ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 112 ภายหน้า ข้าคงต้องเกาะเจ้ากินแล้ว

บทที่ 112 ภายหน้า ข้าคงต้องเกาะเจ้ากินแล้ว

ชอบสิ แน่นอน

ชายใดบ้างจะไม่พิสมัยภรรยาผู้เป็นฝ่ายริเริ่ม?

หลินหวั่นชิงกล่าวยิ้ม ๆ “โอสถนี้มีผลกับผู้มีความประทับใจที่ดีต่อกันเท่านั้น หากในใจนึกรังเกียจ มันก็รังแต่จะทวีความรังเกียจ”

“หวั่นชิง เจ้าทำเช่นนี้ ข้าย่อมต้องทำโทษเจ้าให้สาสม นอนลง!”

สวี่หยางกล่าวอย่างเปี่ยมคุณธรรม

หลินหวั่นชิงทำท่าทางน่าสงสาร “สหายเต๋าสวี่ ไว้ชีวิตข้าด้วย”

ไม่ยักรู้ว่าหลินหวั่นชิงจะรู้จักการเล่นสวมบทบาท ยิ่งเล่นยิ่งตีบทแตกไปใหญ่แล้ว

หนึ่งชั่วยามต่อมา

ทุกฝ่ายล้วนสดชื่นแจ่มใส

โอสถเสน่หาเช่นนี้ให้ผลไม่เลว ทำให้ไม่รู้สึกเหนื่อยได้จริง ๆ

สวี่หยางกล่าวได้เต็มปากว่าชอบมันสุด ๆ

“หวั่นชิง เหตุใดเฉินหู่จึงฟังเจ้านัก?” ขณะโอบกอดหลินหวั่นชิง สวี่หยางก็ถามขึ้น

“เฉินหู่เป็นเช่นนี้เสมอ สมาคมหู่เวยของเขามีตระกูลหลินของข้าให้การสนับสนุนอยู่ เขามีบุคลิกระมัดระวัง บุคคลระดับสูงผู้ใดจากตระกูลหลินของข้าล้วนไม่กล้าล่วงเกิน! ครั้งหนึ่ง ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองเคยคิดดึงเขามาเข้าพวก แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพกลับไปทั้งสิ้น”

“ดึงมาเป็นพวก?” สวี่หยางจับใจความได้ “ดูเหมือนตระกูลหลินของเจ้าจะมีหลายฝ่ายนะ”

“อื้อ ใช่เลย สงครามภายในทั้งนั้นแหละ”

แล้วหลินหวั่นชิงก็เริ่มสาธยาย

ขณะนี้ ผู้นำตระกูลหลิน หลินอีหลุนและผู้อาวุโสสูงสุดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย4!

ทว่าคนทั้งสองชรามากแล้ว เหลืออายุขัยอีกไม่ถึงสามสิบปี

เมื่อทราบว่าพวกตนอยู่ได้อีกไม่นาน ทั้งสองจึงตัดสินใจฝึกฝนคนหนุ่มสาวสักคนให้บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลางภายในอายุสามสิบให้ได้สักคน

หลังจากมาถึงขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลาง ก็จะมีหวังบรรลุขั้นปลาย ก่อนจะไปถึงขอบเขตจินตาน!!

เพื่อคัดเลือกผู้สืบทอดที่ถูกต้อง ในยามแรก ทั้งสองจึงจับตามองสองคนที่มีโอกาสเป็นไปได้

หนึ่งคือหลานของผู้อาวุโสใหญ่ อีกหนึ่งคือบุตรชายของผู้อาวุโสรอง

ผู้น้อยทั้งสองมีการฝึกฝนขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้าแล้ว ขณะนี้พวกเขาขาดเพียงยาสร้างรากฐานหนึ่งเม็ด ก็จะทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นได้

กล่าวได้ว่าอนาคตไร้จำกัด

แต่พวกเขาไม่คาดเลยว่าหลินหวั่นชิงจะถูกผู้อาวุโสสามเชิญตัวกลับมา

ผู้อาวุโสสามนี้ก็คือลุงใหญ่ของหลินหวั่นชิง

หลินหวั่นชิงมากสามารถที่สุดในหมู่ทายาทรุ่นเยาว์ของตระกูลหลิน การกลับมาของนางย่อมดึงความสนใจของผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสสูงสุด

