ย้อนเวลามาครั้งนี้ ฉันขอเป็นนักธุรกิจสาวดาวรุ่งแห่งยุค 80 (จบ) - บทที่ 90 จัดกำรกับชู้รัก

งำนเลี้ยงที่บ้ำนตระกูลจำงวันนี้เงียบเชียบ แขกผู้มำเยือนมี
จ ำนวนไม่มำกนัก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสุภำพสตรี
เกำซูมองส ำรวจรอบ ๆ พบว่ำไม่มีใครที่เธอรู้จักเลยแม้แต่คน
เดียว
จูหว่ำนหรงก็ยังไม่มำ แม้แต่คุณหนูจำงเซียวเหม่ยเองก็ไม่อยู่ มี
เพียงกลุ่มหญิงวัยเดียวกันที่นั่งพูดคุยอย่ำงสนุกสนำน
ทันทีที่เกำซูก้ำวเข้ำไปในห้อง ทุกสำยตำก็หันมำจับจ้องที่เธอ
พวกเธอมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้ำรำวกับจะประเมิน แววตำที่ส่งมำนั้น
เต็มไปด้วยควำมดูแคลน
“นี่… เซียวเหม่ยมำหรือยัง?” หญิงสำวคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ในกลุ่ม
คนเหล่ำนั้นเอ่ยขึ้น
จำกนั้นไม่กี่อึดใจ จำงเซียวเหม่ยก็เดินเข้ำมำในชุดเดรสสีสวย
สะดุดตำ เกำซูประเมินจำกสำยตำแล้ว ชุดนี้คงมีรำคำไม่ต ่ำกว่ำ 500
หยวน
จำงเซียวเหม่ย สำวสวยวัย 20 ต้น ๆ เชิดหน้ำชูคอ ประหนึ่งว่ำ
ตนเองคือเจ้ำหญิงอย่ำงไรอย่ำงนั้น

“เซียวเหม่ย นี่มันชุดของนิโคล สปินฟอสไม่ใช่เหรอ ได้ข่ำวว่ำมี
ในประเทศเรำแค่ 10 ชุดเท่ำนั้น เธอคือหนึ่งในนั้นเหรอเนี่ย? สุดยอด
จริง ๆ”
“นี่ก็แค่หนึ่งในคอลเลคชันของฉันเท่ำนั้นแหละ นิโคล สปินฟอส
เหรอ… ส ำหรับฉันก็ถือว่ำกลำง ๆ ล่ะนะ… วันนี้ก็แค่วันเกิดแม่ ไม่
จ ำเป็นต้องจัดเต็มนักหรอก”
ค ำพูดโอ้อวดของจำงเซียวเหม่ยท ำให้เพื่อน ๆ ต่ำงก็มองหน้ำกัน
ด้วยสำยำไม่พอใจ หำกเธอไม่ร ่ำรวยแบบนี้ จะมีใครอยำกคบด้วย
อย่ำงนั้นเหรอ?
เมื่อเบื่อจะฟังจำงเซียวเหม่ยยกยอฐำนะตนเอง หญิงสำวหนึ่งใน
กลุ่มก็เปลี่ยนเรื่องทันที โดยเบี่ยงสำยตำมำยังเกำซูแทน
“เซียวเหม่ย เธอมำก็ดีแล้ว… บอกให้คนรับใช้ของเธอมำเก็บจำน
บนโต๊ะให้หน่อยสิ พวกเรำอยำกเล่นไพ่กันน่ะ”
เกำซูเห็นสำยตำที่อีกฝ่ำยมองมำแล้วก็อดงุนงงไม่ได้
สำวใช้? ผู้หญิงคนนี้หมำยถึงเธอย่ำงนั้นเหรอ?
จำงเซียวเหม่ยหันมำมองตำม เมื่อพบว่ำคนที่เพื่อน ๆ กล่ำวถึง
คือเกำซูก็หน้ำเจื่อนลงถนัดตำ เพรำะสภำพของเกำซูในตอนนี้ ดู
อย่ำงไรก็คือคนใช้ดี ๆ นี่เอง

