ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 74 ฉันคือคู่หมั้นของนายนะ

บทที่ 74 ฉันคือคู่หมั้นของนายนะ

ผู้คนเงียบสงบลงในทันใด

เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูรก็ต้องตกตะลึงเมื่อมองไปยังร่างไร้ชีวิตของผู้พ่ายแพ้

โดยเฉพาะเหล่าสัตว์อสูร

สำหรับพวกมัน วานรเผือกอัคนีคือสัตว์อสูรระดับ 5 และความกดดันจากเลือดของมันทำให้เหล่าสัตว์อสูรหวาดกลัววานรเผือกอัคนีไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ

และในตอนนี้ หัวหน้าผู้ไร้เทียมทานในใจของพวกมันตายแล้ว! ตายต่อหน้าต่อตา!

“โฮก!”

สัตว์อสูรระดับ 4 ที่ยังมีชีวิตรอดอยู่พลันคำรามลั่น ก่อนกลับหลังหันวิ่งออกไปในทิศทางตรงกันข้ามกับฐานโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ เองก็ลุกขึ้นมากลับหลังหันวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่ง

ตอนแรกก็มีแค่ส่วนหนึ่งที่ทำ แต่แล้วมันก็ค่อย ๆ แพร่กระจายออกไปทุกหนแห่ง ในที่สุดสัตว์อสูรทุกตัวก็เริ่มหนีออกไปทั่วทุกทิศทาง

“พวกเรา…”

“พวกเราชนะเหรอ?”

ขณะที่ยืนมองเหล่าสัตว์อสูรอยู่ที่กำแพงระหว่างที่วิ่งหนีไปทั่วทุกทิศทาง ทุกคนรู้สึกราวกับฝันไปโดยไม่รู้ตัว

พวกเขาชนะ!

พวกเขา… ชนะจริง ๆ!

หลังจากที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นเรื่องจริง ความปีติยินดีก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ และความดีใจที่ได้มีชีวิตอยู่ต่อก็ทำให้โห่ร้องออกมาจากหัวใจ

“พวกเราชนะ! พวกเราชนะ!”

“สัตว์อสูรถูกพวกเราไล่ไปแล้ว! เราปกป้องฐานสำเร็จแล้ว!”

ทุกคนต่างกู่ร้องด้วยความดีใจ

แต่นอกจากนั้น พวกเขายังไม่ลืมชายหนุ่มที่ก้าวออกไปช่วยทุกคนในจังหวะที่สำคัญที่สุด

“เทพสงคราม!”

พวกเขาไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร แต่ก็มีคนตะโกนเสียงดังสนั่น

หลังจากนั้น

“เทพสงคราม!”

“เทพสงคราม!”

“เทพสงคราม!”

ผู้คนต่างตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกันมากขึ้นและมากขึ้น จากที่เป็นเสียงเบา ๆ ก็เริ่มดังสนั่นเลื่อนลั่น

ด้วยเสียงตะโกนนั้น

เสียงทั้งหมดดูพร้อมเพรียงและดังยิ่งขึ้น

ท้ายที่สุดมันก็ประสานกันจนดังขึ้นไปถึงท้องฟ้าเบื้องบน!

ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว

ท้องฟ้าสว่างสดใสและแสงอาทิตย์ยามเช้าจากทิศตะวันออกส่องลงมาปกคลุมฐานลู่หยาง ที่พึ่งจะผ่านสงครามมาราวกับว่าเมืองถูกคลุมด้วยผ้าบาง ๆ

เงียบสงัด

ฉู่โม่วยืนเอามือไพล่หลังมองดูแสงอาทิตย์ยามเช้าโดยปล่อยผมสีดำปลิวไปตามลม

ตรงหน้าเขาคือวานรเผือกอัคนีร่างใหญ่ยักษ์

ระหว่างที่ตะโกนเสียงดังสนั่น ผู้คนนับไม่ถ้วนหันไปมองฉู่โม่วด้วยความเคารพในสายตา

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนรอบกาย ฉู่โม่วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

เขาหันไป…

เมื่อกวาดสายตามองไปทั่วทั้งฝูงชน

ในไม่ช้าก็เห็นหญิงสาวร่างบางคนหนึ่ง

เธอยืนอยู่บนกำแพงที่หักพังและถือกระบี่อยู่ในมือ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยเลือดจากการต่อสู้ แต่นั่นยังไม่อาจบดบังความสง่างามของเธอได้

