ย้อนอดีตกลับไปเป็นแมว - ตอนที่ 98 เกาะขาแมวไว้

เว่ยเหลิงมำหำเจิ้งทั่นในวันถัดมำหลังจำกที่เจิ้งทั่นได้
รับปำกว่ำจะช่วย และเป็นเหมือนเช่นทุกครั้งคือเว่ยเหลิงจะโทร
บอกพ่อเจียวหย่วนก่อน จำกนั้นค่อยไปยังที่พักบุคลำกร พอมอง
รอบๆ แล้วหำเจิ้งทั่นไม่เจอจึงบีบแตรสองสำมที
เจิ้งทั่นก ำลังนอนอยู่บนต้นไม้แถวนั้น พอได้ยินเสียงแตรรถ
เขำจึงกระโดดลงจำกต้นไม้แล้วเดินไปยังรถของเว่ยเหลิง
สิ่งที่แตกต่ำงจำกเมื่อก่อนก็คือ ครั้งนี้เจิ้งทั่นไม่ได้กระโดด
ขึ้นรถทันที แต่กลับเดินไปอีกทำง
“เฮ้ย ชำร์โคลจะไปไหน? คืนนี้หอกลำงคืนมีดำรำไป
โอกำสแบบนี้หำได้ยำกนะ!” เว่ยเหลิงพูดพลำงขับรถตำม
เจิ้งทั่นวิ่งเหยำะๆ ไปทำงด้ำนนอกมหำวิทยำลัย ครั้งนี้เขำ
ไม่ได้วิ่งไปบนสนำมหญ้ำ แต่วิ่งตรงทำงเดินเพื่อให้เว่ยเหลิงเห็น
พอพ้นเขตมหำวิทยำลัยออกมำก็มุ่งหน้ำไปยังร้ำนอำหำรของเจียว
เวย
เว่ยเหลิงที่อยู่ในรถคิดในใจ แมวตัวนี้คิดจะท ำอะไรอีก?
ถนนเส้นนั้นหำกเข้ำไปลึกอีกรถก็จะเข้ำไม่ได้ เว่ยเหลิงจึง
ต้องจอดทิ้งไว้ตรงประตูมหำวิทยำลัยแล้วเดินไปที่ร้ำนของเจียว
เวย พอเขำไปถึงเจิ้งทั่นก็นั่งรออยู่บนเก้ำอี้ก่อนแล้ว
เนื่องจำกคุ้นเคยกันดีแล้ว พอพ่อแม่เจียวเวยเห็นเจิ้งทั่นก็
ไม่ได้มีท่ำทีแปลกใจ แต่พอเห็นเว่ยเหลิง คนหนึ่งก็รีบเข้ำไป
ทักทำยอย่ำงยินดี อย่ำงไรเสียเว่ยเหลิงก็เคยให้ควำมช่วยเหลือไว้
ส่วนอีกคนนั้นก็ไปโทรหำลูกชำย
เมื่อวำนหลังจำกที่เจียวเวยกลับมำจำกข้ำงนอกก็ได้บอกพ่อ
กับแม่ไว้ว่ำถ้ำแมวตัวนั้นพำเว่ยเหลิงมำที่นี่ก็ให้รีบโทรหำทันที ถ้ำ
เขำไม่อยู่ที่หอก็ให้ขอเบอร์โทรศัพท์ของเว่ยเหลิงไว้หรือไม่ก็เอำ
เบอร์ที่หอของเขำให้เว่ยเหลิงไป ถ้ำมีเวลำให้เว่ยเหลิงติดต่อเขำที
ถึงแม้ว่ำสองสำมีภรรยำจะรู้สึกว่ำกำรไปขอเบอร์โทรศัพท์
ของเว่ยเหลิงนั้นดูไม่ค่อยดีนัก แต่ในเมื่อลูกชำยเอ่ยปำกแล้ว ถ้ำที่
หอไม่มีคนอยู่ก็คงต้องลองดู ดีที่ว่ำวันนี้พวกเจียวเวยไม่ได้ไปข้ำง
นอก เพรำะเมื่อวำนเที่ยวกันจนเหนื่อย จึงอยู่พักผ่อนที่หอ