หลังฝึกฝนปีกว่า หลินหวั่นชิงก็เผยความสามารถยอดเยี่ยมออกมาอีกครั้ง จึงเกิดข่าวลือว่าหลินหวั่นชิงมีโอกาสก่อจินตานสูงที่สุด

สองเครือญาติฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรอง แม้ยามนี้จะมีขอบเขตสูงกว่าระดับหนึ่ง แต่พวกเขาก็เติบโตมาด้วยทรัพยากรมหาศาล

แต่หลินหวั่นชิงเล่า?

ตลอดกาลผ่านมา นางอยู่ลำพังนอกตระกูล แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ นางก็ยังเพิ่มพูนการฝึกฝนสู่ระดับแปด ต่ำกว่าพวกเขาเพียงระดับเดียวได้

เมื่อเกิดความคิดนี้ ผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสสูงสุดก็ให้ค่าหลินหวั่นชิงมากขึ้น ทำให้นางกลายเป็นเสี้ยนตำใจของผู้อาวุโสใหญ่กับผู้อาวุโสรอง

“ขณะนี้ ผู้อาวุโสทั้งสองกำลังแอบชักจูงคนมาเข้าฝ่าย หวังว่าคนเหล่านั้นจะช่วยสนับสนุนแลกกับโอสถวิญญาณ ขณะที่ฝ่ายลุงใหญ่ของข้ามีคนน้อยที่สุด”

หลินหวั่นชิงกล่าวอย่างอับจน

“เวลา หวั่นชิง สิ่งที่เจ้าขาดในขณะนี้คือเวลา ขอเพียงเจ้ามีเวลามากพอ การฝึกฝนของเจ้าก็จะก้าวข้ามสองคนนั้นในไม่ช้าก็เร็ว”

สวี่หยางตบต้นขาขาวนุ่มนิ่มของนางพลางกล่าวปลอบใจเบา ๆ

“ลุงใหญ่ของข้าบอกว่า ผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสสูงสุดหารือกันไว้ว่าอย่างมากที่สุด พวกเขาก็จะให้เวลาว่าที่ผู้สืบทอดทั้งสามห้าปี และในห้าปีนี้ หากคิดเป็นผู้สืบทอด ก็ต้องบรรลุสามเงื่อนไขให้ได้ก่อน”

“เงื่อนไขแรกคือบรรลุสู่จุดสูงสุดของขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้า”

“สองคือฝึกฝนเคล็ดปลูกถ่ายพินิศวิญญาณ อย่างน้อยต้องเป็นผู้ปลูกถ่ายวิญญาณระดับสองขั้นกลาง”

“สามคือเอาชนะว่าที่ผู้สืบทอดอีกสองคน”

“ผู้บรรลุทั้งสามเงื่อนไขจะได้ยาสร้างรากฐานจากตระกูล และหลังจากสร้างรากฐานลุล่วง ก็จะได้รับการฝึกฝนดูแลในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลอย่างสมบูรณ์!”

สวี่หยางแย้มยิ้ม “หวั่นชิง เวลาห้าปีนี้ ถึงจะบอกว่าเป็นเวลาให้ทุกผู้เสมอกัน แต่ที่จริงคงต้องบอกว่าเป็นการให้เวลาเจ้าคนเดียวมากกว่า เพราะถึงอย่างไร คนทั้งสองก็ฝึกฝนถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้ากันแล้ว มีเพียงเจ้าที่ยังตามไม่ทัน ข้าเดาว่าผู้นำและผู้อาวุโสสูงสุดยังคงให้ค่าเจ้าสูงกว่าคนอื่นนะ”

“ลุงใหญ่และพ่อแม่ข้าก็คิดเช่นนั้น ขณะนี้ เป้าหมายสองข้อแรกนับว่าง่าย แต่สิ่งที่ข้ากังวลคือจะเอาชนะอีกสองคนเช่นไรดี ทั้งสองอายุมากกว่าข้า และเจนการต่อสู้กว่าข้านัก”

