ย้อนอดีตกลับไปเป็นแมว - ตอนที่ 56 เจิ้งทั่น แกนี่มันสมองหมูชัดๆ!

หลังออกจำกหมู่บ้ำน เจิ้งทั่นก็เตรียมตัวที่จะไปขึ้นรถ
ตอนที่ตัดสินใจมำเมืองนี้ เจิ้งทั่นก็เกิดข้อขัดแย้งในใจนิด
หน่อย
เมื่อก่อนเขำแทบจะไม่ขึ้นรถเมล์เลย ตอนที่อำยุน้อยขับรถ
ไม่ได้เวลำไปข้ำงนอกเขำก็จะเรียกแท็กซี่ ไม่ขึ้นไปเบียดกับคน
อื่นบนรถเมล์ ด้วยเหตุนี้ท ำให้หลำยคนติดภำพว่ำเขำดูเป็นคุณชำย
และแน่นอนว่ำนั่นเป็นกำร ‘ประชด’
เจิ้งทั่นเดินตำมทำงมำเรื่อยๆ จนมำหยุดอยู่ที่ป้ำยรถเมล์
เด็กสำวหลำยคนที่ก ำลังรอรถพอเห็นเจิ้งทั่นก็เข้ำมำเล่นด้วย
คนที่อยู่รอบๆ ก็ยิ้มแย้ม ไม่มีกำรพูดจำไม่ดีใส่
นี่เป็นข้อดีของกำรมีป้ำยคล้องคอ ในสำยตำของคนทั่วไป
แมวที่มีป้ำยคล้องคอ เนื้อตัวสะอำด แสดงว่ำแมวตัวนั้นผ่ำนกำร
ฉีดวัคซีนมำแล้ว เป็นแมวมีเจ้ำของที่ได้รับกำรดูแลอย่ำงดี ไม่ใช่
แมวเร่ร่อนที่เนื้อตัวสกปรกเต็มไปด้วยเชื้อโรค ดังนั้นต่อให้คนๆ
นั้นไม่ชอบแมวก็ไม่ได้แสดงท่ำทีรังเกียจออกมำ หำกไม่มีป้ำย
คล้องคอก็ดูเป็นแมวทั่วไป ต่อให้ดูเชื่องแค่ไหนก็ไม่มีใครเอำ
พอเจิ้งทั่นเห็นเด็กสำวเหล่ำนั้นก็ไม่ได้สะบัดหน้ำเดินหนี
เขำเดินเข้ำไปออดอ้อน กำรถูกสำวๆ ลูบเนื้อตัวก็เป็นควำมสุข
อย่ำงหนึ่ง พอเด็กสำวเหล่ำนั้นหยิบพวงกุญแจออกมำแหย่ เขำก็
แสร้งท ำเป็นยกขำแตะๆ เล่นสนุกตำมไปด้วย สร้ำงควำมรู้สึกดีๆ
ให้แก่เด็กสำวพวกนั้น
ขณะที่ก ำลังเล่นอยู่นั้น เจิ้งทั่นก็มองดูเส้นทำงรถเมล์และชื่อ
ป้ำยต่ำงๆ ไปด้วย มีหลำยป้ำยเขำไม่คุ้นเคย แต่เขำรู้ตึกที่เป็นจุด
สังเกตและชื่อสถำนที่
เวลำกลำงวันเขำท ำอะไรไม่ได้มำก คงต้องรอให้ถึงตอนเย็น
ถึงจะขึ้นรถได้
หลังจำกที่ท ำควำมรู้จักเส้นทำงแล้ว เจิ้งทั่นก็ไปหำที่รอให้
ถึงเวลำเย็น
เป็นไปไม่ได้ที่เขำจะหำรถกระบะโดยสำรไปได้ทุกครั้ง
และก็ใช่ว่ำรถที่เขำหำได้นั้นจะไปตำมเส้นทำงที่เขำต้องกำร
ดังนั้นเขำจึงตัดสินใจเลือกที่จะขึ้นรถเมล์
