ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 376 ช่วยชีวิต
บทที่ 376 ช่วยชีวิต
“จี๊ด จี๊ด จี๊ด…”
ในลมหายใจต่อมา เสี่ยวเฉียงวิ่งออกมาจากค่ายอาคมเชื่อมเขตแดนโดยมีสภาพเปียกปอน และที่หลังของมันมีรอยไหม้สีดำชัดเจน ซึ่งแสดงว่ามันถูกโจมตีมาก่อน
“จี๊ด จี๊ด จี๊ด…”
หนูน้ำวิญญาณรีบพูดด้วยความตื่นเต้น
ตามข้อมูลที่ได้รับ หวงเสี่ยวเหมยเกิดเรื่องขึ้นแล้ว นางถูกวางยาพิษ
หลังจากที่หวงเสี่ยวเหมยพักจากการฝึกฝน ศิษย์คนหนึ่งได้นำชาเข้ามาให้
หวงเสี่ยวเหมยดื่มชาเข้าไป แล้วร่างกายของนางก็เริ่มอ่อนแอทันที แรงที่ขาก็หายไป และพลังวิญญาณในร่างกายก็เริ่มหายไปด้วย
ต่อมา เห่าปิงก็ปรากฏตัวขึ้นที่นอกห้อง
หนูน้ำวิญญาณพยายามจะไปช่วย แต่ถูกเห่าปิงเตะจนกระเด็นออกมา
โชคดีที่มันวิ่งหนีเร็วและซ่อนตัวในมุมมืดจนไม่ถูกสังเกตเห็น
เห่าปิงไม่ได้สนใจหนูน้ำวิญญาณ เขาพาหวงเสี่ยวเหมยเข้าไปในห้อง
“โครม!!”
สวี่หยางโกรธมาก
“ไปกันเถอะ!”
ทันทีที่พูดจบ เขาเข้าสู่ค่ายอาคมเชื่อมเขตแดน
เมื่อไปถึงปลายทาง เขาเห็นศิษย์หญิงคนหนึ่งอยู่หน้าห้อง
เมื่อศิษย์หญิงคนนั้นเห็นสวี่หยาง ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนสีทันที “ท่าน…ท่านสวี่หยาง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
สวี่หยางรู้จักศิษย์หญิงคนนี้ดี นางเป็นผู้ที่คอยต้อนรับเขาก่อนหน้านี้
เขาไม่คาดคิดว่านางจะทรยศหวงเสี่ยวเหมยได้ลงคอ
สวี่หยางเดินเข้ามาใกล้ศิษย์หญิงทีละก้าว ทำให้นางรู้สึกกดดันอย่างมาก
นางถอยหลังแล้วตะโกน “ศิษย์พี่เห่าปิง ไม่ดีแล้ว สวี่หยางมา…”
“ฉัวะ!”
สวี่หยางใช้กระบี่ฟันลำคอของนาง
“เจ้า…”
ศิษย์หญิงเบิกตากว้าง ไม่คาดคิดว่าสวี่หยางจะโหดเหี้ยมถึงขนาดฆ่านางทันที
ร่างของนางล้มลง สวี่หยางก้าวเข้าไปในห้องของหวงเสี่ยวเหมย
เขารู้สึกได้ว่าเห่าปิงอยู่ในห้องข้างใน
โชคดีที่เขามาทันเวลา หวงเสี่ยวเหมยยังไม่ถูกทำร้าย
เห่าปิงย่อมได้ยินเสียงการต่อสู้ข้างนอก เขาขมวดคิ้วและเดินออกมาพร้อมใบหน้าที่เย็นชา
เขาไม่กลัวว่าเรื่องนี้จะรุนแรงขึ้น เพราะบริเวณนี้ยังไม่มีใครผ่านมา
สำหรับสวี่หยาง เขาคิดว่าตนเองสามารถฆ่าได้ง่ายๆ
แม้ว่าสวี่หยางจะพิสูจน์พรสวรรค์ของตัวเองต่อทุกคนแล้ว แต่เขาคิดว่าพลังของตัวเองยังสูงกว่า เพราะเขามีพลังอยู่ในขอบเขตจินตานขั้นกลาง
ส่วนสวี่หยางอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น
ไม่ว่าพรสวรรค์จะดีแค่ไหน แต่ในตอนนี้ ก็ยังเป็นเพียงผู้ที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานอยู่ดี
เห่าปิงก้าวเดินออกมาถึงตรงหน้าสวี่หยาง
“เจ้านี่มันไร้ยางอายจริงๆ” สวี่หยางพูด
“ฮ่าฮ่า สวี่หยาง ข้ารู้ว่าเจ้ากับหวงเสี่ยวเหมยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่เรื่องนี้เจ้าไม่ควรยุ่งเกี่ยว ถ้าเจ้าออกไปตอนนี้ ข้ารับรองว่าตระกูลเห่าจะไม่ทำร้ายเจ้า และให้ผลประโยชน์กับเจ้ามากมาย แต่ถ้าเจ้ายังคงดื้อดึง…”
“ชิ้ง!”
