ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 688 เทียมเทพอันดับหนึ่ง และทะเลสาบหมื่นดารา!

บทที่ 688 เทียมเทพอันดับหนึ่ง และทะเลสาบหมื่นดารา!

อย่างที่สามีคิด

ในรอบชิงชนะเลิศของระดับเทียมเทพวันที่สี่ เฉินซีเวยคว้าอันดับที่หนึ่งไปได้อย่างราบรื่นไม่มีปัญหา และได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดไปครอบครอง

เมื่อผลการแข่งขันออกมา ผู้ชมทั้งจัตุรัสก็ต่างโห่ร้องเสียงดังกึกก้อง

“ยินดีกับท่านหมัวด้วย!”

“มีอีกหนึ่งอัจฉริยะถือกำเนิดขึ้นในเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว!”

“ใช่แล้ว หากให้เวลาเติบโตอีกหน่อย เธอจะต้องกลายเป็นตัวตนที่ไม่ธรรมดาในอนาคตอย่างแน่นอน!”

บรรดามหาอำนาจต่างเผ่าพันธุ์ซึ่งใกล้ชิดกับบรรพชนหมัวพลันส่งยิ้มและกล่าวคำอวยพร

เขาก็ยิ้มรับตอบด้วยความรู้สึกขอบคุณและเป็นกันเอง

แม้ความเข้มข้นของการแข่งขันชิงชนะเลิศอันดับหนึ่งของขั้นเทียมเทพจะไม่รุนแรงเทียบเท่าของเทวะยุทธ์ แต่ก็ยังคงสร้างความน่าประทับใจไม่น้อย!

ต้องไม่ลืมว่า…

นี่เป็นครั้งแรกของงานประลองที่รวบรวมเอาบรรดาอัจฉริยะขั้นเทียมเทพจากอารยธรรมหลายชาติพันธุ์ทั่วทั้งห้วงจักรวาลมาแสดงชั้นเชิงฝีมือและพรสวรรค์ ดังนั้นในอนาคต เมื่ออัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างเฉินซีเวยเติบโตขึ้น เธอจะต้องกลายเป็นขุมกำลังสำคัญอีกคนหนึ่งแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างแน่นอน!

ไม่เพียงแต่เฉินซีเวย ยังมีอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์มนุษย์คนอื่น ๆ ที่ทำได้ดีในการแข่งขันนี้เช่นกัน

มีอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์มนุษย์เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมดแปดคนและสามคนติดก้าสิบอันดับแรก ซึ่งหนึ่งในนั้นได้อันดับที่ 12 แม้จะน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเข้าสู่สิบอันดับแรกได้ แต่เมื่อมีเฉินซีเวยชนะเลิศอันดับหนึ่ง ผลลัพธ์โดยรวมก็ถือว่าเกินคาดไปมากแล้ว

“ไม่คาดฝันเลยว่าเฉินซีเวยจะคว้าอันดับหนึ่งมาได้!”

“มารอชมการแข่งต่อไปกันดีกว่า จะเป็นรอบการต่อสู้ของขั้นเทวะยุทธ์ เฟยเหลียนและอู๋หยา ต่างก็มีศักยภาพมากพอที่จะติดหนึ่งในห้าสิบอันดับแรกเช่นกัน แต่เกรงว่าอาจเป็นเรื่องยากที่จะติดสิบอันดับแรก และความหวังเดียวที่เรามีอยู่นั่นก็คือ ฉู่โม่ว!”

“ด้วยความแข็งแกร่งของเขา การติดหนึ่งในสิบอันดับแรกคงไม่มีปัญหาอะไร แต่ฉันกังวลว่าเขาจะคว้าอันดับหนึ่งมาได้หรือไม่ หากเขาทำมันสำเร็จละก็…”

เมื่อนึกถึงผลลัพธ์นี้ บรรพชนหมัวก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วน

หากฉู่โม่วชนะเลิศการแข่งขัน เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะได้ครอบครองอันดับหนึ่งทั้งสองรายการ!

ซึ่งการชนะเลิศแข่งขันทั้งสองรายการ เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์การแข่งขันทั้งหมด และหากมันเกิดขึ้นจริง นี่จะกลายเป็นตำนานที่ถูกเล่าขานสืบไป!