หลังเสวนากันครู่หนึ่ง ทุกคนก็ล้วนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

สวี่หยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ก่อนจะไปนอน สามีผู้นี้อยากประกาศข่าวดีเรื่องหนึ่ง”

ดวงตากระจ่างพราวสามคู่หันจ้องสวี่หยางอย่างฉงนใจท่ามกลางแสงเทียน

สวี่หยางแย้มยิ้ม ก่อนจะทำเล่นตัว “แต่ข้าจะยังไม่บอก ลองเดาดูก่อนสิ”

เสิ่นม่านอวิ๋นได้ยินเช่นนี้ก็ร้อนใจ “แหม สหายเต๋าสวี่ ยังพูดจามีลับลมคมในอีก รีบพูดออกมานะ ไม่เช่นนั้นเจ้าโดนแน่”

นางตะครุบคุนคุนของสวี่หยาง

สวี่หยาง “……”

เสิ่นม่านอวิ๋นผู้นี้หาเรื่องโดนดีเสียแล้ว

แต่ข้ายังเหนื่อยไม่หาย ดังนั้นจะปล่อยนางไปก่อน

ขณะเดียวกันนั้น ปราณของสวี่หยางแผ่ออกมา

“ขอบเขตกลั่นลมปราณ… ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้า!”

ดวงตาทั้งสามคู่เบิกกว้างพร้อมเพรียง

“เจ้าฝึกฝนถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

หลินหวั่นชิงตกตะลึง

เสิ่นม่านอวิ๋นคว้ามือสวี่หยาง “สามี ข้าตื่นเต้นยิ่งนัก”

“เอ่อ… รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าอยู่”

สวี่หยางกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน

“เจ้าไม่ไหวหรือ จริง ๆ เลย ยากนะเนี่ยที่จะมีอารมณ์ก่อน”

สวี่หยางแสร้งทำหูทวนลม รีบชิงนอนก่อน

…

เช้าตรู่รุ่งขึ้น รางวัลก็มาถึงจริง ๆ

[เนื่องจากระดับที่เพิ่มสูงขึ้น ภรรยาหลินอวี้จึงรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง ได้รับ 50 คะแนนพิเศษและเสื้อคลุมขั้นสูงระดับสอง เสื้อคลุมจักจั่นไหมทอง]

[เนื่องจากระดับที่เพิ่มสูงขึ้น ภรรยาเสิ่นม่านอวิ๋นจึงรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง ได้รับ 50 คะแนนพิเศษและโอสถล้างกระดูกผสานวิญญาณ]

[เนื่องจากระดับที่เพิ่มสูงขึ้น ภรรยาหลินหวั่นชิงจึงรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง ได้รับ 50 คะแนนพิเศษและเคล็ดมารทมิฬอเวจี]

รางวัลในครั้งนี้ดีกว่าสองหนก่อนมากอย่างเห็นได้ชัด

สวี่หยางเดาว่าคงเป็นเพราะการเพิ่มความแข็งแกร่งของเขา

ยิ่งความแข็งแกร่งทวีสูง รางวัลที่ได้ยิ่งสูงตาม

เสื้อคลุมจักจั่นไหมทองเป็นเสื้อคลุมตัวบางดุจปีกจักจั่น เมื่อสวมไว้เป็นชั้นใน ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ทั่วไปก็ไม่อาจทำอันตรายได้

“ข้ามีโล่ไม้ศิลาอยู่แล้ว ได้เสื้อคลุมจักจั่นไหมทองนี่มาอีกก็เท่ากับคุ้มกันสองชั้น ใครบ้างจะหยุดได้?”