พอได้รับโทรศัพท์จำกที่ร้ำน เจียวเวยก็รีบคว้ำกระเป๋ำแล้ว
วิ่งออกไป เดิมทีเวลำนี้เขำก็เตรียมจะไปช่วยที่ร้ำนอยู่แล้ว เพียงแต่
ว่ำถ้ำเว่ยเหลิงมำเขำก็จะพกเงินไปเยอะหน่อยกันไว้ก่อน เคยได้
ยินคนบอกไว้ว่ำถ้ำจะขอให้ใครช่วยอะไรก็ต้องมีสินน ้ำใจ ถ้ำเว่ย
เหลิงไม่ยอมช่วยก็ยังมีคนอื่นอีก
จะว่ำไปแล้วเมื่อคืนเจียวเวยก็ยังกังวลเรื่องนี้ เขำยังคงไม่
วำงใจแมวตัวนั้น แต่นึกไม่ถึงว่ำวันต่อมำมันก็พำเว่ยเหลิงมำจริงๆ
เหมือนที่ซูชู่พูดไว้จริงๆ ด้วย แมวตัวนี้ควำมสำมำรถสูงพอ
ตัว
เว่ยเหลิงที่นั่งอยู่ในร้ำนยังคงสงสัย พอเห็นพ่อแม่ของเจียว
เวยก็รู้สึกเกรงใจ จึงรีบโบกมือ “ทั้งสองท่ำนไปท ำงำนเถอะครับ
ไม่ต้องสนใจผม เวลำนี้เดี๋ยวนักเรียนก็จะเลิกแล้ว”
เว่ยเหลิงไม่ได้ตัดสินใจจะกินข้ำวที่นี่ เขำจึงขอแค่น ้ำหนึ่ง
แก้วจำกพ่อเจียวเวย
“ชำร์โคล นี่มันเรื่องอะไรกัน? เขำถึงได้วำนนำยไปพำฉัน
มำ” เว่ยเหลิงถำมแมวที่นั่งอยู่บนเก้ำอี้ข้ำงๆ
เจิ้งทั่นไม่สนใจ เพรำะเขำเองก็ไม่รู้ แล้วจะให้ตอบยังไง?
เจียวเวยรีบวิ่งมำ หอพักของเขำห่ำงจำกที่นี่พอสมควร รถ
เวียนในมหำวิทยำลัยต้องแวะจอดหลำยป้ำย อีกทั้งยังขับอ้อมอีก
เขำจึงไม่นั่ง ดูท่ำซื้อจักรยำนสักคันก็คงดี จะได้ไปไหนมำไหนได้
สะดวก อีกทั้งถ้ำที่ร้ำนมีบริกำรส่งอำหำรข้ำงนอกเขำจะได้ช่วย
ด้วยอีกแรง
หลังจำกที่ดื่มน ้ำให้หำยเหนื่อยไปสองแก้วแล้ว เจียวเวยจึง
เริ่มพูดกับเว่ยเหลิง “อำเว่ย ผมมีเรื่องอยำกจะรบกวนคุณอำหน่อย
ครับ”
“ไม่ต้องมำ ‘อำ’ หรือ ‘คุณ’ หรอก ดูแก่ไปเยอะเลย” เว่ย
เหลิงพูดพลำงหัวเรำะ จำกนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปข้ำงนอก เขำรู้ว่ำ
เรื่องที่เจียวเวยจะพูดนั้นคุยข้ำงในไม่สะดวก จะให้พ่อแม่เขำรู้
ไม่ได้
หลังจำกที่เจียวเวยบอกพ่อกับแม่แล้วก็หยิบกระเป๋ำเดินไป
ข้ำงนอกกับเว่ยเหลิง
เจิ้งทั่นเดินตำมไป เขำก็สงสัยว่ำมันเรื่องอะไรกันถึงได้จะ
ให้เว่ยเหลิงช่วย
หลังออกมำนอกร้ำนก็เดินไปไกลสักระยะหนึ่ง จำกนั้น