ที่สำคัญกว่านั้น

เฉินซีเวยกับฉู่โม่วยังเป็นคู่รักบนเส้นทางการฝึกตนมาตั้งแต่เยาว์วัย ซึ่งหากข่าวนี้แพร่ออกไป มันจะกลายเป็นเรื่องราวที่น่าประทับใจดั่งสวรรค์ขีดเขียนและถูกเล่าขานตราบชั่วนิรันดร์อย่างแน่นอน!

“ฉู่โม่ว! นายต้องคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันผู้ปลุกพลังขั้นเทวะยุทธ์มาให้ได้นะ!”

บรรพชนหมัวกล่าวกระตุ้นด้วยความคาดหวัง

“ไม่ต้องกังวลครับ ท่านผู้เฒ่า”

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

เขาไม่ได้ให้คำสัญญาใดว่าจะชนะอันดับหนึ่ง แต่เขาตั้งมั่นเช่นนั้นในใจอยู่แล้ว

นี่ไม่เพียงแต่เป็นการสร้างตำนานรักอันน่าจดจำร่วมกับเฉินซีเวยเท่านั้น แต่ยังได้รับรางวัลใหญ่อันดับหนึ่งจากการแข่งขันอีกด้วย

เขาต้องการเป็นบุตรแห่งโชคชะตาของห้วงจักรวาล และแลกเปลี่ยนฝีมือกับบรรดาอัจฉริยะจากหลายเผ่าพันธุ์ เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานการแข่งขันอันยิ่งใหญ่ครั้งนี้!

การต่อสู้อันดุเดือดระหว่างเหล่าอัจฉริยะกำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่ช้า!

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฝูงชนต่างมารอชมการต่อสู้อยู่เต็มที่นั่งรอบจัตุรัสด้วยสีหน้าคาดหวัง

ในวันนี้จะเป็นการแข่งขันครั้งสำคัญระหว่างเหล่าสุดยอดอัจฉริยะ พวกเขาจะต้องห้ำหั่นกันบนลานประลองขั้นเทวะยุทธ์!

การแข่งขันครั้งนี้ หากผู้ใดสามารถชนะการแข่งขันจนมีชื่อติดสิบอันดับแรก พวกเขาก็จะได้รับกาแล็กซีหนึ่งแห่งไปครอบครอง ไม่เพียงเท่านั้น หากผู้ใดสามารถคว้าอันดับหนึ่งสำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลใหญ่จากสัมพันธมิตรกลุ่มดาวกันย์และกลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตา

ด้วยเงื่อนไขเช่นนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจผู้ปลุกพลังได้อย่างมากมาย

ในที่สุดเวลาที่พวกเรารอคอยก็มาถึง เพียงไม่นานมหาเทวะยุทธ์แห่งกลุ่มดาวกันย์ก็ปรากฏตัวต่อสายตาผู้เข้าชมทุกคน

“ฉันขอประกาศให้การแข่งขันระหว่างอัจฉริยะแห่งกลุ่มดาวกันย์ในขั้นเทวะยุทธ์ได้เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!”

“โดยการแข่งขันครั้งนี้จะใช้ระบบการท้าทาย ซึ่งทุกครั้งที่ผู้เข้าแข่งขันชนะจะได้ 1 แต้ม ใช้เวลาแข่งขันทั้งหมดสามวัน และผู้ที่ได้แต้มสูงสุดสิบอันดับแรกจะได้รับรางวัลในตอนท้าย เมื่อการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น มันจะไม่จบลงจนกว่าฝ่ายตรงข้ามจะเอ่ยปากขอยอมแพ้ ในช่วงเวลานั้นพวกคุณสามารถงัดกลยุทธ์ต่าง ๆ ออกมาใช้ได้หมด โดยไม่ต้องคำนึงว่าอีกฝ่ายจะอยู่หรือตาย!”

มหาเทวะยุทธ์หลิงสวี่อวี่คงแห่งกลุ่มดาวกันย์ไม่พูดอะไรเยิ่นเย้ออีกต่อไป และประกาศให้เริ่มต้นการแข่งขันทันที

เมื่อคำประกาศสิ้นสุดลง บรรดาอัจฉริยะจากทุกเผ่าพันธุ์ก็แสดงตัวออกมาพร้อมกับกลิ่นอายความกระหายเลือด

การแข่งขันขั้นเทวะยุทธ์เป็นการแข่งขันโดยเอาชีวิตของผู้เข้าร่วมเป็นเดิมพัน สู้กันอย่างสุดความสามารถโดยไม่เกี่ยงวิธีการ!

