ย้อนอดีตกลับไปเป็นแมว - ตอนที่ 66 นายใช้ประโยชน์จากคุณฟางเสร็จก็ทิ้งเขาเลยใช่ไหม?

ห่ำงจำกสี่แยกไปไม่ไกลมีรถคันหนึ่งที่ไม่ค่อยสะดุดตำจอด
อยู่ คนที่อยู่ภำยในรถก ำลังคุยโทรศัพท์
“พวกเรำไม่ได้ท ำจริงๆ นะ ยังไม่ได้ลงมือเลยรถมันก็แหก
โค้งแล้ว คงเป็นสวรรค์ลงโทษ นำยบอกพี่เป้ำด้วยว่ำเหรินฉงถูก
ส่งไปโรงพยำบำลแล้ว ส่วนที่เหลือค่อยรอฟังว่ำพี่เป้ำจะเอำไง
งำนพวกเรำเสร็จแล้ว”
ณ บริษัทเทียนหยวนจีอินในเขตพื้นที่พัฒนำเศรษฐกิจของ
เมืองฉู่หัว
คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ำมเว่ยเหลิงมีอำยุพอๆ กับเขำ ตอนนี้
ใบหน้ำไร้อำรมณ์ ขณะที่รับโทรศัพท์ก็เช่นกัน เว่ยเหลิงเห็นจน
ชินแล้วเพรำะนี่เป็นเพื่อนที่โตมำด้วยกันกับเขำ
“เป็นไงบ้ำง? มีอะไรคืบหน้ำไหม?” เว่ยเหลิงถำม
คนที่อยู่ตรงข้ำมเอำโทรศัพท์เก็บเข้ำกระเป๋ำพลำงพูด “เป้ำจื่
อบอกว่ำเจ้ำนั่นขับรถแหกโค้งเอง พวกเขำยังไม่ได้ลงมือท ำอะไร
เลย”
“อ้อ” เว่ยเหลิงได้ฟังก็รู้สึกสงสัย ต่อให้เหรินฉงโดนจัดกำร
ด้วยวิธีต่ำงๆ ก็คงไม่ถึงขนำดไม่มีสติขับรถ “คนของนำยยังไม่ได้
ลงมือจริงๆเหรอ? ไม่ได้ขู่ด้วยใช่ไหม?”
“เปล่ำ” คนที่อยู่ตรงข้ำมตอบด้วยควำมมั่นใจ “ตอนนี้มันถูก
ส่งไปโรงพยำบำลแล้วคงต้องรักษำตัวอีกสักพัก นำยจะเอำไง
ต่อ?”
เว่ยเหลิงคิดสักพักจึงสะบัดมือ “ช่ำงเถอะ ให้คนของนำย
ถอยออกมำเรื่องที่เหลือฉันจัดกำรเอง”
คนที่อยู่ตรงข้ำมพยักหน้ำจำกนั้นจึงลุกโทรศัพท์สักพักแล้ว
กลับมำนั่งอีกครั้ง
“ฮ่ำวจื่อ เรื่องที่คุยกับนำยครำวก่อนว่ำไง?” เว่ยเหลิงถำม
“เรื่องขนส่งเหรอ? ฉันเริ่มเลือกคนแล้ว” เย่ฮ่ำวพูด
“งั้นก็ดี ช่วงนี้หยวนจืออี๋เร่งมำแล้ว ยอดออเดอร์ค่อนข้ำง
เยอะ อีกทั้งบำงตัวอย่ำงยังค่อนข้ำงพิเศษด้วย ดังนั้นถ้ำเตรียม
ขยำยกิจกำรแบบเน้นด้ำนขนส่งโดยเฉพำะก็ต้องรีบหำคนให้ได้
เขำบอกว่ำต้องรีบเอำไปฝึกอบรมน่ะ”
ทั้งสองคนปรึกษำกันเรื่องหำคนสักพัก จำกนั้นเย่ฮ่ำวดูเวลำ
แล้วจึงลุกขึ้นเตรียมขอตัว
ก่อนไปเย่ฮ่ำวได้ถำมขึ้น “พวกนำยท ำแบบนั้นเพื่อแมวแค่
ตัวเดียวจริงเหรอ?”
เย่ฮ่ำวหมำยถึงเรื่องที่ท ำตั้งแต่ก่อนหน้ำนี้จนถึงตอนนี้ เช่น
เรื่องที่ตำมสืบพวกแก๊งค้ำแมว จัดกำรสั่งสอนศำสตรำจำรย์แซ่เห
รินนั่น เย่ฮ่ำวไม่เข้ำใจว่ำท ำไมคนพวกนี้ต้องท ำแบบนั้นเพื่อแมว
ตัวเดียวด้วย อีกอย่ำงมันก็แค่แมว มีค่ำอะไรขนำดนั้นเลยเหรอ?
