ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 68 สามปีผ่านไป…

บทที่ 68 สามปีผ่านไป…

ในจดหมาย หวงเสี่ยวเหมยเล่าถึงวิธีเข้าร่วมการแข่งขันสำนักชั้นในก่อนจะได้เข้าไปในที่สุด ซึ่งนางประสบความสำเร็จในด้านการศึกษาจนติดห้าสิบอันดับแรก

หลังจากเข้าสำนักชั้นใน นางจะมีถ้ำฝึกกับทุ่งวิญญาณเป็นของตนเอง อีกทั้งเงินเดือนที่ได้รับก็สูงขึ้น

นางวางแผนจะปลูกสมุนไพรวิญญาณรอบถ้ำ แต่ระดับการฝึกตนของน้องชายต่ำเกินไป และมีทักษะการปลูกถ่ายวิญญาณไม่มากพอ ดังนั้นจึงถามสวี่หยางว่าสนใจเข้ามาหรือไม่ แต่สมาชิกครอบครัวกลับไม่ยินยอม หมายความว่าภรรยาทั้งสองจะต้องอาศัยอยู่ในเมืองฟางซึ่งอยู่บริเวณตีนเขาของสำนักชิงหยาง

“จริงใจไม่เบา ขนาดมีเรื่องดีเจ้าก็ยังคิดถึงข้า”

มันคือถ้ำของสำนักชิงหยาง ต่อให้ใช้นิ้วเท้าคิดก็ทราบว่าสภาพแวดล้อมการฝึกตนจะต้องดีมากอย่างแน่นอน

สวี่หยางในตอนนี้ยิ่งมั่นใจว่าหวงเสี่ยวเหมยยังคงมีใจให้กับเขา

แต่น่าเสียดายที่เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะแยกกับภรรยาแม้ว่าจะให้พวกนางอยู่ที่ตีนเขาของสำนักชิงหยางได้ก็ตาม

ต้องจับตาดูต่อไป

หลังจากนั้น หวงเสี่ยวเหมยยังกล่าวอีกว่าจะมีการจัดงานฉลองขนาดเล็กสำหรับศิษย์ชั้นใน นางจึงอยากเชิญสวี่หยางให้มาร่วมงานด้วย ซึ่งมีการบอกเป็นนัยว่าผู้บำเพ็ญที่มีภูมิหลังจะมาที่นี่ เขาอาจจะสามารถสร้างความสัมพันธ์จากการเข้าร่วมดังกล่าวได้

ความสัมพันธ์ของสำนักชิงหยางเป็นประโยชน์กว่าความสำคัญของตระกูลผู้บำเพ็ญที่นี่

หากทำการเปรียบเปรย ตระกูลผู้บำเพ็ญที่นี่จะเทียบเท่ากับเจ้าของบ้าน

ส่วนสำนักขนาดใหญ่จะเทียบเท่ากับกลุ่มข้ามชาติซึ่งไม่อาจนำมาเทียบได้

นอกจากนี้ หวงเสี่ยวเหมยยังบอกอีกว่าในตอนท้ายของการแข่งขันของสำนักชั้นในจะมีการนำยา สมุนไพร ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ ยันต์และวัตถุชิ้นอื่นมาทำการประมูล ซึ่งหนึ่งในนั้นมียาทะลวงขั้น และนางโชคดีพอที่จะได้รับตั๋วเข้าร่วมมา

การที่นางเชิญสวี่หยางก็เพราะหวังว่าเขาอาจจะได้รับยาทะลวงขั้นจนสามารถเข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลายได้โดยไว

หลังอ่านจดหมายจบ หัวใจของสวี่หยางก็สั่นไหว

“ยาทะลวงขั้น!”

แน่นอนว่าเขาต้องการยาทะลวงขั้น แต่นั่นต้องแลกกับการมุ่งหน้าสู่สำนักชิงหยางซึ่งอยู่ไกลลิบ…

“ถนนหนทางก็อันตราย”

ไม่เหมือนเมื่อสามปีก่อน ช่วงเวลาแห่งความสบายทำให้เขาขาดความกระตือรือร้น

ตกกลางคืน เสิ่นม่านอวิ๋นก็ปิดประตูร้าน

พวกเขามารวมตัวกันรอบลานร้านเพื่อรับประทานอาหาร

ทุกวันนี้เมืองฟางปลอดภัยมาก พวกเขาต่างเกียจคร้านที่จะกลับเมืองชั้นในก่อนจะพากันอยู่อาศัยที่ร้านในวันปกติ