หรือหมายความว่าตราบใดที่ผู้แข่งขันไม่เปิดปากพูดยอมแพ้ ก็จะถูกคู่ต่อสู้ทุบจนตายคาลานประลองโดยไร้ความปรานี

ที่สำคัญกว่านั้น

หากผู้เข้าแข่งขันคนใดต้องเผชิญหน้ากับผู้ปลุกพลังที่มีพละกำลังเหนือกว่าอย่างมาก เขาจะไม่เปิดโอกาสให้คุณกล่าวคำยอมแพ้แน่นอน และจะขย้ำคุณจนตายในทันทีที่ขึ้นมาบนลานประลอง!

อีกทั้ง การแข่งขันนี้ยังใช้ระบบการท้าทาย ซึ่งหมายความว่าแม้คุณจะชนะ คุณก็จะต้องแข่งขันรอบต่อไปโดยไม่มีโอกาสหยุดพักแม้แต่น้อย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า

ภายใต้กติกาเช่นนี้ จะทำให้การแข่งขันขั้นเทวะยุทธ์นั้นโหดร้ายยิ่งกว่าระดับเทียมเทพอย่างเทียบไม่ติด

ทว่า…

ไม่มีผู้ปลุกพลังคนใดที่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่คนเดียว!

การที่พวกเขาสามารถมายืนอยู่ที่นี่ได้ เพราะเป็นอัจฉริยะอันดับต้น ๆ จากทุกเผ่าพันธุ์ ซึ่งแต่ละคนก็ล้วนมีความภาคภูมิใจในตัวเองและเตรียมใจมาตั้งแต่แรกแล้ว

ดังนั้นในช่วงเวลานี้ ทุกคนจึงดูมีท่าทางกระตือรือร้นที่จะสำแดงฝีมือจนไม่อาจอดกลั้นไว้ได้

แกร๊ง!

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น นี่จึงหมายถึงการแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ

“ฉันขอขึ้นไปเป็นคนแรก!”

อัจฉริยะผู้ที่มีแสงสีทองปกคลุมทั่วร่างพูดขึ้นเสียงดัง จากนั้นกระโดดขึ้นไปบนลานประลองทันที “มีใครต้องการท้าทายฉันไหม รีบขึ้นมาบนลานประลองเร็วเข้า!”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง

อย่างไรก็ตาม อัจฉริยะผู้นี้ก็สมควรแล้วที่จะทำตัวเย่อหยิ่ง ชายคนนี้ยังดูเยาว์วัยมาก แต่ขั้นพลังกลับมาถึงจุดสูงสุดของขั้นเทวะยุทธ์แล้ว อีกทั้งยังมีกลิ่นอายที่ทรงพลังอย่างมาก

โดยภายใต้การจ้องมองของฉู่โม่ว เขาพบว่าบุคคลนี้มีพรสวรรค์มากถึงเจ็ดหรือแปดอย่าง ซึ่งหนึ่งในนั้นมีความแข็งแกร่งระดับเทวะและอีกสองอย่างระดับตะวัน

แม้จะอยู่ท่ามกลางอัจฉริยะมากพรสวรรค์จากเผ่าพันธุ์มากมาย แต่เขาก็ยังสามารถอยู่ในระดับสูงได้

เพียงแต่…

แม้ว่าพรสวรรค์เขาจะยอดเยี่ยมมาก แต่การแสดงออกเชิงยั่วยุเช่นนี้ ท้ายที่สุดก็ไปกระตุ้นให้บางคนไม่พอใจ

อัจฉริยะมักเย่อหยิ่งอยู่เสมอ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการก้มหัวให้ผู้อื่น และเปิดปากตอบรับคำท้าทายนั้นทันที

“ฉันจะสู้กับนายเอง!”

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ร่างของอัจฉริยะผู้หนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงก็บินขึ้นไปบนลานประลอง

“ดีมาก เข้ามาเลย!”