พูดได้เลยว่ำ ‘แมวตัวเดียวได้น ำมำสู่คดีนองเลือด’
เว่ยเหลิงหัวเรำะ “ใช่ เพื่อนฉันเป็นหนี้บุญคุณแมวตัวนั้น
ด้วยนะ เอำเป็นว่ำแมวตัวนั้นมันพิเศษมำก ไว้นำยเจอมันก็จะ
เข้ำใจเอง อ้อ มันใกล้จะกลับมำแล้วล่ะ”
เย่ฮ่ำวไม่พูดอะไรต่อ เขำปัดกำงเกงแล้วเดินออกไป
เวลำนี้เจิ้งทั่นที่นั่งอยู่ในรถออฟโรดไม่ได้รู้เลยว่ำช่วงที่
ตัวเองไม่อยู่นั้นได้เกิดอะไรขึ้นในเมืองฉู่หัวบ้ำง
ขณะที่รถของเหรินฉงเกิดอุบัติเหตุนั้น รถที่เจิ้งทั่นนั่งได้ถูก
ขับไปไกลแล้ว ท ำให้เขำไม่รู้เรื่องนี้ เมื่อไฟเขียวสว่ำงขึ้นแล้วรถ
ทั้งสองต้องแยกกัน เจิ้งทั่นยังคิดหำวิธีแก้แค้นอยู่เลย
เหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นขณะรถติดไฟแดงล้วนอยู่ในสำยตำของ
ฟำงเซ่ำคัง ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับเหรินฉงนั้นเขำพอจะรู้บ้ำงแล้ว เขำ
ยังคิดว่ำจะหำเวลำไปสั่งสอนด้วยเหมือนกัน
ขณะที่รถออฟโรดใกล้แล่นเข้ำสู่ตัวเมืองฉู่หัว เจิ้งทั่นก็ได้
เอำควำมคิดฟุ้งซ่ำนออกไปจำกสมองหมด พอได้เห็นตึกรำมบ้ำน
ช่องถนนหนทำงที่คุ้นเคยเขำก็นั่งไม่ติด ลุกขึ้นยืนเกำะขอบ
หน้ำต่ำงรถจ้องออกไปข้ำงนอก
เวลำหนึ่งเดือนกว่ำๆ ที่ผ่ำนมำต้นไม้ทั้งหลำยได้ผลิใบเขียว
ชอุ่ม ไม่รู้ว่ำในเขตที่พักเป็นอย่ำงไรบ้ำง
รถออฟโรดถูกขับเข้ำไปในมหำวิทยำลัยฉู่หัวผ่ำนทำงประตู
หน้ำ แต่ทั้งฟำงเซ่ำคังและคนขับต่ำงก็ไม่รู้ว่ำที่พักบุคลำกรฝั่ง
ตะวันออกไปทำงไหน จึงต้องคอยถำมทำงไปเรื่อยๆ เจิ้งทั่นทน
ไม่ไหวจึงเคำะกระจกรถให้ฟำงเซ่ำคังเปิดหน้ำต่ำง แล้วเขำก็
กระโดดลงไป
สภำพแวดล้อมที่คุ้นเคยท ำให้เจิ้งทั่นรู้สึกผ่อนคลำยไป
ทั้งตัว เขำสูดเอำกลิ่นที่คุ้นเคยเข้ำไปในปอดพลำงรู้สึกว่ำหัวใจ
แทบจะโบยบินออกไป จำกนั้นจึงออกวิ่ง
ถึงจะจำกที่นี่ไปแค่เดือนกว่ำๆ แต่เรื่องรำวที่พบเจอนั้นไม่
น้อยเลยทีเดียวจนรู้สึกเหมือนผ่ำนไปเป็นปี แต่หลังจำกที่ได้
กลับมำเหยียบที่นี่อีกครั้ง เส้นทำงที่คุ้นเคยก็โผล่ขึ้นมำในสมอง
ของเขำเองโดยอัตโนมัติ
ใบของต้นอู๋ถงที่อยู่ข้ำงทำงโตจนแทบจะบังท้องฟ้ำได้มิด
เสียงนกร้องในมหำวิทยำลัยก็ดูจะไม่ได้สร้ำงควำมร ำคำญให้มำก
แล้ว
เจิ้งทั่นวิ่งเล่นอยู่ในสนำมหญ้ำ ควำมเหนื่อยล้ำที่ควรมีหลัง
วิ่งกลับกลำยเป็นยิ่งท ำให้มีชีวิตชีวำรับกับสำยลมที่พัดผ่ำนเข้ำมำ
นี่คือควำมรู้สึกที่ได้กลับบ้ำนเหรอ?
