ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 1042 สัตว์อสูร

บทที่ 1042 สัตว์อสูร

ภายในโลกที่แปลกประหลาดนี้ ยอดเขาสูงเทียมฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนดูราวกับมีดแหลม ท่ามกลางยอดเขาแต่ละลูกมีหน้าผาอันไร้ก้นบึ้ง กระแสลมพัดผ่านหุบเขา ทำให้เกิดเสียงแหลมสูง ไม่ต่างจากวิญญาณนับไม่ถ้วนกำลังส่งเสียงร้องโหยหวน ท่ามกลางความสับสน มันดูราวกับขุมนรก

ฉู่โม่วลอยตัวอยู่กลางอากาศ ความเร็วของเขาไม่ได้มากมายนัก เขาสำรวจไปรอบ ๆ และระวังอันตรายที่อาจเกิดขึ้นไปด้วย

ทันใดนั้นเอง เสียงหวีดร้องแหลมก็ดังขึ้นมาจากด้านข้าง

โดยปราศจากความลังเล ชายหนุ่มเหวี่ยงมือไปยังทิศทางต้นเสียง เจตจำนงกระบี่อันสง่างามกวาดออกไปราวกับมันสามารถตัดผ่านท้องฟ้าและแยกพื้นดิน ก่อนจะโจมตีไปยังบุคคลที่ไม่รู้จัก

ตุบ!

เสียงโจมตีโดนอะไรบางอย่าง พร้อมเกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังตามมา

ชายหนุ่มจึงสามารถมองเห็นตัวตนของอีกฝ่าย

มันเป็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดที่ปกคลุมอยู่ภายในหมอกดำ มันดูราวกับไม่มีตัวตน ดวงหน้าของมันดุร้าย ราวกับวิญญาณอาฆาตจากขุมนรก

“นี่มัน… สัตว์อสูร?”

ฉู่โม่วขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างอดไม่ได้เมื่อเขาเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดนี้

ตอนจะเข้ามาที่นี่ เขาได้ยินขั้นมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์จากพันธมิตรสวรรค์ อีกฝ่ายบอกว่ามันมีสัตว์อสูรจากอาณาเขตอื่นอยู่ ในคำแนะนำของอีกฝ่าย สัตว์อสูรพวกนี้น่ากลัวมาก และมีเพียงบรรพชนขั้นมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์เท่านั้นที่สามารถรับมือได้ หากเขายังไม่บรรลุขั้นมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ มันก็แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะต่อกรกับมัน

“แต่… ก็ดูไม่เท่าไหร่นี่นา”

ชายหนุ่มนึกถึงพลังที่อีกฝ่ายแสดงให้เหมือนเมื่อทำการลอบโจมตีก่อนหน้านี้และคำนวณภายในใจ ความแข็งแกร่งของเผ่าสัตว์อสูรไม่เคยเทียบได้ถึงระดับของขั้นมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ และดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับเขาที่จะจัดการกับมัน

“โฮก!!!”

ขณะที่ฉู่โม่วกำลังคิด สัตว์อสูรก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง

เดิมที เมื่อชายหนุ่มฟันออกไปในแนวขวาง อณูสีดำส่วนใหญ่บนร่างของมันสลายไปแล้ว แต่เวลานี้พลังดังกล่าวกลับไหลมารวมกันอีกครั้ง ยังคงมีรัศมีความกดดันที่รุนแรง พร้อมกับการแพร่กระจายของจิตสังหาร

ฉู่โม่วฟันออกไปอีกครั้ง

การโจมตีในครั้งนี้ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งก่อน แม้กระทั่งฟันสิ่งนั้นขาดเป็นสองส่วน

หากเป็นขั้นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ทั่วไป เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่ของเขา ไม่เพียงถูกสังหาร แม้แต่แก่นวิถีก็คงจะแตกร้าว และความแข็งแกร่งถูกลดลงอย่างมาก

แต่สิ่งที่แปลกก็คือ…

ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรตนนี้กำลังจะถูกทำลายไป แต่ในอึดใจเดียว มันก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“นี่มัน…”

สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจักรพรรดิเทวะยุทธ์ฟู่หยางถึงบอกว่าสัตว์อสูรในนี้อันตราย สิ่งนี้อาจไม่ได้ทรงพลังนัก แต่มันมีวิธีการฟื้นคืนชีพที่ดื้อรั้น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะทำลายโดยสมบูรณ์

เมื่อเห็นภาพนี้ ฉู่โม่วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากัน

ชายหนุ่มไม่ได้หวาดกลัวคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่เขากลัวสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดที่ไม่สามารถฆ่าได้โดยสมบูรณ์

โฮก!!!