อัจฉริยะหนุ่มที่กำลังรออยู่แสดงสีหน้าตื่นเต้นมาก พวกเขาเริ่มปะทะกันทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก

ทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง

ผู้ชมสามารถมองเห็นประกายแสงที่สะท้อนไปทั่วจัตุรัส ท้องฟ้าพลันเต็มไปด้วยลำแสงของการต่อสู้ รวมถึงเสียงระเบิดอันน่าหวาดหวั่นที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนพื้นดินสั่นสะเทือน

พูดได้คำเดียวว่าการแข่งขันของขั้นเทวะยุทธ์นั้นโหดร้ายป่าเถื่อนยิ่งกว่าระดับเทียมเทพเสียอีก ยิ่งพรสวรรค์ของอัจฉริยะสูงมากเพียงใด แรงสะท้อนจากการต่อสู้บนลานประลองก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

มิหนำซ้ำ พรสวรรค์ของทั้งสองก็ไม่ได้ธรรมดาอยู่แล้ว ดังนั้นการต่อสู้ของพวกเขาจึงค่อนข้างสะดุดตาและใช้เวลาเพียงไม่นานก็ดึงดูดความสนใจจากผู้คนนับไม่ถ้วน

เพียงชั่วพริบตา ทั้งสองก็ต่อสู้กันไปหลายร้อยกระบวนท่าแล้ว

ในเวลานี้ อัจฉริยะร่างสีทองก็เริ่มจับจุดอ่อนของอัจฉริยะเปลวเพลิงได้แล้ว จึงเสกขนแสงสีทองขึ้นมาจำนวนมากในอากาศ แล้วโจมตีออกไปราวกับคลื่นกระบี่อันคมกริบ วินาทีต่อมาเปลวเพลิงของอีกฝ่ายก็ถูกทำลายลงจนสิ้น

หลังจากเปลวเพลิงสลายตัวไป เขาก็เห็นว่าอัจฉริยะผู้นั้นเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัสทั่วร่าง และมีรัศมีความแข็งแกร่งที่ลดลงอย่างมาก

“ฉันขอยอมแพ้ ฉันขอยอมแพ้!”

ชั่วขณะที่อัจฉริยะร่างสีทองกำลังจะลงมือฆ่า อัจฉริยะร่างเปลวเพลิงก็สะดุ้งเฮือกอย่างหวาดกลัว และรีบเอ่ยปากขอยอมแพ้ทันที

เมื่อเห็นแบบนี้ อัจฉริยะร่างสีทองก็สบถอย่างเย็นชาและพูดอย่างดูแคลนว่า “แกโง่เง่ามากที่กล้ามาท้าทายฉันด้วยความแข็งแกร่งอันน้อยนิดแค่นี้… ไสหัวลงไปซะ!”

อัจฉริยะที่บาดเจ็บแอบรู้สึกไม่พอใจ แต่เมื่อรู้ว่าสู้อีกฝ่ายไม่ได้ เขาจึงได้แต่จ้องมอง โดยไม่ได้พูดตอบโต้อะไร

“ใครอยากจะเป็นรายต่อไป ก็ก้าวขึ้นมาบนลานประลอง!”

หลังจากชนะไปรอบหนึ่ง อัจฉริยะร่างสีทองก็ยิ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในขณะนี้ เขาลอยนิ่งอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าและท่าทางยั่วยุต่ออัจฉริยะคนอื่น ๆ

“จองหองยิ่งนัก ฉันจะสู้กับแกเอง!”

อัจฉริยะอีกคนทนไม่ไหวและรีบบินขึ้นไปบนลานประลอง “ฉันรู้ว่าแกเป็นหนึ่งในอัจฉริยะจากเผ่าวิหคทองคำ แม้แกจะทรงพลัง แต่ก็อวดดีเหลือเกิน ในวันนี้ฉันจะให้บทเรียนกับแกเอง…”

อัจฉริยะที่เพิ่งขึ้นมาบนลานประลองกำลังจะพูดอย่างอื่นต่อ

แต่ก่อนที่จะทันได้พูดจบ เขาก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

“หากแกต้องการจะสั่งสอนฉันก็เข้ามาเลย ไม่ต้องพูดเยิ่นเย้อ!”