ไม่ทันที่เห่าปิงจะพูดจบ กระบี่ของสวี่หยางก็พุ่งเข้าใส่
พร้อมกันนั้น พลังที่อยู่ในขอบเขตจินตานของสวี่หยางก็ระเบิดออกมา
“อะไรนะ ขอบเขตจินตาน…”
เห่าปิงเปลี่ยนสีหน้า เขาไม่คิดว่าสวี่หยางจะอยู่ในขอบเขตจินตานเช่นกัน
และพลังของสวี่หยางดูแข็งแกร่งกว่ามาก
“โครม!”
แรงกดดันจากกระบี่ทำให้เข่าของเห่าปิงแทบจะทรุดลง
สวี่หยางก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบี่ในมือ
“เจ้านี่สมควรตายจริงๆ”
“เจ้าต้องตาย!”
เห่าปิงกัดฟันและปล่อยยันต์ศักดิ์สิทธิ์สองแผ่นออกมา
สวี่หยางใช้พลังจิตสัมผัสตำแหน่งและหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย
ยันต์ศักดิ์สิทธิ์มีพลังทำลายสูง แต่สามารถถูกหลบได้ง่ายเมื่อรู้ตำแหน่งล่วงหน้า
สวี่หยางเคยใช้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ในการโจมตีเมื่อศัตรูไม่ทันตั้งตัว
เห่าปิงรู้เรื่องนี้ดี แต่เขารีบใช้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์เพราะกลัวสวี่หยางจะเข้ามาใกล้ตนเอง
แต่สวี่หยางก็เข้ามาใกล้เห่าปิงได้สำเร็จในพริบตา
เขายังไม่ทันใช้เวทมนตร์ กระบี่ของสวี่หยางก็ปล่อยออกมาแล้ว
“ปัง ปัง ปัง…”
เงากระบี่หลายสายพุ่งเข้าใส่เห่าปิงที่พยายามใช้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ป้องกัน แต่โล่ป้องกันก็แตกสลายอย่างรวดเร็ว
“เจ้า…เจ้ามีพลังปราณกระบี่ เจ้าคือเซียนกระบี่”
เห่าปิงตกใจเป็นอย่างยิ่ง
สวี่หยางไม่เพียงแต่มีความสามารถด้านเวทมนตร์ที่เหนือกว่า แต่ยังเป็นเซียนกระบี่อีกด้วย
เห่าปิงตกใจและเริ่มสับสนในการป้องกันและโจมตี
“อ่อนแอ อ่อนแอเกินไป ในหอคอยร้อยสมบัติ แม้แต่ผู้ที่อยู่ในขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดก็ยังตายด้วยมือข้า เจ้ามีความกล้าเพียงใดถึงคิดจะท้าทายข้า?”
สวี่หยางเรียกกระบี่บินออกมาและเปลี่ยนพวกมันเป็นกระบี่มังกรพุ่งเข้าใส่เห่าปิง
เห่าปิงพยายามใช้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสามในการป้องกัน แต่ก็ถูกกระบี่มังกรทำลายลงในพริบตา
“เฮือก…”
เห่าปิงไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและกระอักเลือดออกมา
“ข้าเป็น…ข้าคือบุตรชายของตระกูลเห่า ถ้าเจ้าฆ่าข้า เจ้าจะ…”
“ฉึก!”
