ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 20 ระดับพลังที่เหนือกว่า ความแตกต่างระหว่างฟ้ากับดิน

บทที่ 20 ระดับพลังที่เหนือกว่า ความแตกต่างระหว่างฟ้ากับดิน

ข้างในป่าหนาทึบ

มีหญิงสาวตัวน้อยคนหนึ่งกำลังวิ่งหนี

และหมาป่าจำนวนมากก็ไล่ตามมาข้างหลังเธอ

“ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง… เพราะฉัน พวกเขาเลยต้องตาย…”

ตู้จิ้งวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ขณะที่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ด้วยความรู้สึกผิด

ตอนแรกเธอกับเฉินซีเวยจับคู่กันไล่ล่าสัตว์อสูรระดับ 2 ตามตีนภูเขาต้าสู่

แต่พวกเธอก็บังเอิญพบกับหญ้าวิญญาณลมจำนวนมาก

มันเป็นหญ้าวิญญาณชนิดหนึ่งที่เติบโตขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของโลก ผลของมันถูกเรียกว่าผลวิญญาณลม หากกินมันเข้าไปก็สามารถเพิ่มการรับรู้พรสวรรค์ธาตุลมของผู้ฝึกยุทธ์ได้

เธอมีพรสวรรค์ธาตุลมที่อ่อนแอจึงอยากจะเก็บมาเพื่อพัฒนาตนเอง

หลังจากนั้นเธอก็พบกลุ่มนักเรียนจากฐานฉางเฟิงเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว

อีกฝ่ายต้องการแย่งผลวิญญาณลม แต่ตู้จิ้งกล่าวปฏิเสธทำให้ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน

ระหว่างการต่อสู้ นักเรียนจากฐานลู่หยางและฐานฉางเฟิงมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้สถานการณ์มีแต่จะย่ำแย่ลง

ท้ายที่สุด แม้แต่กัวฉินจากฐานลู่หยางและสวี่กวงจากฐานฉางเฟิงยังเข้าร่วมด้วยจนกลายเป็นการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่

เพราะเสียงต่อสู้ดังสนั่น หมาป่าสายลมฝูงใหญ่ซึ่งเป็นสัตว์อสูรที่คอยเฝ้าหญ้าวิญญาณลมจึงได้ยินเข้า

แม้ว่าทุกคนจะเป็นนักเรียนคลาสพิเศษ แต่ก็มีผู้ฝึกยุทธ์อยู่เพียงราว ๆ สิบคนเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือล้วนเป็นแค่ผู้ปลุกพลัง

เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ 2 จำนวนมาก และยังมีราชาหมาป่าสายลมที่เข้าสู่ระดับ 3 แล้ว พวกเขาจึงสู้สัตว์อสูรเหล่านี้ไม่ได้เลยสักนิด

ภายใต้ช่องว่างระหว่างพละกำลังที่ใหญ่เช่นนี้ พวกเขาจึงถูกฝูงหมาป่าห้อมล้อมในไม่ช้า

ตอนที่เธอหนีออกมาก็มีผู้ปลุกพลังจากฐานลู่หยางเสียชีวิตไปมากกว่าสิบคนแล้ว

และตัวเธอเอง…

ก็กำลังถูกตามล่า อีกทั้งในไม่ช้าคงต้องเข้าไปอยู่ในท้องของหมาป่าเช่นคนอื่น ๆ เหมือนกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังกายที่ค่อย ๆ ลดน้อยลง ตู้จิ้งพลันรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นและมากขึ้น

เธอยังไม่อยากตาย!

แต่เธอกำลังจะตาย!

ทว่าในตอนนั้นเอง

ตรงหน้าของเธอ

จากแนวต้นไม้หนา ร่างร่างหนึ่งพลันตรงเข้ามายังทิศทางของเธอ

ร่างนั้น… ตู้จิ้งรู้สึกคุ้นเคยยังไงชอบกล

“นั่น… ฉู่โม่วเหรอ?”

“ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

ดวงตาของตู้จิ้งเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา

ในฐานะหนึ่งในเพื่อนเพียงไม่กี่คนของเฉินซีเวย ตู้จิ้งรู้จักฉู่โม่วผู้เป็นคู่หมั้นของเฉินซีเวย และเคยพบกับอีกฝ่ายหลายครั้งแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น

เธอเองก็พยายามโน้มน้าวให้เฉินซีเวยเลิกกับฉู่โม่วให้เร็วที่สุดด้วยเช่นกัน

อย่างไรแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทั้งสองก็ไม่ได้มาจากโลกแบบเดียวกันเลย

‘ฉู่โม่วไม่ได้เข้าร่วมการทดสอบนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?’

ตู้จิ้งคิดอยู่ในใจ

วินาทีต่อมา

เธอเห็นฉู่โม่วถือกระบี่ไว้ในมือ พุ่งผ่านเธอไปดุจสายฟ้าและตรงไปยังฝูงหมาป่าสายลมข้างหลังเธอ

“ฉู่โม่ว นายบ้าไปแล้ว! นั่นมันสัตว์อสูรระดับ 2…”

ตู้จิ้งเผลออ้าปากตะโกนออกไป

แต่แล้ว

ก่อนที่จะได้พูดจบ เธอก็ต้องหยุดชะงัก

รูม่านตาของเธอหดเล็กลงกะทันหัน

เพราะในสายตาของเธอ

เธอเห็นฉู่โม่วกวัดแกว่งกระบี่ในมือและฟันหมาป่าสายลมจนขาดเป็นสองส่วน

ขณะเดียวกัน

ตอนที่หมาป่าสายลมอีกสองตัวกระโจนเข้ามา

ร่างของฉู่โม่วพลันกะพริบและลอยห่างออกไปหลายเมตรในทันใด เขาฟาดฟันกระบี่เล่มยาวอีกครั้ง ทำให้มองเห็นเพียงลำแสงอันเยือกเย็นและเสียงร้องแสนอ่อนแอ

หัวของหมาป่าดุร้ายทั้งสองลอยปลิดปลิวขึ้นไปในอากาศ

ศพของพวกมันร่วงลงบนพื้นดินและไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป

ตู้จิ้งตาแข็งทื่อทันที!

ร่างทั้งร่างของเธอดูราวกับถูกแช่แข็ง สมองของเธอว่างเปล่า!

หมาป่าสายลมทั้งสามตัวที่ไล่ตามเธอมา พวกมัน…

ตายแล้ว?!

เป็นไปได้ยังไง!

และอีกอย่าง…

ฉู่โม่วเป็นแค่คนธรรมดาที่ปลุกพลังไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?

ทำไมเขาถึงทรงพลังขนาดนี้ได้ล่ะ?

การสังหารหมาป่าสายลมระดับ 2 ด้วยกระบี่เล่มเดียวอย่างง่ายดายนั้นหมายความว่า พละกำลังของฉู่โม่วอยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางเป็นอย่างน้อย!

หรือกระทั่ง…

เขาอาจเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงแล้วก็ได้!

เขาเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

หรือที่จริงแล้วเขาปิดบังพลังของตัวเองมาตลอด?

…

หลังจากที่ตัดหัวของหมาป่าสายลมทั้งสามเสร็จสิ้น ฉู่โม่วก็เริ่มเก็บเลือดสัตว์อสูร

และหลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็หันหลังกลับมา

ดวงตาเห็นนักเรียนสาวจากคลาสพิเศษคนหนึ่งที่ยังคงตะลึงงันอยู่ที่เดิม

ฉู่โม่วอดขมวดคิ้วไม่ได้

นี่นักเรียนจากคลาสพิเศษเหรอ?

ในป่าลึกที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรยังกล้ายืนนิ่งอยู่อีก นี่เธอหาเรื่องตายหรือไง?

ตู้จิ้งไม่รู้ตัวเลยว่าอคติต่อฉู่โม่วในใจของเธอลดลงไปมาก

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของฉู่โม่ว เธอก็ได้สติกลับมา

“ฉู่โม่ว…”

“ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ”

เธอจ้องมองฉู่โม่วด้วยแววตาที่สับสน ดีใจระคนตกตะลึง

เมื่อเห็นดังนั้น

ตอนนั้นเองที่ตู้จิ้งรู้ว่าฉู่โม่วไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่ฝึกฝนไม่ได้ แต่เป็นคนที่ทรงพลังมากต่างหาก!

ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมฉู่โม่วต้องปิดบังความแข็งแกร่งของตัวเอง ทว่าตู้จิ้งก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป

เธอพอจะเข้าใจได้

ทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเอง

ถ้าอยากจะมีชีวิตยืนยาวก็ไม่ควรสงสัยอะไรมากเกินไป

“ไม่ต้องสุภาพนักหรอก”

ฉู่โม่วกล่าวเบา ๆ

เขาเองก็พึงพอใจทีเดียวที่ตู้จิ้งไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

แล้วเขาก็เอ่ยถาม “อีกอย่าง เธอมาที่นี่ทำไมเหรอ?”

ตู้จิ้งอธิบายเรื่องราวให้ฟังคร่าว ๆ

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ตู้จิ้งก็หวนกลับไปนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและกล่าวด้วยความกระวนกระวายใจ “ตอนที่ต่อสู้กับพวกผู้ปลุกพลังจากฐานฉางเฟิง กัวฉินกับเฉินซีเวยแพ้สวี่กวง ฉันได้รับบาดเจ็บแล้วก็เจอพวกหมาป่าเข้า เพราะสถานการณ์วิกฤตฉันเลยแยกกับเฉินซีเวยแล้วหนีมา ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน!”

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็ขมวดคิ้วแน่น

เขาไม่คาดคิดว่าเฉินซีเวยจะได้รับบาดเจ็บจริง ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเขาเจอฝูงหมาป่าสายลมอีกก็อาจหลบหนีไปไม่ได้ง่าย ๆ!

“ไม่นะ ฉันต้องไปตามหาเธอ!”

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉู่โม่วก็ไม่กล้าเสียเวลาอีกต่อไป เขาพูดคุยกับตู้จิ้งอีกนิดหน่อย หลังจากที่ถามเส้นทางเรียบร้อย เขาก็ใช้พรสวรรค์ธาตุลมและจากไปอย่างไม่รอช้า

ข้างหลัง

ตู้จิ้งมองดูทิศทางที่ฉู่โม่วมุ่งหน้าไปด้วยสายตาที่สับสนงุนงง

ก่อนหน้านี้

ฉู่โม่วมีผลการเรียนที่ดี เขาเป็นคนสุภาพ อีกทั้งหน้าตาและท่าทีของเขาก็โดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ

ตอนที่ตู้จิ้งเริ่มรู้จักกับความรัก เธอก็แอบชอบเขาเหมือนกัน

แต่หลังจากนั้นเมื่อพบว่าตัวเธอมีพรสวรรค์ในการฝึกวรยุทธ์ ในขณะที่ฉู่โม่วเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่อาจฝึกฝนได้ เธอก็ค่อย ๆ ออกห่างจากฉู่โม่วและตัดเขาออกไปจากหัวใจ

‘พวกเรามาจากโลกที่ต่างกัน!’

เธอพูดกับตัวเองในใจในตอนนั้น

แต่ตอนนี้…

ตู้จิ้งยิ้มอย่างขมขื่น

ยังไงทั้งสองก็ยังมาจากคนละโลก!

แค่แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้

ในตอนนั้น เธอเป็นคนสันโดษผู้โอ้อวดเกี่ยวกับโชคชะตาที่ไม่ธรรมดาของตัวเอง ซ้ำยังดูถูกฉู่โม่วราวกับว่าเขาเป็นแค่มดตัวหนึ่ง

แต่ในตอนนี้ เธอกลับเป็นฝ่ายตกลงไปสู่ดิน ในขณะที่ฉู่โม่วเป็นเหมือนกับสายลมและดวงจันทร์บนฟากฟ้า

เธอได้แต่เงยหน้าขึ้นมองผืนนภานี้ด้วยความสิ้นหวัง

เหมือนความแตกต่างระหว่างฟ้ากับดิน

“ช่างมันเถอะ…”

เธอถอนหายใจและกำจัดความคิดเพ้อฝันออกไปจากหัวใจ

หัวส่ายไปมาอย่างปลดปลง

ตู้จิ้งกลับหลังหันและเดินไปยังทางออก

บาดแผลและเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เธอหมดความกล้าที่จะเข้าร่วมการทดสอบต่อไป

ตอนนี้เธอทำได้แค่ถอนตัวเท่านั้น

…