อัจฉริยะร่างสีทองหมดความอดทนและชกหมัดออกไปโดยตรง ทำให้อัจฉริยะที่เพิ่งขึ้นมาบนลานประลองต้องฝืนตั้งรับโดยที่ยังไม่ทันได้พูดจบ

ทั้งสองเริ่มต่อสู้กันทันที

การแข่งขันรอบนี้ใช้เวลานานขึ้นอีกเล็กน้อย แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ยังคงเป็นอัจฉริยะร่างสีทองที่เหนือกว่าและคว้าชัยชนะเป็นครั้งที่สองติดต่อกัน

การชนะอีกรอบทำให้รัศมีของเขาเจิดจ้ายิ่งขึ้น รวมถึงท่าทางหยิ่งผยองที่ไม่ลดน้อยลง

เขาลอยอยู่กลางอากาศ และพูดจาท้าทายอัจฉริยะคนอื่นตลอดเวลา คำพูดของเขาเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ดูถูกเหยียดหยาม จนบางครั้งมีอัจฉริยะบางคนที่ไม่สามารถทนต่อการกระตุ้นเหล่านั้นได้ จึงตัดสินใจขึ้นไปบนลานประลอง แต่ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับคู่ต่อสู้เช่นไร ผลลัพธ์สุดท้ายก็จบลงเหมือนเดิมคือเขาได้รับชัยชนะ

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ชนะไปแล้วเจ็ดครั้งติดต่อกัน!

ในขณะนี้ ดูเหมือนบรรดาอัจฉริยะจะสามารถอดกลั้นได้ดีมากขึ้น เพราะไม่ว่าจะถูกอัจฉริยะร่างสีทองพูดจายั่วยุเพียงใด ก็ยังไม่มีใครขึ้นไปบนลานประลองอยู่พักหนึ่ง

การชนะเพียงครั้งหรือสองครั้งอาจไม่เพียงพอที่จะตัดสินอะไรได้ แต่การชนะเจ็ดครั้งติดต่อกันนั้นถือว่าชัดเจนมากแล้ว

ทว่าอัจฉริยะหลายคนก็เริ่มตระหนักอะไรได้ บางทีสาเหตุที่อัจฉริยะหนุ่มผู้นี้แสดงท่าทีหยิ่งผยองและกระตุ้นคู่ต่อสู้ด้วยคำพูด นั่นก็เพราะจงใจให้พวกที่ขึ้นมาบนลานประลองประมาทเขาด้วยความโกรธที่บังตา

โดยเมื่ออีกฝ่ายอยู่ในอารมณ์โกรธแล้ว พวกเขาก็จะตอบโต้อย่างรุนแรง และในขณะเดียวกันก็จะเผยจุดอ่อนออกมาอย่างไม่ระวัง

เพียงเขาต่อสู้ด้วยความใจเย็นและอาศัยความแข็งแกร่งที่มีไปสักพัก ก็จะสังเกตเห็นจุดอ่อน จากนั้นจึงกระทำการโจมตีอย่างรุนแรงเพื่อจบการต่อสู้ทันที

“อะไรกัน ไม่มีผใครกล้าขึ้นมาเลยเหรอ?”

“เป็นไปได้ไหมว่าเผ่าพันธุ์นับพันและอัจฉริยะนับไม่ถ้วนในที่แห่งนี้กลายเป็นเต่าหัวหดกันไปหมดแล้ว?”

“ฉันผู้นี้ไร้พ่ายมาหลายร้อยปีแล้ว หลังจากทะลวงขึ้นเป็นเทวะยุทธ์สำเร็จก็ไม่เคยมีใครเอาชนะได้อีกเลย”

อัจฉริยะร่างสีทองผู้นี้ยังคงยั่วยุคู่ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับปลดปล่อยรัศมีพลังอย่างรุนแรงออกมาทั่วร่าง ราวกับดวงอาทิตย์แผดเผาซึ่งสะกดข่มถึงขีดสุด

แต่ที่มากกว่ารัศมีพลังของเขาก็คือท่าทางการแสดงออกที่หยิ่งทะนงและดูแคลนทุกคนบนโลกนี้

หากเป็นสถานการณ์ปกติแล้ว คงไม่มีอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์ใดยอมนิ่งเฉยและอดกลั้นต่อการดูถูกเช่นนี้