หลังจากรับประทานมื้อเย็น สวี่หยางก็แสดงจดหมายให้ภรรยาทั้งสองดู

“สำนักชิงหยาง? สามีวางแผนที่จะไปหรือ?” หลินอวี้อดไม่ได้ที่จะถาม

“ข้ายังไม่ได้วางแผนจะไป มันเป็นการเดินทางไกล ในฐานะผู้บำเพ็ญขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหก ย่อมเป็นเรื่องง่ายที่จะเผชิญกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง”

สวี่หยางส่ายหน้า

“ข้าก็คิดว่ามันอันตรายเช่นกัน แต่หวงเสี่ยวเหมยเชิญเจ้าไปเข้างานฉลองขนาดเล็กสำหรับศิษย์ชั้นใน นี่นับว่าเป็นโอกาสที่จะสร้างความสัมพันธ์อันดี…” เสิ่นม่านอวิ๋นลังเล

“ข้าจะลองคิดดู”

……

ตกกลางคืนก็มีฝนพรำลงมาตามชายคาประหนึ่งเสียงจักจั่น

ภายในบ้านปรากฏแสงอบอุ่น

หลินอวี้พิงหลังซบไหล่ของสวี่หยาง เส้นผมตกลงมาที่ด้านข้างของใบหน้าเขา ทำให้รู้สึกคันไม่น้อย “สามี อวิ๋นเอ๋อร์ยังคงฝึกเขียนยันต์อยู่หรือ?”

“อื้ม เมื่อไม่นานมานี้ทักษะการสร้างยันต์ของนางพัฒนาขึ้นมาก เพราะงั้นนางอยากเพิ่มอัตราความสำเร็จผ่านการฝึกให้มากขึ้น”

“ช่างเก่งกาจสามารถนัก”

สวี่หยางยิ้ม “เจ้าก็เก่งกาจสามารถเช่นกัน เจ้าคอยดูแลร้านให้มีระเบียบ อวิ๋นเอ๋อร์มักชื่นชมเจ้าต่อหน้าข้า มิหนำซ้ำเรื่องบนเตียงก็มีแต่ดียิ่งขึ้น…”

การได้รับคำชมจากสวี่หยางทำให้หลินอวี้มีความสุข นางพึมพำขณะเผยสายตารักใคร่ออกมา “ขอบคุณสามีมาก ถ้าข้าไม่เจอเจ้าก็คงไม่มีความสุขอย่างทุกวันนี้ พอมองย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พ่อของข้าด่วนจากไป ตอนนั้นข้าเคยคิดที่จะตายตามไปด้วย”

สวี่หยางตบหลังนาง “ทั้งหมดมันเป็นอดีตไปแล้ว…”

“สามี เจ้ากับอวิ๋นเอ๋อร์ต่างเป็นคนที่มีหวังในการสร้างรากฐาน หากมีโอกาสก็จงไปสำนักชิงหยางกับคนอื่นเถอะ แบบนั้นจะได้ปลอดภัยไปในตัว หากสามารถประมูลยาทะลวงขั้นมาได้จะต้องดีมากอย่างแน่นอน”

หลินอวี้มองออกว่าสวี่หยางอยากไปสำนักชิงหยาง

สวี่หยางพยักหน้าขณะสนทนาสองสามครั้ง จากนั้นก็ปล่อยให้หลินอวี้พักผ่อน ส่วนเขาเดินไปที่ห้องถัดไป

ตอนนี้ ห้องถัดไปเป็นห้องทำงานของเสิ่นม่านอวิ๋นซึ่งเต็มไปด้วยวัสดุสร้างยันต์

“เป็นอย่างไร สหายเต๋าสวี่ เจ้าไม่ได้รังแกอวี้เอ๋อร์ใช่หรือไม่?”

เสิ่นม่านอวิ๋นวางยันต์ใบใหม่ขณะพูดหยอกล้อด้วยรอยยิ้มสดใส

นางเพียงสวมสายรัดเอวกับชุดตัวบางเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นการแต่งตัวที่ล่อแหลมไม่น้อย

นี่เป็นนิสัยที่ทำจนเคยชิน ทุกวันหลังจากอาบน้ำเสร็จ นางจะมาที่นี่เพื่อฝึกสร้างยันต์อยู่พักหนึ่ง ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวอีกฝ่ายจะไม่ใส่เสื้อผ้าเยอะชิ้น

ถึงอย่างไรพวกเขาล้วนเป็นสมาชิกครอบครัว ดังนั้นนางไม่จำเป็นต้องสนใจ

“โอ้ สร้างยันต์อัคคีขั้นสูงระดับหนึ่งสำเร็จแล้วหรือ?”