สัตว์อสูรตรงหน้าพุ่งเข้ามาอีกครั้ง และพลังแห่งความโกลาหลที่บิดเบี้ยวก็ปะทุออกมาราวกับคลื่นสึนามิ

“ฉันไม่เชื่อว่าตัวเองจะฆ่าแกไม่ได้!”

สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนเป็นเย็นชา

หากเป็นคนอื่น พวกเขาอาจหลบหนีไปแล้ว แต่ชายหนุ่มไม่ใช่แบบนั้น แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฆ่าอีกฝ่ายด้วยพลังกระบี่ แต่เขายังมีวิธีอื่น ๆ ดังนั้นเขาไม่เชื่อว่าเขาจะไม่สามารถรับมือกับมันได้

ในสถานการณ์เช่นนี้

ฉู่โม่วใช้วิธีการต่าง ๆ ของเขาทีละอย่าง

ทันใดนั้น สายฟ้าปะทุออกมาราวกับมังกรสายฟ้าที่คำรามลั่น มันพุ่งเข้าใส่หัวของสัตว์อสูร ระเบิดสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งสว่างวาบด้วยเปลวไฟและแสงสีเงิน

สัตว์อสูรดังกล่าวระเบิดเป็นผุยผง ก่อนจะกลับมาฟื้นตัวอีกครั้งในทันที

จากนั้นพลังจิตวิญญาณได้เปลี่ยนเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งขึ้นไปบนฟ้า ผ่าหมอกสีดำขึ้นไป สัตว์อสูรตัวสั่นเทาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพุ่งต่อไปราวกับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ

หลังจากนั้น เจตจำนงหมัดและเจตจำนงกระบี่ถูกปลดปล่อยออกไปติดต่อกัน

พร้อมทั้งพลังจิตและพลังกายระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง

หากโดนการโจมตีเมื่อครู่เข้าไป ต่อให้จักรพรรดิเทวะยุทธ์จะต้องตกอยู่ในอันตราย แต่สัตว์อสูรตรงหน้ากลับยังคงปลอดภัยดี ความดื้อรั้นและพลังชีวิตของมันสร้างความตกตะลึงให้ชายหนุ่ม

ในที่สุด เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ ฉู่โม่วก็ทำได้เพียงใช้วิธีการสุดท้าย

จักรวาลในแขนเสื้อ!

ด้วยการสะบัดแขนเสื้อออกไป มันปกคลุมท้องฟ้าราวกับม่านสีดำ ก่อนที่ดวงตะวันจันทรา และหมู่ดาราปกคลุมรอบสัตว์อสูร แต่ในพริบตา มันก็สลายไปพร้อมกับแขนเสื้อดังกล่าว

ตู้ม!

แขนเสื้อกลับคืนเป็นปกติ ฉู่โม่วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

“ดูเหมือนว่าด้วยพลังของเรายังยากจะกำจัดสัตว์อสูรตนนี้ได้โดยสมบูรณ์ แต่โชคดีที่ยังมีจักรวาลในแขนเสื้อ ทำให้สามารถปราบปรามและรวบรวมมันได้!”

แม้ว่าจะกำจัดไม่ได้โดยสมบูรณ์ แต่มันก็สามารถถือได้ว่าแก้ปัญหาได้สำเร็จ

สำหรับสัตว์อสูรที่อยู่ในจักรวาลในแขนเสื้อ เขาจะเก็บมันไว้ก่อนแล้วค่อยหาทางจัดการในภายหลัง

หลังจากนั้นเขาจึงปรับจังหวะหายใจของตัวเอง

ฉู่โม่วบินไปในอากาศและค้นหาต่อไป

หลังจากผ่านไปไม่นาน เขาพลันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์อันรุนแรงพุ่งมาจากขอบจิตสวรรค์ของเขา ห่างออกไปประมาณแปดสิบถึงเก้าสิบกิโลเมตร กลิ่นอายที่ยุ่งเหยิงพลุ่งพล่านอยู่

“มีผู้ปลุกพลังกำลังต่อสู้กันอยู่เหรอ?”