แต่ที่น่าแปลกก็คือ

ไม่ว่าจะกระตุ้นด้วยคำพูดอย่างไร ก็ไม่มีใครขึ้นไปบนลานประลองอีก

กลับกลายเป็นว่าท่ามกลางจัตุรัส มีเพียงอัจฉริยะผู้นี้ที่พูดอยู่คนเดียว เสียงของเขาดังลั่นระคายหูอยู่ไม่น้อย

ฉู่โม่วเฝ้าชมเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างไม่ละสายตา

แต่เขาไม่ได้มีความคิดที่จะขึ้นไปบนลานประลองแต่อย่างใด

ไม่ใช่เพราะว่ารู้สึกหวาดกลัวอีกฝ่าย แต่อัจฉริยะที่ปรากฏตัวในวันนี้ค่อนข้างอ่อนแอเกินไป แม้พวกเขาจะน่าประทับใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากฉู่โม่วได้ อีกทั้งเขากำลังรอใครบางคนอยู่!

รอให้อัจฉริยะที่แท้จริงแสดงตัวบนลานประลอง!

ทว่า

แม้ฉู่โม่วจะสามารถเมินเฉยต่อเหตุการณ์เหล่านี้ได้ แต่อัจฉริยะคนอื่น ๆ ของเผ่าพันธุ์มนุษย์กลับไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป

“ชายผู้นี้หยิ่งผยองเกินไปแล้ว ฉันอยากจะขึ้นไปบนนั้นเพื่อสั่งสอนเขาจริง ๆ!”

“ฉันทนไม่ไหวแล้วโว้ย!”

เทวะยุทธ์เฟิงหั่วสบถเสียงดังและกำลังจะกระโดดขึ้นไปบนลานประลอง

ทันใดนั้นเอง

ตู้ม!

ห้วงมิติทั่วจัตุรัสพลันสั่นสะเทือน จากนั้นลำแสงอันสว่างไสวก็พวยพุ่งขึ้นท่ามกลางฝูงชน ร่างหนึ่งร่างเดินออกมาอย่างช้า ๆ มาถึงบริเวณวงแหวนรอบนอกลานประลอง

นี่คือผู้ปลุกพลังที่ภายนอกดูเหมือนเผ่าพันธุ์มนุษย์และยังเยาว์วัยมาก เขาเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก ท่วงทำนองแห่งวิถีมากมายที่กำลังไหลวนคลอเคลียรอบตัวเขา ราวกับคนทั้งคนสามารถรวมเป็นหนึ่งเดียวกับห้วงมิติ ซึ่งเต็มไปด้วยพลังเทวะเจิดจ้าและกลิ่นอายอันลึกลับไร้ที่สิ้นสุด

ทันทีที่ปรากฏตัว เขาก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้ชมทั้งสนามทันที

“ฉันขอลองดูบ้างสิ!”

อัจฉริยะหนุ่มกล่าว

วินาทีต่อมา

เขาก็เดินตรงมาทางลานประลองอย่างต่อเนื่อง และในแต่ละย่างก้าวจะปรากฏดอกบัวสีทองที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิถีเบ่งบานขึ้นมาจากความว่างเปล่า ซึ่งดูงดงามและเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์

“เขาเป็นใคร?”

“ทำไมถึงสามารถทำแบบนั้นได้?”

เมื่ออัจฉริยะหนุ่มคนนี้ปรากฏตัว ทั่วจัตุรัสก็เงียบลงทันที แต่ไม่นานก็เกิดการถกเถียงกันขึ้นอย่างดุเดือด

ฉู่โม่วก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน

ฉู่โม่วสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของชายหนุ่มผู้นี้ รวมถึงพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน เขามีพรสวรรค์ระดับเทวะถึงสามอย่าง และพรสวรรค์ระดับตะวันอีกสองอย่าง หากเทียบกับบรรดาอัจฉริยะทั้งหมดแล้ว ก็เพียงพอที่เขาจะถูกจัดให้อยู่ในอันดับแถวหน้า

“เป็นเขานั่นเอง!”

ขณะที่ฉู่โม่วกำลังสังเกต จู่ ๆ บรรพชนหมัวก็พูดขึ้น

“ท่านบรรพชนรู้จักชายหนุ่มผู้นี้ด้วยเหรอครับ?”

