ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 785 เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นบ่อยครั้ง

อวิ๋นตั่วกับสือเหยียนนั่งกินหม้อไฟอยู่ด้วยกัน ช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝัน
จริงๆ
“เธอจะไปต่างประเทศจริงๆ เหรอ?” อวิ๋นตั่วถาม
“โอกาสดีๆ แบบนี้ ทำไมถึงจะไม่ไปล่ะ? มหาลัยโคลัมเบียเป็นมหาลัย
ในฝันของหลายคนเลยนะ”
อวิ๋นตั่วยิ้มรับ มหาวิทยาลัยโคลัมเบียเป็นเหมือนสถาบันการศึกษาระดับ
โลก แม้แต่จะคิดเธอยังไม่กล้าคิด
“แล้วเทียนอี้ล่ะ?”
“หลายปีขนาดนี้ ถึงเวลาที่ฉันควรจะตื่นได้แล้วล่ะ” สือเหยียนจุ่มเนื้อ
แกะลงในหม้อแล้วเอาไปจิ้มซอส “ได้ยินว่าเขาไปหาเธอนี่”
“เขาไปแล้ว ไปแบบไม่ได้บอกอะไรสักคำ เธอว่าเขาไปไหน?”
“เขาน่ะนึกอยากจะไปก็ไป ใครจะไปรู้ว่ามีความคิดแปลกประหลาด
อะไรอยู่”
“เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า” อวิ๋นตั่วคิดว่าเทียนอี้ไม่น่าจะไปแบบไม่
บอกไม่กล่าวแบบนี้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาบัตรเครดิตคืนเธอสิ อีกอย่างช่วงสอง
สามวันนี้เธอก็ไม่ได้รับบันทึกการใช้จ่ายของบัตรเครดิตใบนั้นเลย เกินคาด
จริงๆ เขาจะไม่กินข้าวเลยหรือไงกัน?
“จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ ในเมืองนี้มีแต่เขาที่รังแกคนอื่น คนอื่นใครจะกล้า
มารังแกเขา? ดูท่าเธอจะเป็นห่วงเขาจังเลยนะ”
“ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันน่า”
สือเหยียนยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มจนหมด
“ดื่มช้าๆ หน่อยสิ”
“กลัวอะไร นี่ไม่ใช่เหล้าสักหน่อย”
“ขอให้เธอเดินทางปลอดภัยนะ” อวิ๋นตั่วยกแก้วเหล้าในมือขึ้นแล้วบอก
กับสือเหยียน
“ขอบใจ” สือเหยียนเงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ขอให้เธอกับ
หลิวอวี่เจ๋อรักกันจนแก่เฒ่า มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง”
อวิ๋นตั่วฟังแล้วก็ได้แต่ก้มหน้า หน้าแดง
สือเหยียนเห็นท่าทางของเธอแล้วก็รู้สึกว่าเธอยังเหมือนเมื่อตอนเป็นเด็ก
ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด คนคนหนึ่งรักษาหัวใจที่บริสุทธิ์ไว้เหมือนอย่างในอดีต
ได้ยังไง?
“ช่วงนี้อวิ๋นเฉียวเป็นยังไงบ้าง?” เธอถามต่อแบบสบายๆ
“ดีมากๆ เลยล่ะ เขาปลีกตัวออกไปอยู่ในป่าในเขากับอวี่ซี บ้านหลังเล็ก
ของเขาก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว บ้านกับห้องสมุดกลายเป็นเหมือนแหล่ง
ท่องเที่ยวของหมู่บ้าน พอถึงวันหยุดคนก็เต็มเลย”
“ดีจริงๆ นะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงนึกภาพแทบไม่ออกว่าอวิ๋นเฉียวจะใช้
ชีวิตแบบนี้”
ทั้งสองกินหม้อไฟเสร็จก็ออกมาขึ้นรถของตน
ระหว่างทางกลับบ้าน สือเหยียนผ่านปากซอยเล็กๆ ที่ล้อมรอบไปด้วย
ผู้คน เธอไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่บริเวณนั้นคนเยอะมากจนทำให้เธอ
ขับผ่านไปได้ลำบาก พอบีบแตรหน่อยก็มีคนยอมฝืนใจถอยให้ทางเธอผ่านไป
ขณะที่กำลังจะขับผ่าน
เงาร่างหนึ่งก็ผ่านรถเธอไป ทำเอาเธอผงะตกใจ
กระทั่งดึงสติกลับมาได้ คนคนนั้นก็หายไปแล้ว
สือเหยียนพยายามทำให้ตัวเองสงบลง บอกตัวเองว่าโชคดีแล้วที่ไม่ได้ไป
ชนใครเข้า หลังจากนั้นก็พลันรู้สึกเย็นวาบ แอบคิดว่าคนคนนั้นเหมือนผีที่ทำ
ให้คนตัวสั่นขึ้นมาทั้งๆ ที่เธอไม่ได้หนาว โดยเฉพาะในตอนกลางคืนแบบนี้
ชิวเจี๋ยวาง USB ลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมันไปตรงหน้าหยูอี้ซิน
“ของที่คุณต้องการ ผู้หญิงคนนั้นเห็นผม ผมก็เลยจำเป็นต้องฆ่าเธอ”
“อะไรนะ?” หยูอี้ซินปากสั่นไปหมด “ฉันให้นายไปเอา USB ไม่ได้
ให้ไปฆ่าคน”
ชิวเจี๋ยมีท่าทางสบายๆ การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องหนักหนาสำหรับเขา
“ไม่
ต้องห่วง งานนี้ผมทำให้ฟรี ไม่คิดเงิน”
หยูอี้ซินโมโหจนแทบบ้า “แบบนี้เท่ากับนายเอาปัญหาใหญ่มาให้ฉันน่ะ
สิ”
“ผมทำอย่างลับๆ ไม่มีใครสงสัยผมแน่นอน อีกอย่างพรุ่งนี้ผมก็จะไป
จากที่นี่แล้ว คุณสบายใจได้ไม่ต้องห่วง”