รถเมล์ที่เป็นสองชั้นตัดออกไป รถรำงยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงสถำนกำรณ์ฉุกเฉิน เจิ้งทั่นจึงเลือกรถเมล์แบบ
ชั้นเดียวที่ค่อนข้ำงธรรมดำๆ
กว่ำฟ้ำจะมืดมันช่ำงยำวนำน เจิ้งทั่นมองรถเมล์ที่เบียดแน่น
เป็นปลำกระป๋องแล้วก็รู้สึกมึนหัว ดีที่ตัวเองไม่ต้องขึ้นไปเบียด
พอรถเมล์สำยที่เขำต้องกำรมำถึง ยังไม่ทันที่รถจะเปิดประตู
เจิ้งทั่นก็เร่งควำมเร็ววิ่งพุ่งเข้ำไป จำกนั้นก็กระโดดขึ้นหลังคำรถ
ภำยในรถค่อนข้ำงเสียงดังท ำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงที่เกิดขึ้นบน
หลังคำ
“เมื่อกี้มันอะไรกัน?” ผู้โดยสำรที่อยู๋ริมหน้ำต่ำงคนหนึ่ง
เหมือนเหลือบเห็นเงำอะไรวิ่งผ่ำน
“มีเรื่องอะไรเหรอ?”
“ช่ำงเถอะ ฉันคงตำฝำด ขอนอนสักงีบถึงแล้วเรียกด้วย”
พอพูดจบคนพูดก็เอำหัวพิงหน้ำต่ำงแล้วหลับไป
ส่วนเจิ้งทั่นที่ตอนนี้อยู่บนหลังคำก ำลังอึ้งกับตัวเองอยู่ เดิม
ทีเขำคิดว่ำตอนกระโดดจะต้องไปเหยียบหน้ำต่ำงหรืออะไรสัก
อย่ำงในกำรช่วยดีดตัวขึ้นมำ แต่นึกไม่ถึงว่ำพอเร่งควำมเร็วแล้ว
อยู่ๆ ก็มีควำมมั่นใจอันแรงกล้ำในกำรกระโดดโผล่ขึ้นมำในใจ
จำกนั้นเขำก็เหำะขึ้นมำอยู่บนหลังคำรถแล้ว
เขำขยับขำดูก็ไม่พบว่ำมันมีอะไรผิดแปลก
จึ๊ๆๆ—–
พอผู้โดยสำรขึ้นลงรถเรียบร้อยประตูก็ปิดลง แล้วรถก็
เคลื่อนตัว
เจิ้งทั่นรีบวิ่งไปเกำะขอบหน้ำต่ำงด้ำนบนที่นูนออกมำ
หลังคำรถค่อนข้ำงลื่น พอรถเคลื่อนตัว เลี้ยวหรือจอดกะทันหัน
ตัวของเขำก็อำจจะถูกสะบัดตำมแรงเหวี่ยงได้ ดังนั้นจึงต้องหำที่
เกำะให้มั่น
คงไม่มีใครคำดคิดว่ำบนหลังคำรถเมล์ที่สุดแสนจะธรรมดำ
คันนี้จะมีแมวโดยสำรไปด้วย
เจิ้งทั่นไม่รู้ว่ำตอนนี้รถเมล์วิ่งมำถึงไหนแล้ว เขำท ำได้แค่
คอยตั้งใจฟังเสียงประกำศยำมที่รถเมล์เข้ำจอดที่ป้ำย
เส้นทำงของรถสำยนี้มีเพียงแค่ช่วงเดียวที่เป็นเป้ำหมำยของ
เขำ ดังนั้นพอถึงป้ำยใดป้ำยหนึ่งในช่วงเส้นทำงนั้นเขำต้องลงจำก
รถ แล้วต่อรถเมล์สำยอื่นอีก
รถเมล์บำงสำยเลิกวิ่งตอนสำมทุ่มกว่ำๆ บำงคันวิ่งทั้งคืน
ทุกครั้งที่เปลี่ยนรถเจิ้งทั่นจึงต้องดูด้วยว่ำรถเมล์ที่จะขึ้นคันต่อไป