เธออำยเกินกว่ำจะพูดอะไรออกไปได้ หำกเพื่อน ๆ รู้ว่ำเกำซูก็คือ
หนึ่งในแขกที่มำร่วมงำนในวันนี้ เธอคงโดนนินทำไปจนตำยแน่
“เอ่อ… คือ…”
จำงเซียวเหม่ยไม่กล้ำอธิบำยว่ำเกำซูไม่ใช่แม่บ้ำน และไม่ได้
แนะน ำว่ำเธอเป็นใคร
ยังไม่ทันที่จำงเซียวเหม่ยจะได้เอ่ยอะไร หญิงสำวอีกคนก็ตะโกน
ขึ้น “นี่! สำวใช้บ้ำนเธอนี่หยิ่งจริง ๆ นะ เรียกก็ไม่ขำนรับสักที”
หญิงสำวที่นั่งข้ำง ๆ ชี้นิ้วไปที่เกำซูอย่ำงตรงไปตรงมำ “เรำพูด
กับเธออยู่นะ! หูหนวกเป็นใบ้หรือไงยะ? ยังอยำกท ำงำนอยู่หรือ
เปล่ำ?”
จำงเซียวเหม่ยรีบเข้ำมำห้ำม เธอท ำท่ำเหมือนจะพูดอะไร
บำงอย่ำงแต่ก็หยุดไว้กลำงคัน “พอเถอะ… พวกเธอ…”
แต่เธอกลับไม่พูดต่อ!
“พอเถอะอะไรกัน? คิดจะปล่อยให้แม่บ้ำนเชิดหน้ำชูคอแบบนี้น่ะ
เหรอ?”
หญิงสำวคนหนึ่งพูดขึ้นเพื่อปกป้องจำงเซียวเหม่ย “เซียวเหม่ย
เธอใจดีเกินไปแล้วนะ! แม้แต่สำวใช้เธอยังไม่กล้ำเรียกใช้งำนเหรอ!”

“นั่นสิ! ถ้ำทนไม่ได้ก็ไล่ออกไปเลย เธอร ่ำรวยจะตำย จะหำสำว
ใช้ที่ไหนก็ได้ ท ำไมต้องมำทนจ้ำงคนขี้เกียจแบบนี้ด้วยล่ะ!” หญิงสำว
อีกคนพูดขึ้นด้วยน ้ำเสียงไม่พอใจ
แต่จำงเซียวเหม่ยก็ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมอธิบำยอะไร เธอมองไป
ที่เกำซูด้วยแววตำเยำะเย้ยอย่ำงสะใจ รำวกับกับถำกถำงเกำซูว่ำ
‘เห็นไหมล่ะ คนอย่ำงเธอไม่เหมำะกับมู่อวิ่นเฉิงหรอก’
ในใจลึก ๆ เกำซูไม่อยำกมีเรื่องกับหญิงสำวกลุ่มนี้เลย ไม่
อย่ำงไรเธอก็จะเป็นภรรยำของมู่อวิ่นเฉิง เธอหวังดีกับเขำ จะไปเป็น
ศัตรูกับภรรยำในอนำคตของเขำได้อย่ำงไร?
แต่ดูเหมือนว่ำหญิงสำวพวกนี้จะไม่รู้จักประมำณตน
เกำซูไม่ยี่หระสำยตำที่เต็มไปด้วยควำมดูแคลนเหล่ำนั้น เธอยิ้ม
บำง ๆ แล้วเดินตรงเข้ำไปหำกลุ่มคนเบื้องหน้ำ “คิดว่ำฉันเป็นสำวใช้
งั้นเหรอ?”
“ถ้ำไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?” หญิงสำวกลุ่มนั้นตอบกลับ
ทันควันโดยไม่ลังเล
คนทั่วไป เมื่อโดนถำมกลับว่ำ ‘คิดว่ำฉันเป็นสำวใช้งั้นเหรอ?’ ก็
จะพอเดำได้ว่ำอีกฝ่ำยคงไม่ใช่สำวใช้อย่ำงที่คิด อย่ำงน้อยก็ต้อง
แสดงอำกำรสับสนบ้ำง แต่คนพวกนี้จงใจจะแกล้งเธอ
เกำซูหันไปเผชิญหน้ำกับจำงเซียวเหม่ย “ขอถำมหน่อยสิ ฉัน
เป็นแม่บ้ำนของบ้ำนเธอเหรอ?”

จำงเซียวเหม่ยถูกจ้องมองจนหน้ำแดงก ่ำ “มะ… ไม่ใช่…”
หญิงสำวที่นั่งข้ำง ๆ รีบเข้ำมำปกป้องจำงเซียวเหม่ยทันที เธอหัน
มำต่อว่ำเกำซู “ถ้ำไม่ใช่ก็แล้วไปสิ จะมำคำดคั้นเพื่อนฉันด้วยสำยตำ
แบบนั้นท ำไม?”
จำงเซียวเหม่ยท ำท่ำทำงน่ำสงสำร ดวงตำของเธอแดงก ่ำ น ้ำตำ
แห่งควำมน้อยใจไหลรินออกมำ
เกำซูรู้สึกขบขัน ตอนนี้มู่อวิ่นเฉิงก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอจะมำท ำ
ท่ำทำงน่ำสงสำรให้ใครดูกัน?
เกำซูวำงกล่องของขวัญลงบนโต๊ะ แล้วพูดเสียงดังฟังชัดว่ำ “ฉัน
ได้รับมอบหมำยจำกมู่อวิ่นเฉิงให้เอำของขวัญมำแสดงควำมยินดี แต่
ในเมื่อพวกเธอดูถูกว่ำฉันเป็นคนบ้ำนนอก งั้นฉันก็จะวำงของไว้ตรง
นี้แล้วขอตัวกลับก่อนล่ะ ฉันจะไปบอกเขำว่ำพวกเธอไม่ต้อนรับคน
บ้ำนนอกอย่ำงเรำ คงไม่สนใจของขวัญที่เขำให้หรอก!”
“เธอ… เธอก ำลังพูดเรื่องอะไร?!” จำงเซียวเหม่ยร้อนรนขึ้นมำ
ทันที
เกำซูไม่สนใจเธอ ท ำเพียงหมุนตัวเดินออกจำกบ้ำนตระกูลจำง
ไป
จำงเซียวเหม่ยรีบวิ่งตำมออกมำอย่ำงร้อนใจ “เดี๋ยวก่อน!”

