ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 761 พี่น้องล้วนแต่เป็นตัวหายนะ

อวิ๋นเฉียวรู้สึกว่าในเวลานี้ตัวเองจะต้องพูดอะไรบ้าง เพราะอย่างไรที่อวี่ซี
ต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะเขา
“คุณลุงครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ไม่ว่าอวี่ซีจะเป็นยังไง ผมก็จะไม่ทิ้งเธอ
ผมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตครับ”
เขาแค่อยากแสดงให้รู้ถึงการตัดสินใจของตน แต่หลิวห้าวตงกลับไม่ได้
คิดแบบนั้น เขาคิดว่านี่เป็นเหมือนการให้ทาน เขารู้สึกว่ามาถึงวันนี้แล้ว พวก
เขาบ้านหลิวก็ไม่ได้ต้องการการให้ทานแบบนี้ ถึงแม้อวี่ซีจะเป็นอัมพาตจริงๆ
เขาจะเลี้ยงลูกสาวคนเดียวไม่ได้เชียวเหรอ? ในทางกลับกัน ถึงแม้อวี่ซีจะเป็น
อัมพาต อวิ๋นเฉียวก็ยังไม่คู่ควรกับลูกสาวของเขา
อวี่เจ๋ออ่านความคิดของผู้เป็นพ่อออก เขากลัวจริงๆ ว่าพ่อจะพูดคำที่ไม่
น่าฟังออกมา เขาดึงผู้เป็นพ่อแล้วกระซิบเสียงเบา “พ่อ ออกมากับผมหน่อย
ได้ไหม?”
หลิวห้าวตงตามอวี่เจ๋อออกไปที่สวนดอกไม้ของโรงพยาบาลแล้วหยุดยืน
อยู่ข้างสนามหญ้า เขาพอเดาออกว่าอวี่เจ๋อให้เขาออกมาทำไม
“มีอะไรก็พูดมา ตรงนี้ไม่มีใครได้ยินหรอก”
“ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่าพ่อจะมีความเคียดแค้นกับบ้านอวิ๋นขนาดนี้ ต้อง
ให้ผมพูดอีกกี่ครั้งพ่อถึงจะเข้าใจ เรื่องของอวี่ซีเป็นอุบัติเหตุ อวี่ซีไม่อยากให้
เกิด อวิ๋นเฉียวก็ยิ่งไม่อยากให้เกิด พ่อเอาความไม่พอใจไปลงที่บ้านอวิ๋นแบบ
นี้มันไม่มีเหตุผลเลย”
“นั่นมันความคิดของลูก ในใจในสายตาของลูกก็มีแค่อวิ๋นตั่ว ลูกเคย
เป็นห่วงน้องสาวจริงๆ เมื่อไหร่ สำหรับลูกแล้ว
ความเป็นความตายของ
น้องสาวไม่ใช่เรื่องสำคัญ คนที่ทำให้น้องสาวของลูกต้องเข้าห้องผ่าตัดคืออวิ๋น
เฉียว พี่ชายของอวิ๋นตั่ว ลูกกลัวว่าถ้าเอาเรื่องแล้วตัวเองจะต้องทะเลาะ
กับอวิ๋นตั่ว เพราะอย่างนั้นก็เลยยอมเสียสละน้องตัวเอง” หลิวห้าวตงไม่ได้
ยอมอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อย
“พ่อพูดแบบนี้ดูไม่มีเหตุผลไปหน่อยนะครับ” อวี่เจ๋อคิดว่าเมื่อพูดด้วย
เหตุผลไม่ได้ก็ต้องใช้กำลังนิดหน่อย “อวี่ซีเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอรับผิดชอบการ
กระทำของตัวเองได้ ก่อนเข้าห้องผ่าตัดเธอก็ได้สติดี พ่อได้ยินเธอตำหนิอวิ๋น
เฉียวสักประโยคไหม เธอชอบอวิ๋นเฉียว ชอบมานานแล้ว ถ้าพ่อรักเธอจริงๆ ก็
ควรวางอคติในใจลงแล้วรับอวิ๋นเฉียวบ้าง”
“เพราะอย่างนั้นพ่อถึงได้บอกว่าพวกลูกสองพี่น้องน่ะบ้าไปแล้ว โลกใบ
นี้มีชายหญิงตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นพี่น้องบ้านอวิ๋นด้วย?”
“เพราะ…” อวี่เจ๋อเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าอวิ๋นตั่วยืนอยู่หลังหลิวห้าวตง
ใบหน้าราวกับมีม่านหมอก ในใจก็ครํ่าครวญอย่างไม่รู้ตัว บทสนทนาเมื่อครู่
เธอคงได้ยินหมดแล้ว
“อวิ๋นตั่ว”
เขาพยายามฝืนยิ้ม แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ออกมาได้
ยังไง?”
“ผ่าตัดเสร็จแล้วค่ะ ฉันก็เลยออกมาเรียก”
“อ่อ!” อวี่เจ๋อจำใจหันไปมองหลิวห้าวตง “เข้าไปกันเถอะครับ”
หลิวห้าวตงเดินเข้าไปในโรงพยาบาลโดยไม่มองหน้าอวิ๋นตั่วเลยแม้แต่
น้อย
อวี่เจ๋อเดินเข้าไปจับมืออวิ๋นตั่ว แต่อวิ๋นตั่วกลับสะบัดมือของเขาออก เขา
รู้ว่าเธอต้องได้ยินแน่ๆ
เขายังคงยิ้ม “พ่อพี่อายุมากแล้ว สมองก็เริ่มไม่ค่อยดี อย่าไปถือสาท่าน
เลย”
“เปล่าค่ะ”
“แต่เธอโมโหอยู่เห็นๆ”
“ฉันไม่ได้โมโห ฉันจะไปมีสิทธิ์อะไรมาโมโหล่ะคะ ตอนนี้บ้านอวิ๋นเรา
เกาะพวกพี่กิน เราสองพี่น้องเป็นตัวหายนะ ทำให้พี่กับอวี่ซีต้องเจอหายนะ
เราเป็นคนบาป ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปโมโหได้?”
“อวิ๋นตั่ว!” อวี่เจ๋อเดินเร็วขึ้น แล้วจับข้อมือของอวิ๋นตั่วไว้ ท่าทางไม่
ค่อยพอใจ “พี่ไม่ให้เธอพูดแบบนี้ ถ้าเธอพูดแบบนี้พี่จะโมโหนะ เธอเองก็รู้ว่า
พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น อวี่ซีเองก็ไม่ได้คิด”
“แต่พ่อของพี่คิด!”
“ท่านคิดฟุ้งซ่านแบบนั้นก็เพราะเป็นห่วงอวี่ซี เธอน่าจะให้อภัยท่านนะ”
อวี่เจ๋อจับไหล่เธอไว้ “เธอคงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับท่านหรอกใช่ไหม?”