ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 1013 การต่อสู้อันดุเดือดกับมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์
บทที่ 1013 การต่อสู้อันดุเดือดกับมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์
ด้วยการฟันกระบี่เพียงครั้งเดียว อวกาศก็ต้องสั่นสะท้าน แล้วพลังปราณกระบี่อันยิ่งใหญ่ก็มุ่งหน้าไปยังศีรษะของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ราวกับภูเขาหรือคลื่นยักษ์
พลังของมันน่าสะพรึงกลัวเสียจนก่อนที่จะมาถึงตัว ก็ทำให้ทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่พังทลายและดวงดาวนับไม่ถ้วนระเบิด ทั้งสิ่งที่มองเห็นและมองไม่เห็นต่างก็กลับไปเป็นอณูอีกครั้งหนึ่ง
“มีดีอยู่เหมือนกันนี่”
“แต่ถ้าคิดว่าจะใช้ต่อสู้กับมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ได้ก็ฝันไปเถอะ!”
มหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์จากราชวงศ์หยวนหัวเราะร่วน แม้ว่าเขาจะประหลาดใจกับปราณกระบี่ของฉู่โม่วเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก เขาแค่ชี้นิ้วออกมา แล้วลำแสงหนึ่งก็พุ่งออกไปโจมตีฉู่โม่วในทันที
ตู้ม!
สองการโจมตีปะทะกันพลันทำให้เกิดคลื่นสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัวเหนือคำบรรยาย
ปราณกระบี่อันงดงามของฉู่โม่วแตกสลายและระเบิดราวกับดอกไม้ไฟ แต่มันก็ยังคงหลงเหลืออณูโกลาหลที่ปลดปล่อยกระแสโกลาหลและทำลายลำแสงของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ได้สำเร็จ
การปะทะแรกระหว่างทั้งสองคนจบลงที่การเสมอกัน
แต่ที่แตกต่างกันคือ…
นี่คือการโจมตีสุดกำลังของฉู่โม่วด้วยพลังทั้งหมดที่มี แต่มหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์จากราชวงศ์หยวนแค่ชี้นิ้วออกมาเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังทำให้อีกฝ่ายต้องขมวดคิ้ว
“เฮ้อ…”
บรรพชนถอนหายใจเบา ๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดการณ์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
แม้ว่ามันจะเป็นแค่การโจมตีทั่วไป นั่นก็ทรงพลังมากกว่าแค่แรงกดดันธรรมดามากแล้ว นอกจากนั้น ผู้ปลุกพลังอย่างฉู่โม่วยังเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ได้ไม่นาน แม้แต่จักรพรรดิเทวะยุทธ์ระดับสูงสุดก็ต้องถูกสังหารราวกับเชือดไก่
แต่ตอนนี้ การโจมตีของเขาถูกปัดป้องเอาไว้ได้จริง ๆ
“นี่มัน…อณูโกลาหลเหรอ?”
“กระบี่ของนายมีอณูโกลาหลอยู่ด้วยงั้นเหรอ? หรือว่าจะเป็นสมบัติที่เกิดมาจากห้วงความโกลาหล?”
มหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์จากราชวงศ์หยวนสังเกตเห็นสิ่งที่แตกต่างกันในปราณกระบี่ของฉู่โม่ว พลันเบิกตากว้าง “ดูเหมือนว่าแกจะโชคดีไม่เบาเลยนะ ทำให้ฉันสงสัยในตัวแกมากขึ้นเรื่อย ๆ เลย… ถ้ายอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้ ฉันจะไว้ชีวิตแกก็ได้!”
“งั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าแกจะมีความสามารถพอไหม!”
ฉู่โม่วพ่นลมหายใจเย็นโดยที่ไม่คิดจะพูดคุยแม้แต่น้อย
เจตจำนงกระบี่สว่างไสวแผ่ออกมาราวกับทะเลหายนะ
ทั่วทั้งร่างกายของเขาสว่างไสวไปด้วยแสงโกลาหล พลังแห่งกฎเกณฑ์และเมฆสวรรค์นับไม่ถ้วนล่องลอย กายาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณต่อสู้อันแรงกล้า ราวกับว่าเขาคือเทพเจ้าผู้ต่อสู้กับสวรรค์และโลก ผู้ผลักดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวเข้าไปหาเขาในตอนนี้
ถึงรัศมีของชายหนุ่มจะอ่อนแอกว่ามหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ราชวงศ์หยวนมาก กระบวนท่ากระบี่อันไร้เทียมทานของเขาก็ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นต้องหวาดผวา
“ฟาดฟัน!”