ตอนนี้ตัวเขำได้รู้สึกแบบนั้นบ้ำงแล้ว
ภำยในรถออฟโรดคนขับได้หันไปมองฟำงเซ่ำคัง ซึ่งฟำง
เซ่ำคังได้ส่งสำยตำเหนื่อยหน่ำยกลับไป “ตำมไป”
แต่ไม่ถึงสองนำทีพวกเขำก็ไม่เห็นเงำแมวตัวนั้นแล้ว
“แมวตัวนี้นี่มันจะรีบไปไหน! ลองถำมคนอื่นดูว่ำที่พัก
บุคลำกรฝั่งตะวันออกไปทำงไหน” ฟำงเซ่ำคังพูด
สำเหตุที่พวกฟำงเซ่ำคังหำเจิ้งทั่นไม่เจอนั่นก็เพรำะเขำวิ่งไว
อีกทั้งยังอยู่ในสนำมหญ้ำ อีกสำเหตุหนึ่งก็คือ เจิ้งทั่นใช้ทำงลัด
ใช้ชีวิตอยู่ในมหำวิทยำลัยฉู่หัวมำตั้งนำน ทุกวันพอมีเวลำ
ว่ำงก็ออกไปวิ่งเล่น จะไปที่ไหนมีทำงลัดอะไรบ้ำงเจิ้งทั่นรู้หมด
ดังนั้นเขำจึงใช้ทำงลัดเพื่อที่จะไปให้ถึงบ้ำนเร็วๆ
พอเห็นที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกอันคุ้นตำ เจิ้งทั่นแทบ
อยำกจะตีลังกำม้วนหลังหลำยๆ ทีเพื่อปลดปล่อยควำมตื่นเต้น
ลุงยำมก ำลังนั่งเท้ำคำงอ่ำนหนังสือพิมพ์อยู่ที่หน้ำต่ำง ด้วย
ควำมที่เจิ้งทั่นตัวเล็กท ำให้ลุงยำมมองไม่เห็นว่ำเขำเดินเข้ำมำแล้ว
ขณะที่เดินผ่ำนหน้ำต่ำงนั้นเจิ้งทั่นก็กระโดดขึ้นไปแล้วตีไป
ที่หัวลุงยำมหนึ่งที
ลุงยำมที่อยู่ๆ ก็ถูกตีหัวเกิดอำกำรตกใจพอเงยหน้ำก็เห็น
เหมือนมีเงำด ำๆ วิ่งผ่ำนจึงโผล่หัวออกไปดู แล้วก็เห็นแมวด ำที่
หำยตัวไปเดือนกว่ำๆ
“โอ้ ชำร์โคลกลับมำแล้วเหรอ!” ลุงยำมพูดพลำงหัวเรำะ
ออกมำ โดยที่ไม่สนว่ำแมวตัวนั้นจะตอบกลับมำหรือไม่ ถึงแม้ว่ำ
แมวด ำแบบนี้จะมีเยอะแยะ แต่แค่มองเขำก็รู้แล้วว่ำคือใคร อีก
อย่ำงถ้ำสำยตำไม่ดีแล้วจะมำเป็นยำมได้อย่ำงไร?
พอแมวเดินไปไกลแล้วลุงยำมจึงกลับมำนั่งที่เดิมพลำง
สะบัดหนังสือพิมพ์เตรียมจะอ่ำนต่อ แต่อยู่ๆ เขำก็นึกขึ้นได้ว่ำ
ตอนนี้บ้ำนครอบครัวเจียวไม่มีคนอยู่ แล้วแมวจะเข้ำบ้ำนอย่ำงไร?
เจิ้งทั่นวิ่งไปที่หน้ำตึกด้วยควำมตื่นเต้น จำกนั้นก็กระโดด
ขึ้นไปสแกนคีย์กำร์ด แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทันใดนั้นเขำก็คิดขึ้นมำได้ว่ำ ตอนนี้ที่คอของเขำไม่มีคีย์
กำร์ด
กรรม แล้วจะเข้ำไปยังไง?!