สวี่หยางแย้มยิ้ม ในใจคิดมอบเสื้อคลุมจักจั่นไหมทองให้หลินหวั่นชิงใส่

ขณะนี้ หลินหวั่นชิงกำลังเผชิญศึกภายในตระกูลหลิน ภายนอกก็มีซ่งผิงหมายลอบสังหารนาง จึงต้องปกป้องนางให้ดี

…

ส่วนโอสถล้างกระดูกผสานวิญญาณนั้น เป็นโอสถชำระเส้นเอ็นและไขกระดูก

ปกติแล้ว ผู้บำเพ็ญจะกินยาชำระไขกระดูกกันตั้งแต่ฝึกฝนขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหนึ่งหรือสอง

แต่ยาชำระไขกระดูกนั้นเป็นเพียงโอสถสุดแสนธรรมดา ไม่ได้ชำระล้างหมดจดใด ๆ

ทว่าโอสถล้างกระดูกผสานวิญญาณนี้ไม่เหมือนกัน มันล้างกระทั่งกระดูกและเส้นลมปราณ เปลี่ยนแปลงคุณภาพอย่างชัดเจน

โอสถนี้จะมีประโยชน์เฉพาะกับผู้มีการฝึกฝนต่ำกว่าขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้า

สรุปคือ มันไม่มีประโยชน์สำหรับสวี่หยาง สวี่หยางจึงตัดสินใจให้มันกับหลินหวั่นชิงเช่นกัน

สุดท้ายก็ ‘เคล็ดมารทมิฬอเวจี’!

วิชายุทธ์นี้ออกคล้ายวิชาวิถีมารไปสักหน่อย แต่ไม่ใช่ แค่เป็นการฝึกฝนอำนาจของมารทมิฬจากอเวจีชั้นเก้าเท่านั้น

เมื่อฝึกสำเร็จ ร่างก็จะปรากฏมารทมิฬคุ้มกาย นอกจากจะโจมตีได้ ยังสามารถปกป้องผู้ใช้ได้ด้วย

มารทมิฬนี้มีอำนาจกัดกร่อนกล้าแข็ง ยามใดที่พบบาดแผล มารทมิฬนี้ก็จะไชเข้าสู่แผลเยี่ยงปลิงดูดเลือด ทำให้ศัตรูบาดเจ็บสาหัสได้

“นี่คือวิชายุทธ์สูงสุดจริง ๆ หากข้าฝึกฝนสำเร็จ ความแข็งแกร่งของข้าก็จะพัฒนาสู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นได้!!”

สวี่หยางตื่นเต้นอย่างยิ่ง ขณะที่หลินอวี้และเสิ่นม่านอวิ๋นกำลังทำอาหารเช้า สวี่หยางก็ยัดเสื้อคลุมจักจั่นไหมทองและโอสถล้างกระดูกผสานวิญญาณใส่มือหลินหวั่นชิง

หลินหวั่นชิงนิ่งไป แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองสวี่หยางอย่างมึนงง

“นี่…”

“เจ้าในยามนี้อยู่ในช่วงสำคัญของการแข่งขันชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลหลิน ของเหล่านี้มีประโยชน์สำหรับเจ้า รับไว้เถอะ!”

“สามี……” หลินหวั่นชิงตื้นตันเจียนร่ำไห้

“เจ้าควรพัฒนาฝีมือ ภายหน้า ข้าคงต้องเกาะเจ้ากินแล้ว”

หลินหวั่นชิงย่อมรู้ว่าสวี่หยางล้อเล่น นางซุกเข้าไปในอ้อมแขนของสวี่หยาง “ภายหน้า ทุกอย่างขึ้นกับเจ้าแล้ว”

…

ยามฟ้าสาง อากาศแจ่มใส หมอกขาวลงหนาปกคลุมทั่วฟ้าเหนือเกาะหงเยี่ย วิหควิญญาณฝูงหนึ่งโบยบิน เกิดเป็นภาพงดงามตรึงตา

จากการชี้นำของหลินหวั่นชิง สวี่หยางไปยังเมืองเป่ยไห่เพื่อรับป้ายศิษย์นอกสกุลของตระกูลหลินผู้บำเพ็ญเซียน

เมื่อมีป้ายนี้ ก็จะเลี่ยงปัญหาไปได้มากมาย

เดิมที หลินหวั่นชิงอยากให้สวี่หยางทำเช่นนี้ในภายหลัง แต่เนื่องจากเรื่องของสมาคมหู่เวย นางจึงตัดสินใจให้สวี่หยางทำเช่นนี้ก่อน