เลิกวิ่งตอนกี่โมง ทำงที่ดีคือเลือกคันที่วิ่งทั้งคืน จะได้ไม่ต้องรอ
เก้อ
กำรโดยสำรรถเมล์เป็นเรื่องยุ่งยำก แต่เพื่อที่จะไปให้ถึง
เป้ำหมำย เจิ้งทั่นจึงต้องอยู่กับควำมยุ่งยำกนี้ต่อไป ขึ้นๆ ลงๆ รถ
อยู่หลำยรอบ จนเข้ำใกล้เป้ำหมำยที่เขำต้องกำรมำกขึ้นเรื่อยๆ
ขณะที่รถเข้ำจอดป้ำยหนึ่ง อยู่ๆ เจิ้งทั่นก็ได้ยินคนเรียกชื่อ
ตัวเอง
“นี่ เจิ้งทั่น รอเดี๋ยว!”
เป็นเสียงเด็ก เจิ้งทั่นนึกไม่ออกว่ำเป็นใคร
เขำหันไปมองตำมเสียงนั้น แต่ก็เห็นแค่เงำของเด็กหลำยคน
ที่ก ำลังเดินขึ้นรถแท็กซี่ บวกกับควำมมืดยำมค ่ำคืนที่ท ำให้
มองเห็นไม่ชัด
บริเวณใกล้ๆ ป้ำยรถเมล์นี้มีเกมเซ็นเตอร์อยู่ เจิ้งทั่นจ ำได้ว่ำ
ตอนเด็กๆ เขำมำที่นี่บ่อย เวลำนึกสนุกก็โดดเรียนมำที่นี่แล้วอยู่
เล่นทั้งวัน ถึงแม้ว่ำหลำยที่จะห้ำมเด็กเข้ำ แต่ก็เป็นแค่ป้ำยติดเตือน
ไว้เท่ำนั้น ขอแค่มีเงินจะไปเล่นที่ไหนก็ได้
รถแท็กซี่คันนั้นขับไปเส้นทำงเดียวกับที่เจิ้งทั่นต้องกำรไป
แต่เขำเห็นผู้โดยสำรที่อยู่ข้ำงในไม่ชัด เห็นแต่ว่ำผู้โดยสำรที่อยู่
ข้ำงในเป็นเด็กๆ
อยู่ๆ เขำก็รู้สึกใจหำยวำบ เพรำะตอนที่รถเมล์ออกตัวเขำจับ
ไม่แน่นจนเกือบลื่นตกลงไป
เมื่อถึงป้ำยที่ต้องกำรเจิ้งทั่นจึงลงจำกรถ เขำยืนมองป้ำยที่
แสดงเส้นทำงอยู่ไม่ไกลจำกป้ำยรถเมล์ ต่อไปเป็นคันสุดท้ำยที่
ต้องนั่ง อีกประมำณเจ็ดแปดป้ำยก็ใกล้ถึงเป้ำหมำยแล้ว ชื่อป้ำย
สุดท้ำยคือชื่อหมู่บ้ำนที่เจิ้งทั่นเคยอำศัยอยู่ เขำจึงคุ้นเคยดี
ขณะที่ก ำลังคิดอยู่นั้น อยู่ๆ เขำก็รู้สึกเหมือนก ำลังจะมีภัยมำ
ใกล้ตัว เขำรีบหำที่หลบ ตรงที่ที่เขำยืนเมื่อครู่มีกระสุนยำงตกอยู่
ตรงนั้น แต่ตอนนี้หำยไปแล้ว
หลังจำกที่มีประสบกำรณ์เรื่องถูกจับ สัญชำตญำณในกำร
เตือนภัยของเขำก็พัฒนำขึ้นมำก เขำรู้สึกไวต่อสิ่งรอบตัวมำกกว่ำ
แต่ก่อน ดังนั้นจึงหลบกระสุนยำงนั่นได้อย่ำงรวดเร็ว
กระสุนยำงพวกนี้เจิ้งทั่นเคยเล่น มันเป็นของเล่นที่เด็กๆ ทุก
คนชอบ เจียวหย่วนก็มีเหมือนกัน