อีกทั้งในบ้ำนไม่มีคนอยู่ ถึงเข้ำตึกไปได้ก็เข้ำบ้ำนไม่ได้อยู่ดี
ตอนนี้เพิ่งจะบ่ำยสองโมงกว่ำๆ คนที่เข้ำออกตึกก็มีน้อย คง
ต้องรอถึงเย็นกว่ำจะมีคนกลับมำ
เขำสะบัดหำงไปมำด้วยควำมหงุดหงิด แล้วชะโงกหน้ำเข้ำ
ไปดูบ้ำนเจ้ำอ้วน
เจ้ำอ้วนก ำลังหมอบอยู่ตรงระเบียงพลำงท ำตำโตมองเจิ้งทั่น
มันคงก ำลังสงสัยว่ำเจิ้งทั่นที่หำยไปเดือนกว่ำๆ ท ำไมอยู่ๆ มำ
ปรำกฏตัวที่นี่ได้?
เจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปบนระเบียงบ้ำนเจ้ำอ้วน เขำอยำกจะ
ขอควำมช่วยเหลือจำกคุณยำย
เจ้ำอ้วนลุกขึ้นวิ่งตำมเข้ำมำแล้วหยุดลงตรงหน้ำเจิ้งทั่น แล้ว
เริ่มดมคล้ำยกับก ำลังพิสูจน์ตัวตน จำกนั้นก็ยกเท้ำตีๆ เจิ้งทั่น
เจิ้งทั่นไม่สนใจกำรทักทำยของเจ้ำอ้วน เขำพุ่งควำมสนใจ
ไปที่หุ่นของมันที่ไม่เจอกันแค่เดือนกว่ำๆ ดูเหมือนมันจะอ้วนขึ้น
อีกแล้ว ‘ที่รองนั่ง’ ก็ใหญ่ขึ้น ซึ่งก็คือห่อบะหมี่กึ่งส ำเร็จรูป หำกดู
จำกข้ำงหลังตอนวิ่งมำขำของมันเหมือนตัวอักษรเลขแปด
พอเห็นเจ้ำอ้วนในตอนนี้แล้วนึกย้อนไปถึงตอนเจอกันครั้ง
แรกเมื่อปีที่แล้ว บอกได้เลยว่ำ คิดถึงมันในตอนนั้นจริงๆ
ภำยในบ้ำนมีกลิ่นหอมของอำหำร ไม่ใช่กลิ่นอำหำร
กลำงวันของคุณยำยแต่เป็นอำหำรของเจ้ำอ้วน ตอนนี้อำหำรของ
เจ้ำอ้วนคุณยำยจะเป็นคนท ำให้ กำรที่เจ้ำอ้วนมีรูปร่ำงมำถึงจุดนี้
ได้ก็เป็นเพรำะคุณยำยช่วยขุนมัน
เมื่อเจิ้งทั่นเข้ำไปในบ้ำนแล้วก็พบว่ำคุณยำยก ำลังพักผ่อน
อยู่ คงเพิ่งนอนได้ไม่นำน เพรำะอำหำรที่อยู่ในชำมยังร้อนๆ อยู่
เจิ้งทั่นไม่ได้เข้ำไปในห้องคุณยำยทันที เจ้ำอ้วนที่ยืนอยู่
ข้ำงๆ เจิ้งทั่นท ำท่ำเหมือนอยำกจะห้ำมแต่ก็ยังลังเลอยู่
เจิ้งทั่นเชิดใบหูขึ้น ดูท ำเข้ำ! กลัวพี่จะท ำคุณยำยตื่นใช่มะ!
คุณยำยอำยุเยอะแล้วไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ กว่ำที่ท่ำนจะหลับได้
เจิ้งทั่นเองก็ไม่อยำกจะเข้ำไปรบกวน อีกอย่ำงใช่ว่ำเขำจะไม่มีวิธี
อื่น
พอออกจำกบ้ำนเจ้ำอ้วนมำเจิ้งทั่นเตรียมจะไปหำพ่อเจียว
หย่วนที่คณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพ
ส่วนเจ้ำอ้วนกลับมำหมอบที่ระเบียงเฝ้ำบ้ำนให้คุณยำยต่อ
เหมือนสุนัขเฝ้ำบ้ำน ไม่ถูกสิ มันมีควำมรับผิดชอบดียิ่งกว่ำสุนัข
เสียอีก
ลุงยำมที่เอำแต่มองหน้ำต่ำงพอเห็นเจิ้งทั่นเดินออกมำก็โบก
มือเรียก “ชำร์โคลเข้ำมำนั่งในนี้ก่อนสิ อย่ำเที่ยวไปวิ่งเล่น ในนี้มี
ปลำน้อยด้วยนะ……”
ยังไม่ทันที่ลุงยำมจะพูดจบเจิ้งทั่นก็วิ่งหนีไปด้วยควำมเร็ว