หัวใจของฉู่โม่วเต้นเร็วขึ้น เขารีบระงับพลังของตัวเอง ปกปิดร่างกาย ก่อนจะบินไปยังทิศที่มาของคลื่นพลังนั้น

แม้ห่างออกไปร้อยกิโลเมตร แต่เขาก็ไปถึงได้ในชั่วพริบตา

เวลานี้ ชายหนุ่มเดินทางมาถึงสถานที่ซึ่งพลังศักดิ์สิทธิ์ผันผวนอยู่ แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นผู้ปลุกพลังคนหนึ่งกำลังต่อสู้อยู่กับสัตว์อสูร และบนหน้าผาบริเวณใกล้เคียงมีหินที่คล้ายผลึกปรากฏอยู่

“ผลึกแก้วผันผวน!”

ดวงตาของฉู่โม่วเปล่งประกายขึ้น

เขาไม่คิดเลยว่ามันจะมีผลึกแก้วผันผวนอยู่ที่นี่จริง ๆ

ในขณะเดียวกัน ผู้ปลุกพลังที่กำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่เองก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เขาพยายามต่อต้าน แต่การทำให้สัตว์อสูรถอยกลับไปได้ยาก และอาจเป็นเพราะการใช้พลังหรือบาดเจ็บมากเกินไป สีหน้าของชายคนนั้นจึงซีดเซียวลงเรื่อย ๆ

เห็นได้ชัดหากไม่มีใครช่วย เขาจะต้องถูกสัตว์อสูรตนนี้กำจัดไปอย่างแน่นอน

“ไม่!”

“สัตว์อสูรตนนี้ทรงพลังเกินไป เราต้องหนี!”

ผู้ปลุกพลังคนนี้อยู่ขั้นจักพรรดิเทวะยุทธ์ระดับต้น เขาอาจถือได้ว่าแข็งแกร่งเมื่ออยู่ด้านนอก แต่เวลานี้ สถานการณ์ที่นี่ค่อนข้างวิกฤต และภายในใจก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เดิมที ชายผู้นี้กำลังสำรวจหาสมบัติ แต่ก็พบผลึกแก้วผันผวนเข้าโดยบังเอิญ

แต่เมื่อเขากำลังจะขุดมันก็เห็นสัตว์อสูรที่กำลังท้องแก่ตนหนึ่ง พูดกันโดยหลักแล้ว หากเขาหนีไปตั้งแต่ตอนนี้ อาจยังมีโอกาสรอดไปได้ แต่น่าเสียดายที่เขาโลภเกินไป จึงพยายามขุดของที่ต้องการ

แต่หลังจากที่ได้ผลึกแก้วผันผวนมาสามก้อน สัตว์อสูรก็รู้ตัว เขาจึงถูกมันไล่ล่า

สัตว์อสูรตนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งนัก และชายคนนั้นก็รับมือกับมันได้ แต่ปัญหาคือหลังจากที่เขาโจมตีสัตว์อสูร มันก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไม่ได้รับผลกระทบอะไรแม้แต่น้อย

และเขายังได้รับบาดเจ็บขณะที่กำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรตรงหน้าด้วย

สัตว์อสูรตนนี้มีพลังแห่งความโกลาหลซึ่งกำลังกัดกร่อนร่างของเขา หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงจะพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์ในเวลาไม่นาน

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงหลบหนี

แต่…

‘สายไปแล้ว!’

‘ตอนนี้ใกล้จะมาถึงสุดท้ายแล้ว ไม่เพียงแค่สัตว์อสูรเองก็มีสติปัญญาเหมือนกัน แต่มันยังซ่อนไพ่ตายของตัวเองเอาไว้ อาจจะกำลังรอจังหวะเผด็จศึก!’

ฉู่โม่วผู้เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ตลอด เห็นสถานการณ์ทั้งหมดและตัดสินชะตากรรมของผู้ปลุกพลังคนนั้นแล้ว