ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 696 ปากกับใจไม่ตรงกัน

“อายุก็ไม่น้อยแล้ว มีความรักแล้วจะไม่แต่งงานเหรอคะ?” แม่บ้าน
หลิวถาม
“แน่นอนว่าต้องแต่งสิครับ แต่ว่ามีใครบางคนไม่ยอมสักที จะทำยังไงดี
ครับ?”
“พี่ยังไม่ได้ขอแต่งงานเลย?” อวิ๋นตั่วกระซิบเสียงเบา
“พี่ยังไม่ขอเหรอ?” เขาหันมองอวิ๋นตั่ว แทบจะขยับเข้าไปชิดเธออยู่
แล้ว
เธอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ขอแล้ว แต่ขอแบบลวกๆ นี่คะ”
แม่บ้านหลิวตบไหล่อวี่เจ๋อ “ฟังนะคะ ต้องเตรียมตัวให้ดี ทำให้เธอไม่
สามารถหลบตาได้ ไม่งั้นก็จะถูกเธอจับจุดอ่อนได้นะคะ”
“แม่บ้านหลิวมีประสบการณ์ด้วยเหรอครับ?” อวี่เจ๋อหัวเราะ
“แน่สิคะ ป้าน่ะอาบนํ้าร้อนมาก่อน ผู้หญิงก็แบบนี้แหละค่ะ”
ชูยินที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแทบไม่หุบ “พอได้แล้วๆ ดูสิ อวิ๋นตั่วหน้าแดงไป
หมดแล้ว”
อวิ๋นตั่วเอาสองมือกุมแก้ม รู้สึกหน้าตัวเองร้อนไปหมด แต่ปากกลับไม่
ยอมรับ “หน้าแดงที่ไหนกันคะ?”
ระหว่างทางกลับนั้น อวี่เจ๋อยังยิ้มอยู่ตลอด ส่วนอวิ๋นตั่วก็ไม่ค่อยพอใจ
“ยิ้มอะไรคะ มีอะไรให้ยิ้มขนาดนั้นกัน?”
“ภรรยาสาวกำลังจะกลับบ้านแล้วจะไม่ให้พี่ยิ้มได้ยังไง?”
อวิ๋นตั่วกลอกตาใส่ “อย่าดีใจเร็วเกินไปสิคะ ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะ
ตกลงแต่งงานกับพี่!”
“ก็แม่บ้านหลิวเพิ่งบอกว่า ผู้หญิงก็ปากไม่ตรงกับใจแบบนี้แหละ ปาก
บอกไม่ยอม แต่จริงๆ แล้วแปลว่ายอม”
“ฝันไปเถอะค่ะ!”
อวี่เจ๋อเหยียบเบรก หันมองอวิ๋นตั่วตาไม่กะพริบ “อวิ๋นตั่ว เธอยินดีจะ
แต่งงานกับพี่ไหม?”
“นี่กำลังขอแต่งงานเหรอคะ?”
“ใช่”
“งั้นฉันต้องขอคิดดูก่อนนะคะ”
เขายิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วจู่ๆ ก็เอนตัวมา ทำเอาอวิ๋นตั่วถึงกับผงะตกใจ รีบเอา
มือยันไหล่ของเขาไว้ “พี่จะทำอะไรคะ?”
เขายิ้มให้เธอ “พี่รู้ว่าทำยังไงถึงจะทำให้เธอตอบตกลงแบบที่ไม่ต้องคิด”
อวิ๋นตั่วก้มหน้าลงอย่างอายๆ แล้วออกคำสั่ง “ขับรถไปดีๆ เลย”
“ใช่ ขับรถดีๆ ใกล้จะถึงบ้านแล้ว”
พอกลับถึงบ้าน อวี่เจ๋อก็อุ้มอวิ๋นตั่วลงจากรถ แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน
ในขณะที่อวิ๋นตั่วพูดบอกเสียงเบา “ปล่อยนะคะ ฉันเดินเองได้”
“ไม่ได้ พี่ชอบอุ้มเธอแบบนี้”
“แต่ฉันมีขานะคะ”
“พี่อยู่นี่ เธอไม่ต้องใช้ขาก็ได้”
ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกันเรื่องขา พี่กุ้ยจือก็เดินออกมาเพราะได้ยิน
เสียง พอเห็นภาพตรงหน้าก็คิดว่าอวิ๋นตั่วโรคกำเริบ “เกิดอะไรขึ้นคะ ไม่
สบายอีกเหรอคะ?”
“ไม่ใช่ครับ พี่กุ้ยจือกลับไปนอนเถอะ”
“ค่ะ!” แต่พี่กุ้ยจือก็ยังคงมองไปทางอวิ๋นตั่วอย่างเป็นห่วง
อวิ๋นตั่วอายจนต้องฝังหน้าลงกับอกของอวี่เจ๋อ ไม่กล้ามองตาพี่กุ้ยจือ
พอเข้าไปในห้องแล้ว อวี่เจ๋อก็วางอวิ๋นตั่วลงบนเตียง “อยากกินอะไร
หน่อยไหม เดี๋ยวพี่ไปทำให้”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “กินตอนเย็นแบบนี้อ้วนแย่เลยค่ะ”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ใช่ กินแล้วอ้วน ใส่ชุดเจ้าสาวไม่สวย”
“จริงจังหน่อยได้ไหม?” เธอกลอกตาใส่เขา
แต่เขากลับหัวเราะออกมา “นี่ไม่ใช่เรื่องจริงจังเหรอ ตอนนี้ยังมีเรื่องอะไร
สำคัญกว่าเรื่องนี้อีกเหรอไง?”
“มีเรื่องหนึ่งค่ะ”
“อืม เรื่องอะไร?”
“ฉันไปทำงานที่เจ๋ออวิ๋นวีดีโอได้ไหมคะ?”
อวี่เจ๋อทิ้งตัวนอนลงบนเตียง เอามือหนุนหัว “พี่ว่าช่วงนี้เธออย่าเพิ่ง
ทำงานดีกว่า วางแผนเรื่องงานแต่งงานของเราไม่ดีกว่าเหรอ? เธออยากได้
งานแต่งงานแบบไหน บอกพี่สิ?”
เขาพลิกตัวหันมองอวิ๋นตั่ว แต่ฝ่ายนั้นกลับผลักเขาออก “แต่ฉันอยากไป
ทำงานค่ะ”
“ฝ่ายข่าวสังคมน่ะเหรอ?”
“ใช่ค่ะ ฝ่ายข่าวสังคม!”
———————————————————
—