เจียวเวยถึงค่อยเล่ำเรื่องที่ร้ำนออกมำ หวังว่ำเว่ยเหลิงจะช่วยให้
ข้อมูลอะไรได้บ้ำง อย่ำงน้อยได้รู้ว่ำควรเอำของไปฝำกตัวกับใคร
ก็ยังดี
นับตั้งแต่ที่ร้ำนเกิดเรื่อง เจียวเวยก็ได้สอบถำมจำกเพื่อนๆ
บ้ำง อีกทั้งยังได้ไปถำมร้ำนอื่นแบบอ้อมๆ อีกด้วย ท ำให้ได้รู้เรื่อง
ที่คนภำยนอกไม่รู้ขึ้นมำก บำงครั้งหลังจำกที่จ่ำยไปแล้วก็ใช่ว่ำ
เรื่องจะจบ เป็นไปได้ว่ำจะมีคนมำก่อกวนอีก ตอนนี้เขำอยำกจะ
ถอยออกมำหนึ่งก้ำว ขอแค่พ่อแม่ของเขำได้ท ำร้ำนอย่ำงสงบๆ
เขำก็พอใจแล้ว ไม่อยำกจะวุ่นวำยเรื่องอื่น อีกอย่ำงพวกเขำก็เพิ่ง
มำอยู่ใหม่ เลยต้องท ำตัวดีๆ ไว้
เจิ้งทั่นยืนฟังอยู่ข้ำงๆ ที่แท้ก็เรื่องนี้ แต่มันก็จริงอยู่ ร้ำน
เล็กๆ นั้นอยู่ยำก โดยเฉพำะร้ำนที่เป็นของคนต่ำงถิ่นที่ไม่ค่อยรู้
เรื่องรำวแถวนี้เท่ำไหร่
“เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละครับ ผมเลยอยำกถำมว่ำพอจะ
แนะน ำเส้นทำงไหนให้ได้บ้ำงหรือเปล่ำครับ” เจียวเวยรู้สึกกังวล
เล็กน้อย หลังจำกที่มองตำของเว่ยเหลิงแล้วเขำก็ก้มหน้ำ มือข้ำงที่
ไม่ได้ถือกระเป๋ำสอดเข้ำไปในกำงเกง ในมือมีเหงื่อออกชื้นเต็ม
ไปหมด
ครั้งนี้เว่ยเหลิงไม่ได้สนใจเรื่องค ำเรียกที่เจียวเวยใช้เรียกตัว
เขำ เขำส่ำยหน้ำพลำงพูดขึ้นว่ำ “ฉันก็ไม่ใช่คนที่นี่เหมือนกัน ไม่รู้
เรื่องแถวๆ นี้ด้วย แต่……”
พอได้ยินค ำพูดช่วงแรกของเว่ยเหลิง เจียวเวยก็รู้สึกท้อใจ
แต่ค ำพูดในตอนท้ำยก็ท ำให้เขำมีควำมหวัง
“แต่จะให้แก้ปัญหำนี้มันก็ได้อยู่นะ แต่มันก็ต้องใช้คน
หน่อย เอำเป็นว่ำนำยไม่ต้องกังวลละกัน เดือนหน้ำคนพวกนั้นไม่
น่ำจะมำแล้วล่ะ ถ้ำพวกนั้นมำอีกก็โทรหำฉันได้เลย”
เว่ยเหลิงให้เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองกับเจียวเวย เจียวเวยจึง
รีบเอำกระดำษกับปำกกำออกมำจด
เจิ้งทั่นคิดในใจ เว่ยเหลิงคงไปหำพวกเหอเถำหรือไม่ก็เย่
ฮ่ำวแน่ คนหนึ่งด้ำนขำว อีกคนด้ำนมืด แต่ไม่ว่ำจะเลือกใครก็คง
จัดกำรได้ทั้งนั้น