กระบี่ของสวี่หยางทะลุเข้าสู่หน้าอกของเห่าปิง
“ขอโทษที คราวหน้าพูดให้เร็วมากกว่านี้หน่อย”
สวี่หยางพูดเบาๆ
เมื่อร่างของเห่าปิงล้มลง สวี่หยางก็เดินเข้าห้องไปหาหวงเสี่ยวเหมย
หวงเสี่ยวเหมยมีอาการอ่อนแรงและตัวร้อนจัด
นางถูกวางยาพิษจริง ๆ
แต่ไม่ต้องกังวล
สวี่หยางถ่ายเทพลังวิญญาณเพื่อบำรุงร่างกายของหวงเสี่ยวเหมย
ยิ่งมองคิ้วของเขายิ่งขมวด
เห็นได้ชัดว่าพิษที่หวงเสี่ยวเหมยได้รับนั้น น่าจะเป็นพิษประเภทปลุกกำหนัด
คุณสมบัติของมันคือสามารถเปลี่ยนหญิงบริสุทธิ์ให้กลายเป็นหญิงกระหายรักได้ในพริบตา
“ร้อน สวี่หยาง ข้าร้อนเหลือเกิน!!”
สวี่หยางย่อมไม่ฉวยโอกาสเมื่อมีคนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับหวงเสี่ยวเหมยจริง ๆ หวงเสี่ยวเหมยก็จะไม่โกรธเขา เพราะนี่คือสถานการณ์บีบบังคับ
แต่ถ้ามีวิธีแก้ เขาจะไม่ทำเช่นนั้นเด็ดขาด
การเป็นคน ต้องรักษาความมีเกียรติของตัวเอง
“ทนไว้ก่อนนะ”
เขาล้วงมือไปที่ถุงเก็บของ และได้อ่างน้ำเย็นออกมาใบหนึ่ง
“ซ่า…”
เขาเทน้ำเย็นใส่หน้าหวงเสี่ยวเหมย
หวงเสี่ยวเหมยนิ่งไปชั่วครู่
จากนั้น นางรู้สึกถึงพลังบริสุทธิ์ที่เข้ามาในร่างกายของนาง กำจัดความร้อนนั้นออกไปหมดสิ้น
“สวี่หยาง ข้า…ข้าต้องการ”
หวงเสี่ยวเหมยพูดด้วยความตื่นเต้น
ฟังเข้าสิ นี่มันคำพูดอะไร?
สวี่หยางส่ายศีรษะและเพิ่มพลังวิญญาณเข้าไปมากขึ้น
กว่าจะผ่านไปได้ครึ่งชั่วยาม
ความร้อนในร่างกายของหวงเสี่ยวเหมยก็เริ่มหายไป
เสี่ยวเฉียงและงูน้ำวิญญาณถึงกับถอนหายใจโล่งอก
“สวี่หยาง…เจ้า…เจ้าช่วยข้าอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อเห็นตัวเองในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย หวงเสี่ยวเหมยตระหนักถึงอะไรบางอย่างและรีบปิดหน้าอกของตัวเอง ใบหน้ากลายเป็นสีแดงสด
สวี่หยางทำหน้าไม่แยแส มองตรงไม่มองเฉียง
“วางใจเถอะ ข้าไม่ได้ดูอะไรเลย”
พูดจบเขาก็ชี้ไปที่ประตู “เห่าปิงถูกข้าฆ่าแล้ว”
“แล้วศิษย์ทรยศนั่นล่ะ?”
“ศิษย์หญิงคนนั้นก็ถูกข้าฆ่าแล้วเช่นกัน”
“ขอบใจเจ้ามาก”
“เห่าปิงตายแล้ว คนในตระกูลของเขาคงจะมาหาเรื่องเจ้า” สวี่หยางกล่าว
“ไม่เป็นไร ข้าจะไปบอกอาจารย์ของข้าเอง”
หวงเสี่ยวเหมยลุกขึ้น แต่ขากลับอ่อนแรงจนเกือบจะยืนไม่อยู่ ล้มลงมาบนตัวสวี่หยาง
“เจ้ายังพักก่อนดีกว่า เรียกให้อาจารย์ของเจ้ามาหาที่นี่เถอะ”
“อืม”
แต่ไม่คาดคิดว่า ก่อนที่จะทันส่งข่าวให้เทพธิดาจื่อหลานมาที่นี่ เสียงโวยวายจากข้างนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ป้ายวิญญาณของลูกข้าแตกหัก แสดงว่าเขาตายแล้ว ให้ข้าเข้าไป ข้าต้องการดูว่าใครกล้าฆ่าลูกข้า!!”
“ปัง ปัง…”
“อ๊าก…”
เสียงร้องของศิษย์สองคนดังขึ้นเมื่อถูกทำร้ายล้มลงไป
“บิดาของเห่าปิง เห่าเจียน” หวงเสี่ยวเหมยได้ยินเสียงนั้นและจดจำได้ทันที
YOU MAY ALSO LIKE
