกคนอื่นอาจจะพอฟังขึ้นอยู่บ้าง แต่ไม่มีทาง
มาหลอกฉันได้หรอก ฉันเป็นครูพิเศษของอวิ๋นตั่วมาตั้งแต่เธออายุเจ็ดขวบ
หนังสือทุกเล่มที่เธออ่าน ฉันก็เป็นคนเลือก บทความทุกบทที่เธอเขียน ฉันก็
เป็นคนช่วยแก้ไข ฉันเข้าใจเอกลักษณ์ของเธอมากกว่านาย

นาย
ลอกเลียนแบบไม่ได้ หรือถึงจะทำได้ ฉันก็ไม่มีทางที่จะดูไม่ออก อะไรที่ไม่ใช่ก็
คือไม่ใช่ ถ้านายเลียนแบบเธอจริงๆ
ทำไมถึงต้องไปโพสต์ข่าวถึงร้าน
อินเตอร์เน็ตที่นั่น? อย่าลืมนะว่านายเป็นนักข่าวของเจ๋ออวิ๋น ถ้านายได้ข่าว
อะไรมาก็ควรจะส่งให้เจ๋ออวิ๋นก่อนไม่ใช่เหรอ?”
กู่เลี่ยงก้มหน้าลง ไม่ได้ตอบอะไร
“บอกฉันมา อวิ๋นตั่วอยู่ที่ไหน?”
“ผมไม่รู้”
“นายไม่รู้เหรอ?” อวี่เจ๋อเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ “มาถึงขั้นนี้แล้วยังคิดจะ
โกหกฉันอีกเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นาย?”
กู่เลี่ยงท่าทางลำบากใจ “ตอนนี้แล้วผมไม่จำเป็นต้องโกหกแล้วจริงๆ
ข่าวนั่นผมกับอวิ๋นตั่วร่วมมือกันก็จริง แต่พอโพสต์ข่าวเสร็จ ผมก็ไม่ได้เจอเธอ
อีกเลย”
“งั้นตอนที่ร่วมมือกัน นายติดต่อเธอยังไง”
“เธอให้เบอร์ผมมา ถ้ามีเรื่องอะไรผมก็โทรไปหาเธอได้ แต่ต่อมาเบอร์นั้น
ก็โทรไม่ติดแล้ว”
“หมายความว่าตอนแรกนายรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนงั้นเหรอ?” เสียงของอวี่
เจ๋อเย็นชาลงทุกที “นายเห็นฉันเหมือนแมลงวันหัวขาดบินวนไปทั่วทุกที่แบบ
นี้ แต่ทั้งๆ ที่นายรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนกลับไม่ยอมบอกฉันงั้นเหรอ?”
กู่เลี่ยงผงะตกใจกับท่าทางเย็นชาของอีกฝ่าย เขาจึงรีบพูดบอก “อวิ๋นตั่ว
ไม่ให้ผมบอก ผมสาบานกับเธอแล้ว ผมรู้บาดแผลในใจเธอ เธออยากจะทำ
อะไรเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนั้น เพราะงั้นผมก็เลยอยากจะช่วย พยายาม
ช่วยเธอให้มากที่สุด และก็เป็นการช่วยตัวผมเองด้วย”
“อาจารย์หลิว” เขามองอวี่เจ๋อ “มีบางอย่างผมไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือ
เปล่า?”
“ว่ามา!”
“ผมคิดว่าถึงแม้คุณจะเจออวิ๋นตั่ว แต่เธอก็ไม่กลับไปหรอกครับ”
“ทำไม?”
“บาดแผลในใจของคนคนหนึ่ง คนอื่นไม่สามารถเข้าใจและไม่สามารถ
ช่วยเหลือได้ หากอยากจะหายเป็นปกติก็ต้องอาศัยตัวของตัวเองเท่านั้น จริง
อยู่ที่ตอนนี้คุณแข็งแกร่งแล้ว สามารถคอยป้องลมกันฝนให้เธอได้ ให้เธอใช้
ชีวิตต่อไปท่ามกลางวันที่สวยงาม แต่แผลในใจของเธอจะทำยังไงล่ะครับ?”
“อวิ๋นตั่วบอกให้นายมาบอกฉันแบบนี้เหรอ?”
“เธอบอกผมว่าการบำเพ็ญตบะเป็นเรื่องของตัวเรา คนอื่นไม่สามารถทำ
แทนได้”

———————————————————
———