ดุจสำยลม
จำกเขตที่พักมำตึกคณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพมีเส้นทำงเล็กๆ
อยู่ หำกเดินทำงนี้จะใกล้กว่ำ ท ำให้เจิ้งทั่นไม่ได้เจอกับฟำงเซ่ำคัง
ได้มำที่ตึกคณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพอีกครั้งแต่เจิ้งทั่นก็ยัง
รู้สึกลังเล หวังว่ำพ่อเจียวหย่วนจะยังไม่ย้ำยห้องท ำงำน
ห้องทดลองรวมที่อยู่ชั้นหนึ่งไม่มีเงำของอี้ซินกับซูชู่ เจิ้งทั่น
จึงไปยังต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับห้องท ำงำนพ่อเจียวหย่วน แล้วมองเข้ำ
ไปในห้องท ำงำน
ภำยในห้องมีคนอยู่สองคน แต่ไม่มีพ่อเจียวหย่วนอยู่ในนั้น
อี้ซินก ำลังสอนซูชู่วิเครำะห์ข้อมูลที่ได้จำกกำรทดลอง ทั้ง
สองคนนั่งอยู่หน้ำคอมพิวเตอร์เคำะแป้นพิมพ์ไปพลำงจดบันทึก
ทันใดนั้นพวกเขำก็ได้ยินเสียงจำกทำงหน้ำต่ำงที่อยู่ด้ำนหลัง พอ
หันไปดูก็เห็นแมวด ำตัวหนึ่งก ำลังเปิดหน้ำต่ำงเข้ำมำ
“ชำร์โคลเหรอ?!” อี้ซินพูดด้วยควำมตกใจ
“แมวของบ้ำนเถ้ำแก่เหรอ? ไม่ใช่ว่ำมันหำยไปแล้วเหรอ?”
ซูชู่ถำม
“เมื่อวำนเถ้ำแก่บอกว่ำมีคนเจอตัวแล้วจะช่วยพำกลับมำให้
นึกไม่ถึงว่ำวันนี้จะมำถึงแล้ว”
เจิ้งทั่นไม่สนใจสิ่งที่ทั้งสองคนคุยกัน เขำจ้องไปที่ซูชู่ ท ำ
เอำซูชู่เริ่มรู้สึกกลัว
“พี่ครับ ท ำไมมันเอำแต่จ้องผมล่ะ?” ซูชู่ลูบแขนเพรำะรู้สึก
ว่ำตัวเองขนลุก สำยตำของแมวตัวนี้น่ำกลัวจริงๆ
“นำยเปลี่ยนเก้ำอี้เถอะ” อี้ซินพูด
“อ้อ” ซูชู่ลุกขึ้น แล้วลำกเก้ำอี้ที่อยู่ในโต๊ะฝั่งตรงข้ำมออกมำ
นั่ง
พอซูชู่ลุกออกไปเจิ้งทั่นก็กระโดดขึ้นเก้ำอี้ตัวนั้น เขำมอง
เวลำที่แสดงอยู่ตรงมุมล่ำงขวำของจอคอมพิวเตอร์ ดูเหมือนตอน
บ่ำยพ่อเจียวหย่วนจะมีสอน ไม่รู้ว่ำจะเลิกเมื่อไร
ขณะที่ก ำลังคิดอยู่นั้นประตูห้องท ำงำนก็ถูกเปิดออก รอง
ศำสตรำจำรย์เจียวเดินถือเอกสำรเข้ำมำ พอเห็นศีรษะแมวที่โผล่
ออกมำข้ำงโต๊ะท ำงำนก็ท ำให้เขำยิ้มออก เมื่อครู่เขำได้รับสำยจำก
ฟำงเซ่ำคัง พอสอนเสร็จหนึ่งคำบจึงมำดู เดี๋ยวมีสอนต่ออีกสอง
คำบ สรุปช่วงบ่ำยเขำมีสอนทั้งหมดสำมคำบ
รองศำสตรำจำรย์เจียวเอำเอกสำรในมือส่งให้อี้ซิน “ยังมีอีก
สองคำบ นำยไปบรรยำยให้พวกรุ่นน้องฟังสิ อำจำรย์บอกในคำบ
ไว้แล้วว่ำเดี๋ยวจะมีรุ่นพี่มำเล่ำประสบกำรณ์ พวกน้องๆ ก ำลังรอ
อยู่นะ”
อี้ซิน “……” ครั้งที่สองในรอบเดือน
พอพูดจบพ่อเจียวหย่วนก็หันมำคุยกับเจิ้งทั่น “ไป กลับบ้ำน
กัน นำยใช้ประโยชน์จำกคุณฟำงเสร็จก็ทิ้งเขำเลยใช่ไหม?”