ย้อนกลับไปในปี1978 การรวยเริ่มต้นด้วยการขุดขุมทรัพย์ - ตอนที่ 90 การหลอกตัวเองและคนอื่น

หลังจากส่งแขกกลับ กู้จิ่วและหลินซูก็เก็บโต๊ะและล้างจานด้วยกัน เมื่อล้างจานสะอาดแล้ว หลินซูก็ลูบหลังพลาง
พูดว่า “ตัวฉันเหม็นเหมือนน้ำมันทำอาหารเลย ฉันจะไปอาบน้ำก่อน ทำตัวตามสบายนะ”
เมื่อหลินซูกลับมาจากอาบน้ำ เธอเห็นว่ากู้จิ่วยังไม่หลับ จึงถามว่า “คิดอะไรอยู่เหรอ”
กู้จิ่วเอียงศีรษะไปด้านข้าง ยิ้มพลางกวักมือเรียกเธอว่า “ฉันแค่คิดว่าพรุ่งนี้ฉันจะกลับไปทีมผลิตเสี่ยวเหอกับเธอ
ดีไหม”
หลินซูเดินโซเซไปที่เตียงด้วยรองเท้าแตะ นั่งลง มองเขาอย่างสงสัย “เราเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้สองวัน ทำไมเธอถึงคิดจะ
กลับไปล่ะ
กู้จิ่วเกี่ยวผมยาวของเธอไว้ด้วยนิ้วเดียว แล้วหมุนมันไปรอบๆ นิ้วของเขา “ฉันอยากกลับไปคุยเรื่องวันแต่งงาน
กับพ่อตาและคนอื่นๆ ฉันไม่อยากได้ยินใครมาพูดจาไม่ดีกับเธออีกแล้ว”
หลินซูจ้องมองดวงตาคู่สวยของเขาด้วยความประหลาดใจ สัมผัสขนตาหนานุ่มเบาๆ เมื่อเห็นเขาสะดุ้ง เธอจึงยิ้ม
และพูดว่า “วันนี้สวี่ถิงทำให้เธอเสียใจหรือเปล่า? จริงๆ แล้ว เธอไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นหรอก แค่ใช้ชีวิตให้
สบายใจก็พอแล้ว”
ถ้าเธอสนใจเรื่องพวกนี้ เธอคงไม่สามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตที่ผ่านมาได้
“เธออาจจะไม่สนใจ แต่ฉันสนใจ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายเธอ ฉันแต่งงานกับเธอเพื่อที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
อย่างมีความสุข ไม่ใช่เพื่อที่เธอจะได้ยินเรื่องซุบซิบ”
เมื่อเห็นเขายืนกราน หลินซูก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เราไปขึ้นภูเขากันไหม แล้วค่อยกลับวันมะรืนนี้
หลังจากพักผ่อนเสร็จ?”
ที่ตกลงกันไว้ก็เพราะตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว สมุนไพรหลายชนิดบนภูเขาก็พร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว
เธอไม่อยากเสียเวลามากเกินไป เพราะการล่าช้าในแต่ละวันหมายถึงการสูญเสียรายได้หลายร้อยหยวน
“ตกลง ฉันจะทำตามที่เธอบอก พรุ่งนี้เราจะไปที่สหกรณ์จัดหาและการตลาดเพื่อซื้อถุงมือทำงานสองคู่ก่อนขึ้น
เขา”
พวกเขากำลังคิดจะเก็บผลกุหลาบป่า
หลังจากที่ถังเจี้ยนจุนและคนอื่นๆ ออกจากบ้านบรรพบุรุษของตระกูลกู้ พวกเขาก็แยกย้ายกันไป
ถังเจี้ยนจุนมองดูพี่ชายและน้องสาวขี่จักรยานออกไป แล้วพูดกับหลี่หยวนเฉาว่า “คราวหน้าถ้าเราจะนัดเจอกัน
อย่าชวนถิงถิงไปนะ จะได้ไม่ทำให้ทุกคนอึดอัด”
หลี่หยวนเฉาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าเราชวนสวี่หมิงไป สวี่ถิงก็คงจะไปด้วย เว้นแต่ว่าเราจะกันสวี่หมิงออกไป”
ถ้าพวกเขาทำแบบนั้น ความเป็นพี่น้องกับสวี่หมิงก็คงจะอ่อนแอลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางทีอาจถึงขั้นแตกแยก
