ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 347 การสร้างแท่นบูชาเทพเจ้า

บทที่ 347 การสร้างแท่นบูชาเทพเจ้า

เซียนอวิ๋นเจินเหรินยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบคัมภีร์อีกสองเล่มจากลิ้นชักที่อยู่ด้านข้าง

“ประวัติศาสตร์ลับของราชสำนัก” และ “วรรณกรรมรักของหญิงสาวผู้บำเพ็ญเซียน”

สวี่หยางหัวเราะเบา ๆ อย่างอดกลั้น

“ท่านเซียนอวิ๋น ให้ของขวัญอีกแล้ว!”

สวี่หยางรับคัมภีร์มาอย่างสุภาพ “ข้าจะอ่านและศึกษาอย่างตั้งใจ”

“แล้ววันนี้สหายเต๋าสวี่มีเรื่องอะไรมาหาข้าหรือ?” เซียนอวิ๋นเจินเหรินถามด้วยรอยยิ้ม

สวี่หยางพยักหน้าและเก็บคัมภีร์ ก่อนจะบอกเรื่องการบูชาเทพเจ้าให้หลินอวี้ฟัง

เขาคิดว่า เมื่ออยู่ที่นี่และใกล้ชิดกับเซียนอวิ๋นเจินเหรินทุกวัน สุดท้ายก็ต้องถูกพบเจออยู่ดี

ดังนั้น จึงคิดว่าสมควรบอกเล่าก่อน บางทีเซียนอวิ๋นเจินเหรินอาจมีคำแนะนำดี ๆ บ้างก็เป็นได้

“การบูชาเทพเจ้าเหมือนกับการแต่งตั้งเทพเจ้า” เซียนอวิ๋นเจินเหรินพึมพำ โชคดีที่เขาอ่านตำราอยู่บ่อย ๆ จึงรู้ความหมายของการบูชาเทพเจ้า

“สหายเต๋าสวี่มีความคิดดี ๆ อะไรที่จะบอกข้าบ้าง?” เซียนอวิ๋นเจินเหรินยิ้มบาง ๆ อย่างสงบ

สวี่หยางเล่าเรื่องที่คุยกับหลินอวี้ก่อนหน้านี้ว่าเขาหวังว่าจะทำให้ชื่อเสียงของเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอแพร่หลาย

เซียนอวิ๋นเจินเหรินได้ฟังแล้วก็คิดในใจว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรอกหรือ?

เขาทำงานหนักที่นี่ในฐานะนักพรต และได้รับแต่ชื่อเสียงไม่ดี หากไม่ใช่เพราะลูกศิษย์ของเขาเหมาสฺี่ยวอี้ อารามแห่งนี้คงต้องปิดตัวไปนานแล้ว

ตอนนี้ สวี่หยางต้องการทำให้ภรรยาของเขามีชื่อเสียง และอารามแห่งนี้ก็จะได้รับประโยชน์อย่างแน่นอน

“ง่ายมาก” ชายชรายิ้มออกมาเล็กน้อย “ต่อไปนี้ข้าจะช่วยประชาสัมพันธ์ ให้ผู้คนรู้จักเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอ ที่ปกป้องประชาชนด้วยความรัก”

สวี่หยางตื่นเต้น ไม่คิดว่าเซียนอวิ๋นเจินเหรินจะตอบตกลงง่าย ๆ

เขาคิดว่าจะพูดเกลี้ยกล่อมอย่างไรดี แต่กลับได้คำตอบที่คาดไม่ถึง

ต่อจากนั้น เขาบอกว่า “พวกเราคงต้องไปเผชิญหน้ากับปีศาจเต่าที่เมืองเทพเต่า”

“ไม่ต้องกลัว” เซียนอวิ๋นเจินเหรินยิ้ม “ปีศาจเต่านั่นข้าไม่ชอบมานานแล้ว แต่ไม่อยากทำให้ใจข้าว้าวุ่น หากพวกท่านจัดการได้ ก็จัดการเลย”

เขามั่นใจในตัวสวี่หยางมาก เพราะนี่คือผู้บำเพ็ญเซียนตัวจริงเสียงจริง ปีศาจเต่าก็แค่เรื่องเล็กน้อย

สวี่หยางโล่งใจ ขอบคุณเซียนอวิ๋นเจินเหริน

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะบอกเหมาสี่ยวอี้เองว่าต้องทำอย่างไรบ้าง”

สวี่หยางพยักหน้าและขอตัวกลับออกมา

เวลาผ่านไปประมาณปีหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ชื่อของเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย

ในช่วงฤดูร้อน นางช่วยเด็ก ๆ ที่เกือบจมน้ำ

ในฤดูหนาว เมื่อคนหาปลาไม่สามารถเจาะน้ำแข็งได้ นางใช้เวทมนตร์ละลายน้ำแข็งให้พวกเขาได้ทำมาหากิน

นางยังเก็บเงินที่ไม่มีเจ้าของซึ่งตกอยู่ในน้ำมาแจกจ่ายให้กับครอบครัวที่ยากจน

มีข่าวลือว่าเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอได้รับเชิญจากสวรรค์ให้ลงมาเพื่อช่วยเหลือมนุษย์

นางเคยเป็นเทพธิดาแห่งแม่น้ำเทพเต่ามาก่อน แต่ตอนนี้กลับมาที่แม่น้ำไท่เหออีกครั้ง เพราะไม่พอใจกับสิ่งที่ปีศาจเต่าทำ

ชาวบ้านที่ได้รับประโยชน์มากขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มพิจารณาสร้างแท่นบูชาเทพเจ้าเพื่อสักการะกราบไหว้นาง

แน่นอนว่านี่เป็นคำแนะนำของเซียนอวิ๋นเจินเหริน

ด้วยการสนับสนุนจากเหมาสี่ยวอี้ นักพรตที่ขับไล่ปีศาจ ชาวบ้านจึงเกิดความยอมรับและเชื่อถือคำพูดของเซียนอวิ๋นเจินเหรินมากกว่าเดิม

และเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอทำความดีช่วยเหลือประชาชนจริงๆ

ที่หมู่บ้านอวี้เจี่ยวหัวหน้าหมู่บ้านได้เรียกชาวบ้านมาหารือเรื่องการสร้างแท่นบูชาเทพเจ้า

เพราะปีนี้เทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอช่วยเด็ก ๆ ห้าคนในหมู่บ้านจากการตกน้ำเอาไว้

และช่วยละลายน้ำแข็งในทะเลสาบข้างหมู่บ้าน ทำให้พวกเขาจับปลาได้และผ่านพ้นวิกฤติด้วยความอยู่รอดปลอดภัย

“พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน ท่านเซียนอวิ๋นเจินเหรินบอกว่า หากเราบูชาเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอ จะทำให้ปีนี้เรามีฝนฟ้าเป็นใจ ทุกคนจงบริจาคทรัพย์สินบางส่วนเพื่อสร้างแท่นบูชากันเถอะ”

หัวหน้าหมู่บ้านพูดเชิญชวน

ชาวบ้านทุกคนตอบสนอง

ก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่คนของลัทธิเทพเต่าเชิญชวนให้สร้างแท่นบูชา พวกเขาก็เชื่อ แต่ไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ

แต่ตอนนี้ การบูชาเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์จริง ๆ

ทุกคนรู้ว่าจะเลือกอะไร

บนภูเขาที่อยู่ห่างออกมา สวี่หยางและหลินอวี้มองดูสถานการณ์ในหมู่บ้านด้วยรอยยิ้ม

“แท่นบูชาแรกจะถูกสร้างขึ้น พวกเขาทำด้วยใจจริง ดีมากเจ้าค่ะท่านพี่”

ช่วงเวลานี้ หลินอวี้มีความสุขมาก นางทำการช่วยเหลือผู้อื่นและสัมผัสได้ถึงศรัทธาที่มาจากใจของชาวบ้านอย่างแท้จริง

สวี่หยางยิ้มออกมาเล็กน้อยและเปิดม้วนตราเทพเจ้า

แสงจากทุกทิศทางรวมตัวกัน เข้าสู่ม้วนตราเทพเจ้า

พลังศรัทธาเหล่านี้เหมือนพลังงานที่เติมเต็มม้วนตราเทพเจ้า

เมื่อเติมเต็มครบถ้วน จะสามารถแต่งตั้งเทพเจ้าได้อย่างเป็นทางการ

“ตอนนี้เติมเต็มไปสองในสามแล้ว คาดว่าไม่เกินเดือนนี้ก็น่าจะครบ ถึงเวลานั้น เจ้าก็จะได้รับการแต่งตั้งเป็นเทพเจ้าแล้ว” สวี่หยางบอกหลินอวี้

“ดีเจ้าค่ะ เราไปดูที่อื่นต่อเถอะ”

“ไปกัน”

