ย้อนกลับไปในปี1978 การรวยเริ่มต้นด้วยการขุดขุมทรัพย์ - ตอนที่ 112 ใบอนุญาตเสร็จสมบูรณ์

“คุณหมอบอกว่าเธอเชื่อฟังคำสั่งคุณหมอทุกอย่างดีมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ถ้าอาการของเธอยังดีอยู่
แบบนี้ อีกสี่ห้าวันเธอก็น่าจะกลับบ้านได้” หลินซูยื่นแอปเปิ้ลปอกเปลือกให้อันฟ่าน
ในวันเกิดเหตุ อันฟ่านถูกปล้นเงินกว่าสองร้อยหยวนที่เขามีติดตัวไป โซ่จักรยานเก่าของเขาขาด แต่ตัวจักรยาน
เองยังซ่อมกลับมาใช้งานได้ เขาไม่รู้ว่าจะเอาเงินสองร้อยหยวนที่ขโมยไปคืนมาได้หรือไม่
ตำรวจจับกุมผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดแล้ว แต่การสอบสวนยังไม่เสร็จสิ้น เราคงต้องรอ
ชายหนุ่มกล่าวโทษตัวเองอยู่ตลอดว่าเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์นี้ และค่ารักษาพยาบาลก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมาก
ขึ้นไปอีก
อันฟ่านรับแอปเปิ้ลมาพลางพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “พี่สะใภ้ อย่าเอาผลไม้มาให้ผมทุกครั้งที่มานะครับ ผลไม้มันไม่
ถูก อย่าเปลืองเงินนะครับ อีกอย่าง ถ้ายุ่งก็ไม่ต้องมาหาผมทุกวันก็ได้ครับ หลังจากรักษาตัวไปสองสามวัน ผมก็ดูแลตัว
เองได้แล้ว ส่วนพนักงานทำความสะอาดจะเอาอาหารจากโรงอาหารมาให้”
หลินซูยิ้มและพยักหน้า “ดีใจที่เธอหายดีแล้ว ฉันกำลังจะบอกเธอพอดีว่าฉันกับกู้จิ่วอาจจะกลับบ้านเกิดพรุ่งนี้
ลูกพี่ลูกน้องของฉันกำลังจะแต่งงานวันมะรืนนี้ และเราจะไปงานแต่งงานกัน สองสามวันนี้ช่วยบอกพนักงานทำความ
สะอาดให้เตรียมอาหารให้หน่อย แล้วฉันจะทำน้ำซุปกระดูกให้ตอนฉันกลับมา”
หูของอันฟ่านแดงก่ำเมื่อได้ยินคำพูดนี้ พี่สะใภ้ของเขากำลังปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็ก “พวกเธอสองคนไปทำงาน
เถอะ ผมจัดการเองได้”
“ตกลง พี่เก้าของเธอจะบอกหยวนเฉาและคนอื่นๆ ให้มาเยี่ยมเธอหลังเลิกงาน ให้พวกเขาจัดการทุกอย่างที่เธอ
ต้องการก็พอ”
“ตกลง”
“ลาก่อน ฉันไปแล้ว”
หลินซูเก็บกล่องข้าวเปล่า ทิ้งแอปเปิ้ลลูกโตไว้ในลิ้นชักสองสามลูก เธอเดินออกจากห้องผู้ป่วยพร้อมตะกร้าใบ
ใหญ่ที่เต็มไปด้วยสิ่งของ
หลังจากออกจากห้องผู้ป่วยของอันฟ่าน หลินซูไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลทันที แต่เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยข้างๆ
“พี่ชาย อีกกี่วันถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้?”
“โอ้ น้องสาวมาแล้ว! มาดูของกินของใช้ของวันนี้กัน!” ชายขาหักคนหนึ่งพยุงตัวเองขึ้นด้วยความตื่นเต้นทันทีที่
เห็นหลินซูเข้ามา
ครอบครัวของคนไข้อีกสองคนลุกขึ้นมารวมตัวกัน
“น้องสาว วันนี้เธอเอาขาหมูมาให้ฉันไหม?”
“เธอเอาน้ำตาลทรายแดงกับไข่ที่ฉันสั่งมาหรือเปล่า?”