ฉู่โม่วตะโกนลั่น หลังจากนั้นพลังปราณและพลังแห่งกฎเกณฑ์ของสวรรค์และโลกนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันเข้ามาด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ท้องฟ้ายังถูกฟันจนขาดสะบั้นราวกับมันเต็มไปด้วยพลังอันเหนือคำบรรยายและมุ่งหน้าไปยังมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ตรงหน้า
“เป็นแค่เด็กยังกล้าปากดีนักนะแก!”
“ในเมื่อแกไม่รู้จักถูกผิด ฉันจะบังคับให้แกต้องยอมร้องขอชีวิตเอง!”
มหาจักรพรรดิราชวงศ์หยวนโกรธจัดและแสยะยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น
ในฐานะผู้ปลุกพลังขั้นนี้ เขาเป็นเหมือนกับเทพเจ้าเมื่อเผชิญหน้ากับผู้ปลุกพลังในระดับขั้นที่ต่ำกว่า
แต่หนูน้อยตรงหน้าเขาที่อยู่แค่ในขั้นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ระดับต้นนั้น กลับต้านรับการโจมตีของเขาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งไม่ต่างอะไรไปจากการดูหมิ่นมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์
ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาจะทนอยู่ได้อย่างไรกัน?
ตู้ม!
ด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก แสงศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนระเบิดรอบกายมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ราชวงศ์หยวน ทำให้มองเห็นทั้งโลกสามพันใบลอยอยู่ข้างในขณะที่อักขระนับไม่ถ้วนปรากฏตัวขึ้น ทำให้รัศมีของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์เข้มข้นจนถึงขีดสุด และยังเต็มไปด้วยความกว้างใหญ่ราวกับจิตสังหารแห่งท้องทะเล
ตัวเขาในตอนนี้โกรธแค้นฉู่โม่ว จนพร้อมจะใช้กำลังทั้งหมดสังหาร
ตู้ม!
เมฆสวรรค์และแสงศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ทะลวงผ่านห้วงอากาศราวกับสามารถฟันได้แม้แต่ห้วงมิติและกาลเวลา รวมถึงทำลายทั่วทั้งจักรวาลได้
“ฆ่า!”
ฉู่โม่วฟันกระบี่ไปข้างหน้า และปราณกระบี่ลงมาในทันใด
เจตจำนงกระบี่อันแหลมคมรอบกายเขาพลุ่งพล่าน แล้วรัศมีโกลาหลนับไม่ถ้วนก็ผสานกัน มันทั้งทรงพลัง ไร้เทียมทานและแหลมคมอย่างไร้ที่เปรียบ จนผลักดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ไปให้ถึงสวรรค์ทั้ง เก้าได้
แต่ไม่ว่าปราณกระบี่ของฉู่โม่วจะแหลมคมและทรงพลังเท่าไร
เมื่อเผชิญหน้ากับแสงศักดิ์สิทธิ์ของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ราชวงศ์หยวน พวกมันก็ยังต้องพังทลาย แสงสว่างที่พุ่งผ่านห้วงมิติและกาลเวลาที่สามารถทำลายจักรวาลได้นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป ดูราวกับว่ามีพลังของทั่วทั้งจักรวาลและมีพลังของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์โดยเฉพาะ
กร๊อบ!
ปราณกระบี่ระเบิดและกลายเป็นแสงสว่างไสวที่กระจายตัวและจางหายไป
เมื่อกระบี่ของฉู่โม่วปะทะเข้ากับแสงศักดิ์สิทธิ์ของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ มันก็ส่งเสียงราวกับทองปะทะเหล็กออกมา แสงศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนระเบิดและกระจายออกไปยังจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล
และหลังจากนั้น ชายหนุ่มก็กระเด็นถอยหลังไปราวกับถูกท้องฟ้าถล่มลงมาทับ ทั่วทั้งร่างกายอาบไปด้วยโลหิต เลือดศักดิ์สิทธิ์สีทองนับไม่ถ้วนกระเซ็นกลางอากาศ และแม้แต่ร่างกายของเขาก็แทบจะระเบิด
ตู้ม!