ในขณะเดียวกันนี้

ที่เมืองเทพเต่า ในแม่น้ำเทพเต่า

แม่น้ำกว้างใหญ่เกิดคลื่นแรง

ปลากุ้งมากมายว่ายน้ำอย่างมีความสุข

เนื่องจากมีกฎห้ามชาวประมงจับปลาที่แม่น้ำเทพเต่า ทำให้ที่นี่มีปลากุ้งจำนวนมาก

มีปลากุ้งมากมาย ทำให้มีเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่เป็นปีศาจกุ้งและปู รวมถึงปีศาจปลาเกิดขึ้นมากมาย

พวกมันทั้งหมดกลายเป็นลูกน้องของปีศาจเต่า ทำหน้าที่ลาดตระเวนแม่น้ำไท่เหอ

ใต้ผิวน้ำที่ปั่นป่วนนั้น กลับเป็นที่สงบเงียบอย่างยิ่ง

ลึกลงไปใต้แม่น้ำ มีวังบาดาลโบราณที่งดงามตั้งอยู่

บนประตูใหญ่มีป้ายขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า “วังเทพเจ้าเต่า”

ที่นี่คือที่พักของปีศาจเต่า

ปีศาจเต่ามีชีวิตมาหลายพันปี ฝึกฝนวิชาปีศาจและเรียนรู้วิธีการอยู่อย่างสุขสบายเหมือนมนุษย์

ภายในห้องโถงใหญ่ของวังแห่งนี้

ที่นี่เหมือนถูกแยกออกจากโลกภายนอก

แม้ว่าภายนอกจะมองเห็นน้ำ แต่ที่นี่กลับไม่มีน้ำสักหยด สะอาดเหมือนกับวังที่อยู่บนดิน

ในที่นั่งหลักของห้องโถงใหญ่ ประดับประดาด้วยทองคำส่องประกาย

ปรากฏร่างของชายชราไม่มีผม ถือไม้เท้า มีกระดองเต่าอยู่ด้านหลัง กำลังนั่งหลับตาฟังปีศาจปลาหลี่เหอที่มีหัวเป็นปลารายงานด้วยความกระตือรือร้นว่า

“ท่านผู้เฒ่าเต่า ช่วงนี้เทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอมีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าได้ยินมาว่าชาวบ้านบางหมู่บ้านถึงกับต้องการสร้างแท่นบูชาเพื่อกราบไหว้แล้ว”

ปีศาจปลาหลี่เหอคุกเข่าข้างเดียว พูดถึงสิ่งที่ตนเองได้รู้ได้เห็นมา

ปีศาจเต่าครองแม่น้ำไท่เหอแล้วก็ควบคุมเหล่าปีศาจรอบแม่น้ำทั้งหมด

ปีศาจปลาหลี่เหอตัวนี้มาจากลำธารข้างหมู่บ้านอวี้เจี่ยว

ปีศาจเต่าหลับตาฟัง พูดอย่างไม่ใส่ใจ “เทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอ?? หึหึ น่าจะเป็นปีศาจตัวเล็ก ๆ จากมุมหนึ่งของโลก ฝึกฝนมาหลายปี แต่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียแล้ว”

ปีศาจปลาหลี่เหอพยักหน้า “ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน ท่านผู้เฒ่าเต่า น่าเสียดายที่เทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอปรากฏตัวแล้วหายไป ข้าและพี่น้องยังหาตัวนางไม่พบ”

“อืม นั่นก็เป็นปัญหาเหมือนกัน เอาเถอะ ห้ามไม่ให้พวกชาวบ้านสร้างแท่นบูชานางก็พอ”

“จริงด้วยสิ หมู่บ้านอวี้เจี่ยวข้าง ๆ รังของข้าดูเหมือนกำลังจะสร้างแท่นบูชาให้นางแล้วขอรับ”

“ว่าไงนะ?” ดวงตาเล็ก ๆ ของปีศาจเต่าเบิกกว้างขึ้นทันที

ทันใดนั้น เขาโกรธจัด

เขาอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ ยังไม่เคยมีชาวบ้านสร้างแท่นบูชาให้เขาเลย

ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกอิจฉาอย่างมาก

“ทำไมชาวบ้านถึงทำเช่นนั้น?”

“แน่นอนว่าพวกเขาย่อมต้องถูกเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอล่อลวง! ท่านผู้เฒ่าเต่าต้องทำอะไรสักอย่างแล้วขอรับ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป มีหวังชาวบ้านที่ศรัทธาในเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอจะเพิ่มมากขึ้น แล้วจะเป็นปัญหาใหญ่กับพวกเราแน่ขอรับ!”