หลินซูวางตะกร้าลงบนพื้นแล้วยิ้ม “ฉันเอามาให้หมดแล้ว ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวค่อยให้นะ ไข่อยู่ข้างบน คราวนี้ฉันเอา
มาห้าสิบฟอง ไม่รู้ว่าพวกเธอต้องการไหม”
“ฉันขอสามสิบ”
“คราวที่แล้วครอบครัวฉันซื้อมาห้าสิบฟอง ยังเหลืออีกเยอะ คราวนี้เราจะไม่ซื้ออีก”
“งั้นก็เอายี่สิบที่เหลือมาให้ฉัน”
หลินซูแจกไข่ให้พวกเขา จากนั้นหยิบน้ำตาลทรายแดงสองจินจากตะกร้าแล้วมอบให้กับครอบครัวของคนไข้ที่นิ้ว
หายไป และยังมอบขาหมูให้กับครอบครัวของคนไข้ที่ขาหายไปอีกด้วย
“แล้วเธอเอาอะไรมาอีกไหมในตะกร้า” ญาติคนไข้อีกคนถาม
หลินซูรับเงินจากครอบครัวคนไข้แล้วยิ้ม “มีเนื้อสองชิ้น ชิ้นละจิน และผลไม้อีกนิดหน่อย คือแอปเปิ้ลกับส้ม”
“มีใครสั่งพวกนี้บ้างไหมครับ? แบ่งกันทานหน่อยได้ไหมครับ?”
หลินซูยิ้มและพยักหน้า “ถ้าอยากได้ ฉันให้ก่อนก็ได้ ฉันกลับไปเอาที่เหลือได้”
แอปเปิ้ลกับส้มลูกใหญ่มาก ราคาลูกละ 5 เหมา ญาติคนไข้แต่ละคนจ่ายคนละสองหยวนเพื่อซื้อแอปเปิ้ลสองลูก
และส้มสองลูก
หลังจากออกจากแผนกหนึ่ง หลินซูก็ไปแผนกอื่นต่อ
เติมของและขายของ…พอหลินซูออกจากโรงพยาบาลก็เป็นเวลา 11:30 น.แล้ว เธอรีบขี่จักรยานกลับบ้าน
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด กู้จิ่วก็ออกมาจากครัว “เธอไปเป็นคนกลางอีกแล้วเหรอ?”
“ใช่ ซื้ออาหารเสริมจากข้างทางมาขายที่โรงพยาบาล ง่ายๆ แถมยังได้เงินอีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”
หลินซูจอดจักรยาน เดินเข้าไปหากู้จิ่ว แล้วย่องไปจูบปากเขา
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่บ้านนะ”
ริมฝีปากของกู้จิ่วโค้งเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย “ไปล้างมือเถอะ อาหารกลางวันใกล้จะเสร็จแล้ว”
“ตกลง” หลินซูผละออกจากอ้อมกอดของกู้จิ่วแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างมือ
อาหารกลางวันประกอบด้วยซี่โครงหมูตุ๋น ซุปสาหร่ายไข่ และรากบัวผัด
หลินซูกัดรากบัวไปคำหนึ่ง รสชาติอร่อยดี
“อย่ากินแค่รากบัวหั่นชิ้น กินซี่โครงหมูสักหน่อย” กู้จิ่วพูดพลางคีบซี่โครงหมูให้เธอ
หลินซูกัดคำหนึ่งแล้วพูดว่า “ใส่พริกน้อยไป ใส่น้ำมันเยอะไปหรือเปล่า มันเยิ้มไปหน่อย”
“เยิ้มเหรอ?” กู้จิ่วขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “งั้นคราวหน้าฉันจะใส่น้ำมันน้อยลง”
หลินซูดันซี่โครงตรงหน้ากู้จิ่ว “ซี่โครงจานนี้สำหรับเธอนะ ฉันจะกินแค่ซุปไข่เจียวกับรากบัวหั่น”
หลังอาหารกลางวัน ระหว่างงีบหลับตอนบ่าย กู้จิ่วยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธออย่างลึกลับ “คลี่กระดาษนี่ออกมา
ดูหน่อย”
หลินซูเปลี่ยนเป็นชุดนอน ปล่อยผมลง หยิบกระดาษขึ้นมา ค่อยๆ คลี่ออก แล้วปิดปากด้วยความตกใจ “ว้าว
เธอทำสำเร็จแล้วเหรอ?”