เว่ยเหลิงค่อนข้ำงประทับใจในตัวเจียวเวย นับตั้งแต่ที่ได้เจอ
กันหลำยครั้งก็เห็นเด็กคนนี้เอำกำรเอำงำน มีควำมทะเยอทะยำน
แต่ใช่ว่ำจะเป็นเรื่องไม่ดี ให้จิตใจดีเป็นพอ
“แล้วก็ อำเว่ย……” เจียวเวยไม่รู้ว่ำจะอธิบำยอย่ำงไร เขำนึก
ไม่ถึงว่ำเว่ยเหลิงจะท ำท่ำปฏิเสธ “ขอบคุณมำกครับ ไว้ผมขอเลี้ยง
ข้ำวตอบแทนนะครับ”
เว่ยเหลิงได้ยินค ำพูดนั้นก็เข้ำใจได้ว่ำเจียวเวยหมำยถึงอะไร
“พวกเรำไม่ต้องพูดเรื่องให้ของตอบแทนอะไรกันหรอก งั้นเอำ
แบบนี้ไหม ไว้ถึงตอนนั้นฉันไปขอกินข้ำวฟรีที่ร้ำนแล้วกัน”
“ได้แน่นอนครับ! ไปได้ทุกเวลำเลย!” เจียวเวยรู้สึกดีใจมำก
ที่สำมำรถแก้ไขปัญหำเรื่องที่ร้ำนได้
“จริงสิ วันนี้นำยไม่มีเรื่องอะไรต้องท ำใช่ไหม?” เว่ยเหลิง
ถำม
“ไม่ ไม่มีครับ!” เจียวเวยรีบตอบ ถึงแม้ว่ำเขำเตรียมตัวจะไป
ช่วยที่ร้ำน แต่ก็กลัวเว่ยเหลิงจะมีเรื่องอะไรให้ช่วยเกี่ยวกับที่ร้ำน
“งั้นก็ไปด้วยกันสิ วันนี้ฉันจะพำไปเที่ยว เด็กวัยรุ่นน่ะนะ
จะเอำแต่เก็บตัวอยู่แต่ในโรงเรียนท ำไมกัน” เว่ยเหลิงพูดพลำงเดิน
ไปยังจุดที่เขำจอดรถไว้
หลังจำกที่เจียวเวยเดินกลับไปบอกพ่อแม่แล้วก็ไปขึ้นรถเว่ย
เหลิง
“นำยมำนั่งข้ำงคนขับนี่” เว่ยเหลิงพูดกับเจียวเวย “ที่นั่ง
ด้ำนหลังของเจ้ำชำร์โคล เวลำมันเบื่อๆ มันจะชอบกลิ้งไปกลิ้ง
มำน่ะ นำยนั่งตรงนั้นเดี๋ยวจะถูกรังเกียจเอำได้ อย่ำไปยุ่งกับเขต
ของมัน”
เจียวเวย “….” คนสู้แมวไม่ได้สินะ
“ชำร์โคล วันนี้ฮ่ำวจื่อจะพำท่ำนเซอร์ไปด้วยนะ” เว่ยเหลิง
พูดขณะขับรถ
แมวยักษ์นั่นน่ะเหรอ? เจิ้งทั่นคิดทบทวน จะว่ำไปเขำก็
ไม่ได้เจอมันมำสักระยะแล้ว ได้ยินว่ำหลังจำกที่ไปอยู่กับเย่ฮ่ำว
ชีวิตมันก็ดีขึ้น ลุงเจ็ดชอบพำมันไปอวดข้ำงนอก
เจียวเวยนั่งอยู่ตรงที่นั่งด้ำนข้ำงคนขับอย่ำงเงียบๆ พลำง
ฟังเว่ยเหลิงคุยกับแมวที่อยู่ด้ำนหลัง ถึงแม้แมวตัวนั้นจะไม่ได้
ตอบอะไร แต่เว่ยเหลิงก็ยังไม่หยุดพูด อะไรคือ ‘ท่ำนเซอร์’ อะไร
คือ ‘NB’ เขำไม่เข้ำใจสักอย่ำง
พอมำถึงหอกลำงคืน เจียวเวยก็คิดว่ำตัวเองตำฝำด เมื่อวำน