เมื่อเปิดร้านใหม่ การแข่งขันระหว่างร้านรวงที่นี่ดุเดือด ขณะที่ธุรกิจอยู่ในระดับปานกลาง

เมื่อพิจารณาว่ารายจ่ายในช่วงนี้สูงเกินไป และหลินหวั่นชิงอาจต้องซื้อโอสถบางอย่างเพิ่ม สวี่หยางจึงตัดสินใจแอบขายโอสถบางส่วน

เพราะเหตุนี้ เขาจึงใช้กระบี่บินทะยานออกจากเกาะหงเยี่ยสู่เมืองเป่ยไห่แต่เช้า

ทันทีที่มาถึง สวี่หยางไม่ได้เริ่มขายของ แต่สำรวจบริเวณรอบข้างก่อนว่าไร้ผู้ใดตามมา จึงเดินเข้าตรอกแห่งหนึ่งไป

เมื่อออกมาอีกครั้ง เขาก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปเป็นชายวัยกลางคนผิวเหลืองผู้หนึ่ง ใช้วิชาอำพรางกลิ่นอาย เผยการฝึกฝนเพียงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเจ็ด

ครู่ต่อมา เขาก็มายังร้านซื้อขายโอสถ

ที่แห่งนี้มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ เถ้าแก่ร้านเป็นผู้อาวุโสผู้หนึ่งของตระกูลหลิน!

“สวัสดี ไม่ทราบว่าสหายเต๋าท่านนี้ต้องการซื้อโอสถใดหรือ ข้าเป็นคนของผู้อาวุโสรองตระกูลหลิน ขายแต่ของดีราคาถูกทั้งนั้นเลย”

เถ้าแก่ร้านเหลือบมองสวี่หยาง หน้ากากหนังมนุษย์ของสวี่หยางถือว่าดาษดื่น ผู้อื่นจึงเห็นเบาะแสได้โดยง่าย

เถ้าแก่ร้านยิ้มในใจ แต่ไม่ได้พูดเปิดโปง

สวี่หยางเอ่ย “ข้ามีโอสถอยู่กับตัว ช่วยประเมินหน่อยได้หรือไม่”

สวี่หยางนำหญ้าอวี๋ซิงและหลินจือแดงออกมาทันที

ทั้งสองล้วนเป็นโอสถระดับสองซึ่งค่อนข้างมีค่า แต่ถึงอย่างไร สวี่หยางก็กล้าขายเพียงโอสถคุณภาพดีเท่านั้น หากคุณภาพดีเกินไปอาจสะดุดตาเกินเหตุได้

“เอ๋ สองสิ่งนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบใช้ทำยาสร้างรากฐานทั้งนั้นนี่!”

เถ้าแก่ร้านประหลาดใจ “สหายเต๋า เจ้ายังมีมากกว่านี้หรือไม่ เรารับซื้อทั้งหมดเลย ส่วนเรื่องราคา เจ้าวางใจได้เลยนะ”

แล้วเถ้าแก่ร้านก็เสนอราคา รวมสองอย่างแล้วก็ได้ราว ๆ สองร้อยหินวิญญาณ

หากคุณภาพเยี่ยมยอด ราคาน่าจะดีกว่านี้ แต่นี่คุณภาพดี ราคานับว่าสมเหตุสมผล

สวี่หยางพยักหน้า นำสมุนไพรทั้งสองออกมาอย่างละหกชิ้น พร้อมทั้งขายผลเสาวรสกับโสมหญ้าโลหิตไปอีกนิดหน่อย

ท้ายที่สุดก็ขายได้มาพันหกร้อยหินวิญญาณ

“สหายเต๋าเก็บหินวิญญาณไปเถิด ต้องการให้ร้านเล็ก ๆ ของเราหาคนไปส่งหรือไม่ ไม่ต้องห่วงไป ร้านเล็กของเราให้ค่ากับความร่วมมือระยะยาว จะไม่ก่อเรื่องอย่างแน่นอน” เถ้าแก่ร้านเสนอ