แสงอาทิตย์สาดลงมายังร่างกายของเธอ

ตอนนี้สายตาของทั้งสองมาบรรจบกัน

หญิงสาวพลันยิ้มออกมาราวกับว่าดอกไม้หลายร้อยดอกบานสะพรั่ง แม้แต่สวรรค์และโลกยังสว่างไสวขึ้นในทันใด

…

ผ่านมาหนึ่งวันแล้วหลังจากที่ฝูงสัตว์อสูรถอยทัพไป

หลังจากที่ฝนตกและท้องฟ้ากระจ่างใส

ผู้คนกับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ในฐานต่างออกมาทำการฟื้นฟูเมืองหลังเกิดภัยพิบัติ

ครั้งนี้ฝูงสัตว์อสูรแทบจะทำลายฐานลู่หยางและเกิดความเสียหายครั้งใหญ่หลวง

แต่โชคดีที่ฐานยังรอดมาได้และผู้คนก็ยังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่ประชาชนยังอยู่ ความเสียหายก็จะค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมาได้

ตอนนี้

ทั่วทั้งฐานกำลังวุ่นวาย

ผู้คนทั่วไปมาเก็บกวาดซากศพสัตว์อสูร ก่อสร้างบ้านและซ่อมแซมกำแพงเมือง

ผู้ฝึกยุทธ์บางคนรักษาบาดแผล บางคนไปรวบรวมศพสัตว์อสูรและจัดการพวกมันให้เรียบร้อย

ในเวลาไม่นาน

เกิดสิ่งต่าง ๆ ขึ้นมากมาย จนพวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องฉู่โม่วเลย

หลังจากที่ตัดหัววานรเผือกอัคนีแล้ว ฉู่โม่วก็กลับไปที่บ้านและพักฟื้น

การต่อสู้กับวานรเผือกอัคนีทำให้เขาเหนื่อยล้า ชายหนุ่มใช้กำลังและพลังอณูแห่งชีวิตในกายจนหมดและแทบจะเป็นลม

หลังจากที่หลับไปสองถึงสามวัน เขาก็ตื่นขึ้นมา

“อืม…”

หลังจากที่ใช้กระบวนท่าฝึกฝนเพื่อดูดกลืนอณูแห่งชีวิต ฉู่โม่วรู้สึกได้ว่าเลือดลมและพลังอณูแห่งชีวิตกลับมาสู่จุดสูงสุดแล้ว และร่างกายของเขายังแข็งแกร่งยิ่งกว่าเก่าเสียด้วยซ้ำ

“แน่นอนละ! การต่อสู้ถึงเป็นถึงตายทำให้การฝึกยุทธ์คืบหน้าได้เร็วจริง ๆ! เดิมทีฉันแค่ฝึกฝนวิชากระบี่ แต่ในการต่อสู้ฉันได้สัมผัสธรณีประตูเจตจำนงแห่งกระบี่ และในที่สุดเมื่อต่อสู้กับวานรเผือกอัคนี ฉันก็ได้เข้าใจเจตจำนงแห่งกระบี่จริง ๆ! การต่อสู้รอบนี้กำไรดีจริง ๆ!”

เจตจำนงแห่งกระบี่ก็คือเจตจำนงแห่งกระบี่

หลังจากที่บีบอัดวิชากระบี่ไปจนถึงที่สุดแล้วเท่านั้นที่จะเกิดเป็นเจตจำนงแห่งกระบี่ขึ้นมาได้

ตามที่หมัวซานซานบอกไว้ เมื่อเข้าใจในความหมายของกระบี่ เมื่อชักกระบี่ออกมา ความคิดต่าง ๆ จะพรั่งพรูเข้ามาและทำให้เหล่าผู้คนต้องเกรงขาม มือกระบี่ธรรมดาทั่วไปไม่อาจชักกระบี่ออกมาจากฝักได้เสียด้วยซ้ำ!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวของมันเป็นก็เครื่องพิสูจน์อยู่แล้ว

สำหรับมือกระบี่มากมายที่เชี่ยวชาญในวิชากระบี่ ความหมายของเจตจำนงแห่งกระบี่นั้นแทบจะเรียกได้ว่าเป็นช่องว่างที่ยากจะก้าวข้ามไปได้

และในตอนนี้ฉู่โม่วก็เข้าใจในเจตจำนงแห่งกระบี่แล้ว!