เขำกับเพื่อนๆ ก็ผ่ำนที่นี่ ตอนอยู่บนรถเมล์พอเห็น ‘หอกลำงคืน’
ที่อยู่นอกรถยังนั่งคุยกันเรื่องนี้อยู่สักพัก ยังคิดอยู่เลยว่ำเมื่อไรถึง
จะมีโอกำสเข้ำไปดูข้ำงใน เคยได้ยินเรื่องค่ำใช้จ่ำยในนั้น…ไม่ใช่
แค่สูงธรรมดำ
เจียวเวยมองตัวเองที่แต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้ำนแตกต่ำงจำกผู้คน
ที่อยู่รอบๆ เดิมทีก็แอบหงุดหงิดตัวเอง แต่พอเห็นเว่ยเหลิงแล้วก็
เบำใจ เพรำะเขำก็ใส่ชุดล ำลองเหมือนกัน
เป็นดั่งเช่นทุกครั้ง เว่ยเหลิงไมได้เข้ำทำงประตูหน้ำ เจียว
เวยเดินตำมคนกับแมวเข้ำไป
พอเข้ำไปในห้องประจ ำของเว่ยเหลิงได้ไม่นำน เย่ฮ่ำวก็พำ
ท่ำนเซอร์เข้ำมำ
หลังจำกที่จัดกำรเรื่องก่อนหน้ำเรียบร้อย เย่ฮ่ำวก็ไม่ต้อง
กบดำนอีกต่อไป งำนของเขำยุ่งเสียจนไม่มีเวลำพัก วันนี้มีเวลำ
ว่ำงพอดีจึงเข้ำมำพักผ่อนที่นี่ มำดื่มเหล้ำกับลูกน้องเสียหน่อย
เจิ้งทั่นมองคนที่ตำมหลังเย่ฮ่ำวเข้ำมำก็คือเป้ำจื่อ ยังคง
เหมือนเดิม ไม่เห็นหลงฉี ดูท่ำตอนนี้หลงฉีคงเป็นโรคหวำดกลัว
แมวไปแล้ว
แมวยักษ์ตัวนี้แตกต่ำงจำกที่เจอกันครั้งก่อน ตอนนี้มันดูสม
กับเป็นท่ำนเซอร์มำกขึ้น ไม่ว่ำจะเป็น ‘CFH’ หรือซุปเปอร์แมวก็
ยังคงเป็นแมวอยู่วันยังค ่ำ นิสัยแมวนั้นมีควำมยโสอยู่ในตัว
เมื่อก่อนตอนที่มันยังเป็นแมวเร่ร่อนขนยังไม่เรียบขนำดนี้ ตอนนี้
ไม่เพียงแต่ขนจะเรียบเป็นเงำแล้ว มันยังดูอ้วนขึ้นอีกด้วย สภำพ
จิตใจก็ดูโอเคขึ้นไม่น้อย มีควำมน่ำเกรงขำม ตอนที่เดินเข้ำมำนั้น
หำงของมันสะบัดอย่ำงกับธง ขำดแค่ค ำว่ำ ‘รูปหล่อพ่อรวย’ ห้อย
ไว้บนหัวแค่นั้น
ท่ำนเซอร์ดูสงบเสงี่ยมขณะที่เดินตำมเย่ฮ่ำว พอเข้ำมำแล้วก็
นั่งข้ำงๆ ไม่ได้เดินไปทั่ว ไม่เหมือนเจิ้งทั่นที่หมอบอยู่บนโซฟำ
สักพักก็กระโดดไปบนโต๊ะกินนู่นกินนี่ จำกนั้นก็ไปเข้ำห้องน ้ำ
ท ำตัวอยู่ไม่สุข
แต่เจียวเวยเพิ่งเคยเห็นท่ำนเซอร์เป็นครั้งแรก และนี่ก็เป็น
ครั้งแรกที่เขำเห็นแมวตัวใหญ่ขนำดนี้เช่นกัน เมื่อกี้ยังนึกว่ำเป็น
หมำ แต่พอดูดีๆ โอโห้! นี่มันแมวยักษ์!