เจิ้งทั่นหันไปดูก็เห็นเด็กวัยรุ่นหลำยคนยืนอยู่ตรงรั้ว ดู
ท่ำทำงจะดื่มไปเยอะคงนึกสนุก พอเห็นแมวอยู่ตรงนี้เลยเอำปืนยิง
มำ
ปกติพวกเขำชอบเล่นเกมยิงปืน ยิงกระสุนยำง เกมล่ำสัตว์
ปืนของเล่นที่อยู่ในมือตอนนี้ได้มำจำกกำรเล่นเกมยิงปืนชนะใน
คลับ ถึงแม้ว่ำปืนของเล่นนี่จะดูธรรมดำๆ แต่ก็เอำไว้เล่นแก้เซ็ง
ฆ่ำเวลำได้ อีกทั้งต่อให้ดื่มจนเมำแล้ว พวกเขำก็ยังมั่นใจในฝีมือ
กำรยิงของตัวเอง ตอนแรกคิดว่ำจะได้ยินเสียงแมวร้อง นึกไม่ถึง
ว่ำแมวตัวนั้นจะหลบได้
ครั้นแล้วพวกเขำก็ยิ่งนึกสนุก เด็กวัยรุ่นหลำยคนเดินเข้ำไป
หำเจิ้งทั่น
เวรแล้ว!
เจิ้งทั่นก่นด่ำในใจ ท ำไมมันซวยอย่ำงนี้วะ!
เด็กวัยรุ่นพวกนั้นหยิบปืนของเล่น แล้วร้องตะโกนวิ่งไล่
เจิ้งทั่นอย่ำงบ้ำคลั่ง พลำงยิงกระสุนยำงออกมำอย่ำงไม่ขำดสำย
เจิ้งทั่นไม่อยำกจะวิ่งไปไกล เขำยังอยำกจะรอรถคันสุดท้ำย
แต่พวกบ้ำทั้งหลำยก็วิ่งไล่ตำมมำติดๆ เขำวิ่งไปพลำงหำที่หลบไป
ด้วย
ตรงหัวมุมมีรถตู้คันหนึ่ง ประตูท้ำยรถถูกเปิดทิ้งไว้ เจิ้งทั่น
จึงวิ่งเข้ำไปหำที่หลบอยู่ในนั้น
คนขับรถตู้มือข้ำงหนึ่งคีบบุหรี่วำงไว้บนหน้ำต่ำงรถพลำง
พูดคุยกับคนที่อยู่ด้ำนนอกไปด้วย จึงไม่ได้เอะใจว่ำบนรถมีแมว
กระโดดขึ้นมำหนึ่งตัว
บนรถตู้นอกจำกคนขับรถแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก ตรงที่นั่งมี
สินค้ำวำงอยู่ ดูเหมือนจะเป็นพวกเครื่องใช้ไฟฟ้ำภำยในบ้ำน ตรง
ท้ำยรถมีพวกของใช้ประจ ำวันอย่ำงเช่น ยำสีฟัน สบู่อำบน ้ำ ยำ
สระผม เป็นต้น เจิ้งทั่นหลบอยู่หลังของพวกนี้ พลำงมองดูเจ้ำ
พวกวัยรุ่นบ้ำที่วิ่งมำผ่ำนช่องเล็กๆ
“แมวตัวนั้นไปไหนแล้ว?” เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งพูดขึ้นพลำง
เกำหัว
บริเวณรอบๆ นี้มีร้ำนค้ำประปรำย หลังเลี้ยวตรงหัวมุม
นอกจำกต้นไม้สองข้ำงทำงแล้วก็ไม่มีกระถำงดอกไม้อะไรอีก
“หรือมันจะปีนขึ้นต้นไม้ไปแล้ว?” เด็กวัยรุ่นอีกคนพูดขึ้น
พลำงมองต้นไม้ที่อยู่รอบๆ
คนที่ยิงเจิ้งทั่นเป็นคนแรกหลังจำกที่มองหำรอบๆ แล้ว จึง