สวี่หยางมองยันต์สีเหลืองใบใหม่ขณะขมวดคิ้วมุ่น

เสิ่นม่านอวิ๋นยิ้ม “ตอนนี้ข้ากำลังสร้างยันต์อัคคีขั้นสูงระดับหนึ่งอยู่ อัตราความสำเร็จเกินหกส่วนแล้ว”

“สูงขนาดนั้นเชียว? เช่นนั้นคงต้องตกรางวัลให้อย่างงามแล้ว”

สวี่หยางเข้าหาเสิ่นม่านอวิ๋น แต่นางยังไม่ทราบว่าอีกฝ่ายจะมอบรางวัลอะไรให้

ดีที่นางสร้างยันต์เสร็จพอดี ประกอบกับสนใจที่จะทำอยู่แล้ว หลังจากกลอกตามองสวี่หยาง นางก็ย่อกายลงแล้วยกขากางเกงของอีกฝ่ายขึ้น

……

“พี่สวี่ พี่สวี่…”

เมื่อสวี่หยางกับเสิ่นม่านอวิ๋นกำลังเตรียมตัวสู่การปลุกปล้ำรอบสองในห้องสร้างยันต์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“เสียงของสวีเหวินเผิง” เสิ่นม่านอวิ๋นหมดคำจะพูด “ชายหนุ่มผู้นี้นิสัยไม่ดี เมื่อครู่ข้ากำลังเพลิดเพลินอยู่เลย”

สวี่หยางตำหนิเขาเสียงแข็ง “ถึงจะหมดอารมณ์ก็จริง แต่มันก็แค่นั้น เจ้าไปพักก่อน เดี๋ยวข้าไปดูเขาเอง”

ในช่วงสามปีนี้ สวีเหวินเผิงกับสหายบางส่วนมักแวะเวียนมาที่ร้าน สวี่หยางให้ความช่วยเหลือกับอีกฝ่ายมากมาย ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นไปได้ด้วยดี

เมื่อเปิดประตู สวีเหวินเผิงก็เดินเข้ามาตัวเปียกซ่ก

ทุกวันนี้ ใบหน้าของเขาจ้ำม่ำ รูปร่างสูงโปร่ง เทียบกับรูปลักษณ์วัยเยาว์เมื่อตอนพบกับครั้งแรกแล้ว ตอนนี้ผิวพรรณของอีกฝ่ายค่อนข้างคล้ำและมีสีหน้าที่เคร่งขรึมเย็นชา

ส่วนระดับการฝึกตนก็เข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหกได้สำเร็จ

ส่วนสวีเชี่ยนเชี่ยนผู้เป็นพี่สาว หนึ่งเดือนหลังจากนัดดูตัวกัน นางก็เข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับแปดได้สำเร็จ ตระกูลสวีจึงให้ความสนใจนางมากขึ้นเป็นเท่าตัว

“พี่ใหญ่สวี่ ข้าเปิดประตูเข้ามาแบบนี้ ไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของเจ้าใช่หรือไม่?” สวีเหวินเผิงยิ้มกว้าง ทั้งสองคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงตรงเข้าร้านทันทีโดยไม่รอคำอนุญาตจากสวี่หยาง

“ข้ากำลังสร้างยันต์กับภรรยาอยู่ มีอะไรหรือ? เหตุใดเจ้าถึงมาร้านข้าช่วงกลางดึกแบบนี้”

“พี่ใหญ่สวี่ พี่สาวกับข้าจะไปสำนักชิงหยางพรุ่งนี้…”

กลายเป็นว่าพวกเขาก็ทราบเรื่องสมุนไพรกับโอสถวิญญาณจำนวนมากที่จะถูกนำมาประมูลที่เมืองฟางของสำนักชิงหยาง ตระกูลสวีจึงได้ส่งคนบางส่วนไปหาของดีเหล่านั้น