ปีศาจปลาหลี่เหอพูดด้วยความร้อนรน

“เจ้าพูดถูก เรื่องนี้ต้องจัดการ หมู่บ้านอวี้เจี่ยวต้องการสร้างแท่นบูชานางใช่ไหม? เมื่อถึงตอนนั้น เทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอจะต้องมาดูแน่ ๆ เจ้าไปหานาง บอกให้นางมาพบข้า”

ปีศาจปลาหลี่เหอรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย ส่ายหัวปลาขนาดใหญ่ “ท่านผู้เฒ่าเต่า ข้าก็อยากช่วย แต่ข้ามีพลังน้อย กลัวว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง”

ปีศาจเต่าพูดอย่างไม่พอใจ “เอาเถอะ ข้าจะให้ผู้คุ้มกันซวีมู่ไปกับเจ้า”

เขามองไปที่ชายฉกรรจ์ทางด้านขวามือ

“อามู่ ไปหานางเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอและพานางมาพบข้า”

ซวีมู่เป็นผู้คุ้มกันของลัทธิเทพเต่า

เหล่าผู้คุ้มกันในลัทธิเทพเต่าล้วนเป็นมนุษย์ มีหน้าที่รักษาความสงบในหมู่มนุษย์

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เรียนรู้วิชาทางเต๋า มีพลังการต่อสู้อยู่ระดับห้า

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ชายฉกรรจ์ก็ลุกขึ้นพูด “รับทราบครับ ท่านเทพเต่า”

ซวีมู่มองไปที่ปีศาจปลาหลี่เหอ “นำทางไปยังหมู่บ้านอวี้เจี่ยวก่อน”

“ขอรับ”

…

สิบกว่าวันผ่านไป

ช่วงนี้ สวี่หยางและหลินอวี้อยู่ใกล้หมู่บ้านอวี้เจี่ยว

มองดูชาวบ้านสร้างแท่นบูชา

แท่นบูชาไม่หรูหรา เหมือนศาลเจ้าเล็ก ๆ ภายในมีรูปปั้นหินตั้งอยู่

รูปปั้นนั้นมีลักษณะคล้ายหลินอวี้

เพราะชาวบ้านแกะสลักตามรูปภาพที่ทางเซียนอวิ๋นเจินเหรินให้มา

ขณะที่ชาวบ้านเตรียมคุกเข่าขอพรหน้ารูปปั้นหิน ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด

มีเด็กสองคนที่เล่นน้ำที่ริมแม่น้ำถูกบางสิ่งดึงลงน้ำไป

“แย่แล้ว มีเด็กตกน้ำ ช่วยด้วย…”

มีชาวบ้านใกล้เคียงร้องเรียกเสียงดัง

ชาวบ้านรีบวิ่งไป

ใต้ผิวน้ำ ปีศาจปลาหลี่เหอที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวคนปกติกำลังดึงเด็กสองคนลงไปในน้ำ

“ไม่นะ ลูกของข้า”

แม่คนหนึ่งร้องไห้ออกมา

ในตอนนั้นเอง นักพรตในชุดเสื้อคลุมสีเหลืองถือกระบี่ทองแดงพุ่งตัวเข้ามา

“ข้าคือผู้คุ้มกันซวีมู่แห่งลัทธิเทพเต่า ผ่านมาที่นี่ รู้สึกได้ถึงพลังปีศาจ!”

ซวีมู่พูดเสียงเย็นชา มองด้วยสายตาแข็งกร้าว “ปีศาจตัวใหญ่ที่อยู่ใต้น้ำขณะนี้ มันคือเทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอ”

“เป็นไปไม่ได้ ไม่เป็นไปไม่ได้!”

หัวหน้าหมู่บ้านรีบโต้แย้ง

“เทพธิดาแห่งแม่น้ำไท่เหอจะเป็นปีศาจได้อย่างไร?”

“ใช่ ถึงจะเป็นปีศาจ นางก็เป็นปีศาจที่ดี”

ซวีมู่ทำหน้าขรึม “นางหลอกลวงพวกเจ้า มีเพียงท่านเทพเต่าเท่านั้นที่คุ้มครองพวกเจ้า! หากพวกเจ้ารื้อแท่นบูชา ข้าจะจัดการปีศาจปลาหลี่เหอตัวนี้ให้”

การข่มขู่!

นี่คือการข่มขู่ชัด ๆ

แม้ว่าชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้นจะเป็นคนธรรมดา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนโง่

ซวีมู่ที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้เห็นได้ชัดว่ากำลังใช้ชีวิตของเด็กน้อยข่มขู่พวกเขา

เนื่องจากทุกคนรู้ดีว่าปีศาจในน้ำที่นี่ ล้วนเชื่อฟังคำสั่งของเทพเต่าเพียงผู้เดียวเท่านั้น