เกำซูหันกลับมำยิ้มอย่ำงใจเย็น “มีอะไรอีกเหรอ? มีอะไรจะฝำก
บอกมู่อวิ่นเฉิงก็บอกมำ ฉันจะได้เอำไปบอกเขำให้”
“เมื่อกี้เธอพูดบ้ำอะไร? ใครรังเกียจพี่เฉิง ฉันรังเกียจเธอ
ต่ำงหำก!” จำงเซียวเหม่ยร้อนใจจนเก็บอำกำรไม่อยู่
“อ้อเหรอ?” เกำซูยิ้ม “งั้นฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้ำเธอรังเกียจฉัน
เพรำะดูถูกที่ฉันมันเป็นคนบ้ำนนอก ดูไม่มีอะไรเลย แบบนั้นก็ไม่ต่ำง
อะไรกับดูถูกมู่อวิ่นเฉิงหรอก ท ำไมน่ะเหรอ… ก็เพรำะเขำกับฉัน
เหมือนกันทุกอย่ำงน่ะสิ… ไม่ว่ำจะเกิดที่บ้ำนนอก ฐำนะไม่ได้ร ่ำรวย
กระทั่งกำรศึกษำไม่สูง ทั้งหมดนี้คือเขำ เป็นไงล่ะ รู้สึกหรือยัง ว่ำเธอ
กับเขำไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยสักอย่ำง ฉันต่ำงหำกที่เหมำะสมกับ
เขำ!”
“เธอ… เธอมันไร้ยำงอำย!” ใบหน้ำของจำงเซียวเหม่ยแดงก ่ำ
“แล้วยังไงล่ะ ต่อให้เขำไม่ได้สูงส่ง แต่ฉันนี่แหละที่จะฉุดเขำขึ้นมำเอง
เขำจะต้องเป็นของฉัน เพรำะเขำรักฉันยังไงล่ะ!”
“จริงเหรอ?” เกำซูค้นในกระเป๋ำแล้วหยิบกระดำษขำวที่ถูกพับ
เป็นแผ่นเล็กออกมำ “ลืมไปเลยว่ำฉันมำที่นี่ท ำไม… เจ้ำนี่น่ะ เธอเป็น
แนบมันไว้ในหนังสือใช่ไหม?”
จำงเซียวเหม่ยจ้องมองเกำซู แล้วแสยะยิ้มอย่ำงผู้มีชัย “เห็นแล้ว
ใช่ไหมล่ะ? ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่พี่เฉิงเขียนให้ฉันยังไงล่ะ!”

เกำซูกระตุกยิ้มเล็กน้อย เธอเก็บกระดำษจดหมำยกลับเข้ำไปใน
กระเป๋ำ “ขอบคุณนะ! พอดีเลย ฉันก ำลังคิดอยู่เลยว่ำจัดกำรกับชู้รัก
ยังไง ถ้ำเธออยำกได้เขำก็เอำไปเถอะ แต่ทุกอย่ำงมีรำคำที่ต้องจ่ำย
คิดจะแย่งสำมีคนอื่น ก็รับผลที่ตำมมำให้ได้ ฉันจะเอำจดหมำยฉบับนี้
ไปให้มหำวิทยำลัยที่เธอเรียนอยู่ มำดูกันเถอะว่ำ หำกทำง
มหำวิทยำลัยรู้แล้ว เขำจัดกำรกับเธอยังไง ฉันก็อยำกจะเห็น
เหมือนกัน ว่ำพ่อของเธอจะใช้เงินช่วยได้ไหม”
ครำวนี้สีหน้ำของจำงเซียวเหม่ยซีดเผือดลงอย่ำงเห็นได้ชัด
“เธอ… เธอกล้ำท ำแบบนั้นเหรอ! ฉัน… ฉันจะไปบอกพี่เฉิง… ให้เขำ…
จัดกำรเธอ!”