เดินมำทำงรถตู้
เจิ้งทั่นขยับถอยหลังพลำงหดตัวลง พยำยำมซ่อนตัวเองให้
ได้มำกที่สุด
ขณะที่เด็กวัยรุ่นพวกนั้นเข้ำใกล้รถเรื่อยๆ ก็มีคนๆ หนึ่งเดิน
มำที่ท้ำยรถ ซึ่งก็คือคนที่คุยกับคนขับรถเมื่อครู่ เขำยกมือขึ้นปิด
ประตูท้ำยรถลงมำ
ปัง!
ประตูท้ำยรถตู้ถูกปิดลง
เจิ้งทั่น “……”
เขำหันไปดูก็เห็นคนขับรถสูบบุหรี่หมดมวนก ำลังปิด
หน้ำต่ำงรถ ควำมคิดที่จะกระโดดออกทำงหน้ำต่ำงเป็นอันต้อง
สลำยไป
อะไรวะ!
ท ำไมมันดวงซวยขนำดนี้!
ต่อให้มีสำวสวยล้นฟ้ำสักกี่ร้อยคนก็ไม่พอเยียวยำสภำพ
จิตใจของเจิ้งทั่นในเวลำนี้ได้
อยู่ๆ เขำก็รู้สึกอยำกร้องตะโกนออกมำดังๆ ว่ำ ‘แม่งเอ๊ย
เปิดประตู!’
แต่เสียงที่ตอบกลับมำคือเสียงเครื่องยนต์
คล้ำยกับว่ำมีมือที่มองไม่เห็นได้มำผลักเขำออกไปยำมที่เขำ
ก ำลังจะเข้ำใกล้เป้ำหมำย
ไม่สำมำรถขัดขืนอะไรได้เลย
สองครั้งแล้วที่ก ำลังจะเข้ำใกล้เป้ำหมำย แต่ผลที่กลับมำก็
เป็นแบบนี้
ฟ้ำลิขิตเหรอ?
เจิ้งทั่นไม่รู้
คนขับรถเปิดเพลงเก่ำๆ ฟัง หลำยเพลงเจิ้งทั่นเคยได้ยิน
‘นำยพล’ ร้อง บวกกับสภำพจิตใจของเขำในตอนนี้แล้ว ท ำให้เขำ
รู้สึกเหมือนอยำกวิ่งชนก ำแพง
แต่ตรงนี้ไม่มีก ำแพง เจิ้งทั่นจึงเอำหัวชนเบำะรถแทน
เสียงเพลงในรถดังมำก คนขับจึงไม่ได้ยินเสียงแปลกๆ ที่
เกิดขึ้นด้ำนหลังรถ ยังคงดื่มด ่ำกับเสียงเพลงต่อไป
สักพักโทรศัพท์มือถือของคนขับก็ดังขึ้น เขำปรับลด
เสียงเพลงลงแล้วกดรับสำย
เจิ้งทั่นอยำกบอกว่ำคุยโทรศัพท์ขณะขับรถมันอันตรำย แต่
เรื่องนี้เมื่อก่อนตัวเขำเองก็ท ำอยู่บ่อยๆ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องเมำแล้ว
ขับ เขำรู้สึกว่ำตัวเองโตมำได้ขนำดนี้ก็นับเป็นเรื่องที่โชคดีมำก
“…ได้……ไว้เดี๋ยวฉันจะโทรหำเขำ…อืม ฉันรู้ว่ำต้องโทรเข้ำ
บ้ำน……จริงสิ รหัสเมืองนั้นอะไรนะ……010…โอเค…เข้ำใจแล้ว
……”
คนขับรถคุยโทรศัพท์อย่ำงอำรมณ์ดี ส่วนเจิ้งทั่นก ำลังเกิด
ควำมรู้สึกที่เหมือนตกบ่อโคลนแล้วโดนฟ้ำผ่ำซ ้ำ
รหัสพื้นที่เหรอ?