กัน
ติงซิงเหลือบมองพวกเขาแล้วยิ้ม “ฉันคิดว่าพวกนายคิดมากไป ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ความรัก
แบบพี่น้อง ความรักแบบสามีภรรยา ล้วนแต่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ การบังคับไม่ใช่เรื่องดี”
ถังเจี้ยนจุนและหลี่หยวนเฉาสบตากัน แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ครู่หนึ่ง หลี่หยวนเฉาหันไปถามติงซิง “เรื่องของเธอกับพี่เก้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ติงซิงหัวเราะในลำคอเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ “จะทำอะไรได้ล่ะ เขาเป็นคนประเภทที่ทำงานเป็นครั้งคราว ตอนแรกเขา
อดทนหน่อยที่จะไปซื้อของที่ชนบท แต่ตั้งแต่พวกเขาหมั้นกัน ฉันก็ไม่เห็นเขาไปชนบทอีกเลย”
ถังเจี้ยนจุนไอเบาๆ : “เอ่อ…เธอเข้าใจสถานการณ์ครอบครัวเขาดี เขาไม่เคยลำบากอะไรมากมายตั้งแต่เด็ก มันไม่
สมจริงเลยที่จะคาดหวังให้เขาขยันและอดทนได้เท่าเธอ”
“ฉันรู้” ไม่งั้นเธอคงไม่เงียบเหงาระหว่างงานรวมตัวที่บ้านเขาหรอก ติงซิงแค่กังวลว่าการพึ่งพาคนอื่นมันไว้ใจไม่
ได้ เราไม่สามารถพึ่งพาพ่อแม่ได้ตลอดไป
หลังจากแต่งงานกัน พวกเขาจะเลี้ยงดูครอบครัวยังไง จะเลี้ยงลูกยังไง
แน่นอนว่าเธอจะไม่เล่าความกังวลเหล่านี้ให้พี่น้องของเขาฟัง
ระหว่างนั้น สองพี่น้องก็ปั่นจักรยานออกไป
“จากนี้ไป ไปบ้านเขาให้น้อยลง และพยายามเจอเขาให้น้อยที่สุด”
“ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย พี่บอกให้ฉันเจอเขาให้น้อยลง แล้วฉันก็ต้องเจอเขาให้น้อยลงหรอ”
ทันทีที่พวกเขากลับถึงบ้าน พี่น้องก็เริ่มทะเลาะกัน สวี่ถิงรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่สวี่หมิงเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของ
เธอ
สวี่หมิงโกรธจัด “ทำไม เพียงเพราะกู้จิ่วกับหลินซูหมั้นกัน เพียงเพราะพวกเขาจดทะเบียนสมรสแล้ว เธออยาก
ทำลายชีวิตสมรสของพวกเขาหรอ? เธออยากเป็นอีตัวที่ใครๆ ก็เกลียดชังงั้นหรอ?”
“จดทะเบียนแล้วเหรอ?”
สวี่ถิงเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? หมายความว่ายังไงที่ว่า ‘จดทะเบียนแล้ว’ ?”
“ความหมายตามตัวอักษร”
“จดทะเบียน? พวกเขาจะไร้ยางอายถึงขั้นจดทะเบียนได้ยังไง? พวกเขาเพิ่งหมั้นกัน แล้วอีตัวนั่นก็อยากแต่งงาน
เข้าตระกูลกู้?”
สวี่ถิงกระแทกกาน้ำชาและถ้วยชาบนโต๊ะลงบนพื้นอย่างโกรธจัด กระแทกจนแตกกระจาย
สวี่หมิงขมวดคิ้ว เหลือบมองเศษกระเบื้องแตกบนพื้น แล้วพูดอย่างหัวเสียว่า “เธอเป็นอะไรไป? กาน้ำชากับถ้วย
ชาพวกนี้ไม่ได้ฟรีนะ! แล้วเธอคิดว่ากู้จิ่วไม่เต็มใจหรือไม่ชอบหลินซูหรอ เขาถึงไปจดทะเบียนสมรสกันหลังจากหมั้นกัน
แค่ไม่กี่วัน?”
“เขาหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนั้นเข้าแล้ว!” สวี่ถิงกัดฟันพูดพลางพูดถึงหลินซู
สวี่หมิงเยาะเย้ย “เธอแค่หลอกตัวเอง!”