นอกจากนี้มันยังเป็นการเปิดโอกาสให้ลูกหลานของตระกูลสวีได้ออกไปเปิดโลกกว้างไกลขึ้น

“พี่สวี่ ข้าได้ยินมาจากพ่อว่าครั้งนี้สำนักชิงหยางนำยาทะลวงขั้นมาประมูลไม่ต่ำกว่าสิบเม็ด ข้าทราบว่าเจ้าติดอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหกมาหลายปี นี่จึงนับว่าเป็นโอกาสอันดี หากมียาทะลวงขั้น เจ้าก็จะสามารถเข้าสู่ระดับเจ็ดได้ไวขึ้น ถึงตอนนั้น พี่สาวข้าอาจจะมองเจ้าต่างออกไปก็ได้”

สวีเหวินเผิงเอ่ยคำด้วยสายตาร้อนผ่าว

เมื่อสามปีก่อน การดูตัวระหว่างสวี่หยางกับสวีเชี่ยนเชี่ยนล้มเหลว ทำเอาสวีเหวินเผิงเสียดายเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเขารู้สึกมาตลอดว่าสวี่หยางไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนหนูอย่างที่คนอื่นพูดกัน ถึงอย่างไร พวกเขาก็ผ่านประสบการณ์ที่ทะเลสาบปี้กุ้ยมาด้วยกัน ซึ่งอีกฝ่ายแสดงให้เห็นแล้วว่ามีความกล้าหาญและไหวพริบ การที่ผู้บำเพ็ญธรรมดาจะมาถึงจุดนี้ได้แทบไม่มีทางเป็นไปได้เลย

นอกจากนี้ หัวหน้าตระกูลยังให้ค่ากับสวี่หยางอีกด้วย เขาจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายอาจมีวาสนายิ่งใหญ่ก็เป็นได้

ดังนั้น เขาจึงรู้สึกอยากขอโทษแทนพี่สาวมาโดยตลอด ประกอบกับเมื่อไม่นานมานี้นางไปนัดดูตัวกับลูกชายของตระกูลหลี่ เขารู้สึกไม่ดีกับคนผู้นั้น มิหนำซ้ำชื่อเสียงของอีกฝ่ายยังฉาวโฉ่อีกด้วย

แต่พี่สาวกลับถูกใจเสียอย่างนั้น…

ดังนั้นเขาจึงคิดว่าขณะที่พี่สาวกับลูกชายของตระกูลหลี่ยังไม่แต่งงานกัน เขาก็จะให้นางเข้าหาสวี่หยางให้มากขึ้น จนอาจจะเปลี่ยนมุมมองได้ในท้ายที่สุด

เขาจึงมาหาอีกฝ่ายตอนนี้

แน่นอนว่าสวี่หยางไม่ทราบถึงความคิดของสวีเหวินเผิง เขาเพียงคิดว่าอีกฝ่ายทำเพื่อผลประโยชน์ตัวเองถึงได้มาเชื้อเชิญ

“พี่สวี่ เจ้าว่าอย่างไร? ข้าบอกพ่อล่วงหน้าแล้วว่าจะมาเชิญเจ้า”

สวี่หยางอ้าปากด้วยความประหลาดใจ

ผ่านไปสักพัก เขาถอนหายใจ “พี่เหวินเผิง ถ้าเจ้ายืนกรานขนาดนี้ ข้าจะร่วมทางไปสำนักชิงหยางด้วยก็ได้”

คราวนี้เขาออกเดินทางพร้อมกับกองทัพขนาดใหญ่ของตระกูลสวี เนื่องจากมีความปลอดภัยมากกว่า เขาจึงไม่ต้องกังวลอะไร

เมื่อกล่าวลาสวีเหวินเผิง สวี่หยางก็ปิดประตูก่อนเปิดค่ายกลป้องกันอีกครั้ง

ครั้นกลับไปที่ลานบ้าน เงามืดก็เข้ามาสวมกอดเขา ถ้าไม่ใช่เสิ่นม่านอวิ๋นแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?

นางสวมเพียงสายรัดเอว ส่วนขาก็พันรอบร่างของสวี่หยางขณะเอ่ยเสียงแผ่วเบา “สหายเต๋าสวี่ เจ้าตัดสินใจจะไปสำนักชิงหยางแล้วใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว”

สวี่หยางกอดเสิ่นม่านอวิ๋นประหนึ่งลูกแมว “หลังจากข้าไปแล้ว เจ้ากับอวี้เอ๋อร์ต้องดูแลบ้านให้ดีล่ะ”