ด้วยเสียงระเบิดสะท้านโลก ร่างกายของฉู่โม่วก็ระเบิดกลายเป็นผุยผงและไอเลือดนับไม่ถ้วนในที่สุด
แม้แต่ท้องฟ้าสีแดงก็สั่นสะท้าน แสงของมันจางลงและร่ำไห้
ฟู่!
ไอเลือดที่ระเบิดนั้นรวมตัวกันและกลายเป็นร่างของฉู่โม่วในไม่ช้า
สีหน้าของเขาในตอนนี้ซีดเผือดและรู้สึกได้ว่าทั้งเลือด พลังปราณ และพลังศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างกายกำลังพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมไว้ไม่อยู่
เมื่อมองเข้าไปในตัวเอง เขาก็เห็นว่าอวัยวะภายในและเส้นชีพจรของตัวเองแตกร้าวและพังทลาย แม้แต่พื้นฐานเต๋าก็บาดเจ็บสาหัส
โชคยังดีที่แก่นชีวิตทำงานอย่างรวดเร็วและรักษาบาดแผลได้ทัน
แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของฉู่โม่วก็ยังซีดเซียวถึงที่สุด
‘ฉันคิดว่าหลังจากที่พลังเพิ่มขึ้นมากแล้ว ถึงแม้การฆ่ามหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์จะยาก จะก็น่าจะยังต่อสู้กับมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ได้ แต่ตอนนี้ ฉันคงจะดูถูกมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์เกินไปสินะ!’
‘เหนือฟ้าก็ยังมีฟ้า!’
‘ที่ผ่านมา ตอนเป็นเทียมเทพก็ฆ่าเทวะยุทธ์ได้ ตอนเป็นเทวะยุทธ์ก็ฆ่าครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ได้ แม้แต่ตอนที่เป็นครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ก็ยังฆ่ามหาเทวะยุทธ์ได้ ฉันเลยมั่นใจมาก แต่ก็ทำให้ทะนงตัวเกินไปหน่อยด้วย’
‘เพราะงั้น ถึงรู้ว่ามีช่องว่างขนาดใหญ่อยู่ระหว่างจักรพรรดิเทวะยุทธ์กับมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ ฉันก็ยังคิดว่าพอจะต่อสู้ได้!’
‘แต่ฉันคิดผิดไป!’
ฉู่โม่วแทบจะสะกดพลังปราณและเลือดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจเอาไว้ไม่ไหว ความคิดมากมายวิ่งไปทั่วทั้งหัว
หลังจากที่เผชิญหน้ากันเมื่อครู่นี้
เขาได้เข้าใจแล้วว่าพลังของมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์น่าสะพรึงกลัวเพียงไร
สำหรับจักรพรรดิเทวะยุทธ์แล้ว
ราวกับว่ามันคือพลังของจักรวาลที่ไม่อาจต้านทานได้ หากเป็นผู้ปลุกพลังคนอื่นก็คงตายไปแล้วแน่นอน
แต่…
“ถึงดูเหมือนไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อสู้ ทว่ามันก็แค่ดูเหมือนเท่านั้นแหละ!”
“ถึงฉันจะคาดเดาพลังของมหาจักพรรรดิเทวะยุทธ์ผิดไป แต่ก็ยังไม่หมดทางสู้!”
ดวงตาของฉู่โม่วสว่างวาบ เขาหมุนเวียนเลือด พลังอณูแห่งชีวิต และพลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายอีกครั้ง แสงศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านออกมาจากทั่วทั้งร่างกาย และกระจายตัวออกไปราวกับดวงอาทิตย์
ในขณะเดียวกัน
ก้า!
เมื่อเสียงร้องดังขึ้น อีกาสุริยันก็พุ่งออกมาพร้อมกับสายลมและเปลวเพลิงอันน่าเกรงขามที่จุติลงมายังโลก จากนั้นจึงปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่ออกมาบนร่างกาย
แต่ยังไม่จบเพียงเท่านั้น
ตู้ม!
เสียงระฆังดังกังวานในทันใด
และแล้ว
ท้องฟ้าพลันแตกร้าว แล้วระฆังยักษ์อันยิ่งใหญ่ก็เผยตัวออกมา มันผสานไปด้วยจังหวะเต๋าไร้ที่สิ้นสุดและลำแสงสว่างไสวที่พุ่งลงมา!
มันคือ… ระฆังจักรพรรดิบูรพา!
YOU MAY ALSO LIKE