“นี่เป็นลูกของคนสนิทของบ้ำนชำร์โคล ก ำลังเรียนอยู่ที่
มหำวิทยำลัยฉู่หัว” เว่ยเหลิงพูดแนะน ำเจียวเวยให้เย่ฮ่ำวฟัง
เจียวเวยไปสะดุดอยู่ค ำพูดหนึ่ง ตอนที่เว่ยเหลิงแนะน ำเขำ
นั้นพูดว่ำ ‘บ้ำนชำร์โคล ’ไม่ใช่‘ ครอบครัวรองศำสตรำจำรย์เจียว’
ค ำพูดนี้น่ำคิด
เย่ฮ่ำวตอบแค่ ‘อ้อ’ ออกมำ แล้วก็ไม่ได้ถำมอะไรอีก
จำกนั้นก็เริ่มคุยกับเว่ยเหลิง อย่ำงไรเสียก็ไม่มีอะไรเป็นควำมลับ
ไม่ต้องกลัวว่ำเจียวเวยจะรู้ อีกอย่ำงในเมื่อเป็นคนสนิทของบ้ำน
เจ้ำด ำ เว่ยเหลิงก็เป็นคนพำมำ ไม่มีอะไรที่ต้องระแวง
“จริงสิ โปรเจกต์ก่อสร้ำงที่แกไปร่วมมือเป็นยังไงบ้ำง?”
เว่ยเหลิงถำม
พอพูดถึงเรื่องนี้เย่ฮ่ำวก็ขมวดคิ้ว “ติดต่อใครไม่ได้เลย เลขำ
เขำเอำแต่บอกว่ำยุ่งอยู่ ต้องนัดล่วงหน้ำ แต่คนที่นัดนั้นก็เยอะมำก
ถูกจัดคิวไปที่อีกสิบวันให้หลังนู่น”
“คุณชำยฟำงก็แบบนี้ นักธุรกิจใหญ่ งำนยุ่งเป็นเรื่อง
ธรรมดำ ไม่ใช่แค่แกที่ต้องเจอแบบนี้คนเดียวหรอก” เว่ยเหลิง
หยิบเหล้ำขำวไปชนกับเย่ฮ่ำวแล้วดื่ม
เย่ฮ่ำวมองแมวด ำที่นั่งกินถั่วอยู่ข้ำงๆ “ใช่น่ะสิ ตอนที่
คุณชำยฟำงงำนยุ่งยังมีเวลำเอำคอนโดแมวไปส่งด้วยนะ”
พรวด!
เว่ยเหลิงพ่นเหล้ำออกมำ
“อะไรนะ? คุณชำยฟำงไปส่งของแบบนั้นด้วยเหรอ? ไปส่ง
เองด้วย?”
“เออสิ” เรื่องนี้เย่ฮ่ำวไปสืบมำด้วยควำมยำกล ำบำก
เจียวเวยที่นั่งอยู่ริมๆ ก้มหน้ำ ในใจรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมำทันที
คงไม่ใช่แบบที่เขำคิดนะ
“สมกับเป็นผู้ที่ร่วมทุกข์กันมำ! ฮ่ำวจื่อ แกกอดขำแมวตัวนี้
ไว้ดีๆ เลยนะ” เว่ยเหลิงพูดพลำงหัวเรำะ เขำได้เน้นค ำว่ำ ‘ผู้ที่ร่วม
ทุกข์’ เป็นพิเศษ
เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้นแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจ เขำไม่ได้อยำกนึก
ถึงช่วงเวลำนั้นเท่ำไร
ถึงแม้ค ำพูดนี้ของเว่ยเหลิงจะเหมือนเป็นกำรล้อเล่น แต่ก็มี
เหตุผล เย่ฮ่ำวเองก็วำงแผนไว้ว่ำ พอถึงเวลำที่ได้เจอคุณชำยฟำง
เมื่อไหร่ เขำจะพูดถึงเรื่องแมวก่อนเรื่องโปรเจกต์
คนที่ท ำธุรกิจคงไม่ตัดสินใจเพรำะคนๆ เดียวหรือแมวตัว
เดียวแน่ แต่อย่ำงน้อยก็เหมือนได้สร้ำงควำมสนิท ไม่ใช่ท ำตัวไม่รู้
แม้แต่งำนอดิเรกแล้วอยำกจะเข้ำหำไปท ำธุรกิจด้วย