บ้ำเอ๊ย ครั้งก่อนที่โทร เขำไม่ได้กดรหัสพื้นที่!
ส่วนเบอร์มือถือถ้ำโทรนอกมณฑลดูเหมือนจะต้องกด 0
เพิ่ม
เจิ้งทั่น แกนี่มันสมองหมูชัดๆ เลย!
นำนแล้วที่ไม่ได้ใช้โทรศัพท์ แม้แต่เรื่องง่ำยๆ แบบนี้ก็ลืม
ได้!
เจิ้งทั่นอยำกจะตบหน้ำตัวเองหลำยๆ ครั้ง ช่วงเวลำส ำคัญ
ดันลืมเรื่องแบบนี้ได้! เขำนึกไม่ถึงจริงๆ ว่ำตัวเองจะมำถึงจุดนี้
โอกำสที่กว่ำจะได้มำนั้นยำกแสนยำก แต่กลับต้องเสียไปแบบนี้
สถำนกำรณ์ตอนนี้ก็ยำกที่จะคำดเดำ
ถ้ำพ่อเจียวหย่วนรู้เข้ำคงต้องต ำหนิตัวเองที่ไม่ได้สอนให้
แมวที่บ้ำนโทรทำงไกลให้เป็น
เจิ้งทั่นหมอบอยู่บนลังกระดำษพลำงคิดถึงเรื่องที่ตัวเองใช้
โทรศัพท์ตอนนั้น สติเขำยังไม่ครบถ้วนดี มันต้องเป็นเพรำะฤทธิ์
ยำแน่ๆ อืม พวกบริษัทที่ให้บริกำรโทรศัพท์ก็ผิดด้วย! ถึงจะแยก
เบอร์ต่ำงถิ่นไม่ออกก็ควรจะมีอะไรเตือนขึ้นมำสิ!
อย่ำงไรก็ตำม พลำดแล้วก็พลำดเลย
ตอนนี้ท ำยังไงดีล่ะ?
เจิ้งทั่นปวดหัว
ปั่นหัวคนขับแล้วกระโดดลงจำกรถดีไหม?
เจิ้งทั่นมองไฟข้ำงทำงที่รถวิ่งผ่ำน พลำงคำดคะเนควำมเร็ว
รถ แล้วหันไปมองรถคันอื่นที่วิ่งอยู่ด้ำนนอก อันตรำยไม่ใช่น้อย
หำกไม่ระวังอำจแบนตำยกลำงถนนได้
ช่ำงเถอะ รอให้ถึงบ้ำนคนขับรถก่อนค่อยหำโอกำส
โทรศัพท์ ในเมื่อหำสำเหตุเจอแล้วก็ย่อมที่จะมีทำงไปต่อ
เจิ้งทั่นยังคงมองโลกในแง่ดี เขำก ำลังวำงแผนขั้นต่อไป
แต่เมื่อรถจอดสนิท เจิ้งทั่นก็ฉวยโอกำสตอนที่คนขับยก
ของลงจำกรถมองออกไปข้ำงนอก พอเห็นว่ำรอบๆ เต็มไปด้วยป่ำ
และทุ่งนำเขำก็อึ้งไป
นี่มันที่ไหนวะเนี่ย!