เธอมองมันอีกครั้งด้วยความยินดี และแน่นอนว่ามันเป็นใบอนุญาตประกอบธุรกิจเจ้าของคนเดียว
“ว้าว มันถูกออกโดยสำนักงานบริหารอุตสาหกรรมและพาณิชย์นะ ถ้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้มันถูกออกโดยคณะ
กรรมการปฏิวัติใช่ไหม”
กู้จิ่วยิ้มและกล่าวว่า “ประกาศดังกล่าวออกในเดือนกันยายนตามปฏิทินจันทรคติ และมีการจัดตั้งสำนักงาน
บริหารอุตสาหกรรมและพาณิชย์แห่งรัฐขึ้น ปัจจุบันวันที่ 16 ตุลาคมตามปฏิทิน ซึ่งตรงกับเดือนกันยายนตามปฏิทิน
จันทรคติ ใบสมัครของฉันเป็นหนึ่งในใบสมัครไม่กี่ฉบับนับตั้งแต่ก่อตั้งมา จึงได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็ว”
หลินซูหมุนใบอนุญาตที่ดูเหมือนใบขับขี่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ การได้ใบแรกหมายความว่าเธอสามารถได้ใบที่สอง
พิสูจน์ให้เห็นว่าการเปิดร้านและเริ่มต้นธุรกิจไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป
กู้จิ่วคว้าใบอนุญาตจากมือ ดึงเธอไปที่เตียง แล้วพูดว่า “อย่าตื่นเต้นมาก เดี๋ยวนอนไม่หลับอีก”
หลินซูซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของกู้จิ่ว หัวเราะเบาๆ “ฉันตื่นเต้นเกินกว่าจะนอนได้ ใบอนุญาตใบนี้ทำให้ฉันรู้สึก
ว่าการกลับไปแต่งงานเป็นเรื่องเสียเวลา ตอนนี้ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะไปโรงงานเพื่อสั่งซื้อสินค้าและเปิดร้านเล็กๆ ของตัว
เองโดยเร็วที่สุด”
กู้จิ่วหัวเราะเบาๆ แล้วตบก้นเรียวเล็กของเธอเบาๆ “สั่งตรงจากโรงงานเพื่อเปิดร้านเล็กๆ มันไม่มากเกินไปเห
รอ?”
“ฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ฉันควรจะไปซื้อสินค้าที่สหกรณ์จัดหาและการตลาดดีไหม?”
การซื้อจากสหกรณ์จัดหาและการตลาดไม่ได้กำไรมากนัก ถ้าไม่ใช่เพื่อการพัฒนาในระยะยาว หลินซูคงซื้อตรง
จากร้านค้าของระบบมากกว่า
กู้จิ่วครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วยิ้ม “การสั่งจากโรงงานไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าเราสั่งปริมาณมาก เราก็ลงทุนเพิ่มได้”
ในเขตนี้ยังไม่มีธุรกิจเอกชนเลย ร้านของพวกเขาจึงเป็นร้านแรกที่เปิด และธุรกิจก็กำลังเฟื่องฟู
“ใช่ๆ ใกล้สิ้นปีแล้ว เราต้องรีบเปิดร้านให้เร็วที่สุด ไม่ต้องกังวลเรื่องสต็อกสินค้าเพิ่ม”
กู้จิ่วมองหลินซูที่กระตือรือร้น “เอาล่ะ ไว้ค่อยคุยกันหลังหลังกลับจากหมู่บ้าน นอนได้แล้ว ถ้านอนไม่หลับจริงๆ
ฉันก็ยินดีจะใช้พลังงานให้นะ”
ทั้งคู่แนบชิดกัน หลินซูสัมผัสได้ถึงความปรารถนาทางกายของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าภายในกลับรู้สึก
ประหลาดใจกับพลังของชายหนุ่ม
อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอรู้สึกตื่นเต้นและไม่อาจต้านทานได้ ความตื่นเต้นของเธอต้องการการระบาย
ครั้งนี้เธอไม่แม้แต่จะให้เวลาเขาตอบสนอง กลับริเริ่มจูบเขา
กู้จิ่วสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ เขาไม่เคยคาดคิดว่าหลินซูจะเร่าร้อนได้ขนาดนี้ในตอน
กลางวันแสกๆ และแน่นอนว่าเขาเป็นคนริเริ่ม ริเริ่มทุกอย่างด้วยตัวเอง