ชายหนุ่มถามอย่างกระตือรือร้น

บรรพชนหมัวพยักหน้าและพูดว่า “ชายคนนี้มีชื่อว่า เย่เทียนจวิน เติบโตมาจากทะเลสาบหมื่นดารา ซึ่งถือกำเนิดจากพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกปิดผนึกไว้ตั้งแต่สมัยโบราณ การถือกำเนิดของเขานั้นถือว่าพิเศษมาก ว่ากันว่าตอนเขาเกิดได้ทำให้ทั่วทั้งทะเลสาบหมื่นดาราปกคลุมไปด้วยทะเลเมฆ และต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะสลายไป!”

“ทะเลสาบหมื่นดารางั้นเหรอครับ?”

ฉู่โม่วผงะและถามต่อว่า “แล้วที่นั่นมีการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์แบบใดกัน?”

“เปล่าเลย ทะเลสาบหมื่นดาราไม่ใช่ของเผ่าพันธุ์ใดเผ่าพันธุ์หนึ่ง หากพูดกันตามตรง มันควรจะเรียกว่ากองกำลังที่ทรงอำนาจมากกว่า!” บรรพชนหมัวกล่าว

“กองกำลัง?”

ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกสับสน

“ทะเลสาบหมื่นดาราไม่ใช่ทะเลสาบแบบที่คนทั่วไปคิด แต่มันเป็นทะเลสาบแห่งดวงดาวที่เต็มไปด้วยดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วน”

บรรพชนหมัวอธิบายต่อ “มีข่าวลือว่าเมื่อครั้งนานมาแล้ว มีมหาเทวะยุทธ์ระดับสูงแห่งกลุ่มดาวกันย์สามารถรู้แจ้งในพลังวิถี และใช้ท่วงทำนองแห่งวิถีของตัวเองชำระล้างดาวเคราะห์มากมายที่ตกลงบนทะเลสาบหมื่นดาราจนบริสุทธิ์ ทำให้ดวงดาวนับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายจากพลังศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสามารถปัดเป่าวิญญาณชั่วร้ายได้ นี่ก็คือสถานที่ที่ถูกเรียกว่าทะเลสาบหมื่นดารา”

“เวลาต่อมา พลังศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลืออยู่ในทะเลสาบหมื่นดารา ได้กลายเป็นเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตขึ้นมาได้ และหลังจากหนึ่งในสิ่งมีชีวิตได้รับสติปัญญา มันก็กระทำการครอบครองทะเลสาบหมื่นดาราทันที”

“หลังจากนั้น ก็ได้ปรากฏเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอีกหลายแห่งในทะเลสาบหมื่นดารา เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ถือกำเนิดจากที่นั่นได้มารวมตัวกัน และแม้ว่าพวกมันจะไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน แต่พวกมันล้วนเกิดมาจากเขตแดนศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน ดังนั้นกองกำลังที่ทรงอำนาจจึงถูกสร้างขึ้น!”

“ไม่นานมานี้ ทะเลสาบหมื่นดาราได้มีขุมพลังที่แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ และในท้ายที่สุดพวกเขาก็ขอแยกตัวออกจากสัมพันธมิตรกลุ่มดาวกันย์!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่บรรพชนหมัวอธิบาย ฉู่โม่วก็เข้าใจถึงภาพรวมทั้งหมดทันที

ต้องบอกว่ายังมีสิ่งมหัศจรรย์อีกมากมายในจักรวาล และมีแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตที่สามารถจุติได้จากเขตแดนศักดิ์สิทธิ์

“ทว่า…”

ในขณะนั้น บรรพชนหมัวก็พูดขึ้นอีกครั้ง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดอย่างสงสัยว่า “มีข่าวลือว่าทะเลสาบหมื่นดารานั้นเงียบสงบมาก และจะไม่ออกไปไหนถ้าไม่มีอะไรทำในวันธรรมดา ฉันไม่เคยเห็นพวกเขามากว่าหมื่นปีแล้ว แต่ทำไมคราวนี้ จู่ ๆ พวกเขาถึงส่งอัจฉริยะมาที่นี่กันนะ?”