แม้ว่าจะยังอ่อนแอ อย่างน้อยเขาก็ก้าวข้ามมาได้สำเร็จแล้ว!

สำหรับผู้ที่ไม่เคยก้าวข้ามช่องว่างนั้นได้มาก่อนในชีวิต อนาคตของพวกเขานับว่าสว่างไสว

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ และตอนที่กำลังคิดเช่นนั้นเอง

แอ๊ด…

ประตูพลันเปิดออก

เงาของร่างหนึ่งเดินเข้ามา

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เฉินซีเวยถือด้วยซุปเนื้อเข้ามาและกล่าวเบา ๆ

“ซีเวย ฉัน…”

เมื่อเห็นเฉินซีเวยเดินเข้ามา ฉู่โม่วก็กำลังจะพูดบางอย่างแต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

“ไม่ต้องอธิบายฉันหรอก ทุกคนก็มีความลับของตัวเองกันหมดนั่นแหละ”

เฉินซีเวยกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะส่งซุปเนื้อให้ฉู่โม่วและกล่าว “รีบกินตอนที่ยังร้อนเถอะ”

ความคิดเช่นนั้นทำให้ฉู่โม่วตะลึงงันไปสักพัก

เขาคิดว่าเฉินซีเวยจะมีคำถาม แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาจนต้องประหลาดใจและอดถามไม่ได้ “เธอ… ไม่โกรธเหรอ? ไม่สงสัยเหรอว่าทำไมฉันต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ด้วย?”

“ฉันยังไม่จำเป็นต้องโกรธเรื่องนี้หรอก”

เฉินซีเวยส่ายหน้าเล็กน้อย

“แต่ว่า…”

“ฉันกังวลจริง ๆ ตอนที่เห็นนายสู้กับสัตว์อสูรระดับ 5 ไม่ว่ายังไงนายก็เป็นคู่หมั้นของฉันนะ แล้วฉัน… ฉันก็… เป็นคู่หมั้นของนายด้วย”

ตอนนั้นเอง หน้าเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ “ถ้าในอนาคตนายเจออะไรอีกก็บอกฉันได้เลยนะ… ถึงจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่านาย แต่พวกเราก็… พวกเราก็…. เป็นครอบครัวเดียวกัน!”

ขณะที่พูดดังนั้น แม้ว่าใบหน้าของเธอจะแดงก่ำ เธอก็เงยหน้าขึ้นอย่างดื้อด้านและจ้องตากับฉู่โม่ว

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็เงียบไปครู่หนึ่ง

หลังจากนั้น เขามองเข้าไปในดวงตาของเฉินซีเวยและกล่าวเอาจริงเอาจัง

“ไม่ต้องห่วง ต่อไปฉันจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา

รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินซีเวย

ภายใต้รอยยิ้มนั้นทำให้จากโลกที่จืดชืดไร้สีสันกลายเป็นโลกที่สดใสขึ้นมาในทันที

“ฉันยังต้องฝึกอีก ฉันไปก่อนนะ อย่าลืมกินซุปเนื้อด้วยละ…”

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่เฉินซีเวยจะออกไปฝึกยุทธ์

ฉู่โม่วไม่ได้ปฏิเสธอะไร

แต่ก่อนที่เฉินซีเวยจะจากไป

“เดี๋ยวก่อน เธอเอานี่ไปด้วย!”

ฉู่โม่วหยิบเอาขวดหยกสองขวดออกมาและยื่นให้เฉินซีเวย

“นี่มัน…”

เธอเผยสีหน้าสงสัยออกมา

“แก่นแท้แห่งจิตวิญญาณหมื่นปีกับผลึกซวนหยวนน่ะ ฉันให้!”

ฉู่โม่วพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“นี่มัน…”

เฉินซีเวยเบิกตากว้างด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

เธอเคยได้ยินชื่อของแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณหมื่นปีและผลึกซวนหยวนมาแล้ว ทั้งสองอย่างล้ำค่าอย่างถึงที่สุด!

อย่างแรกเป็นสมบัติหายากแห่งสวรรค์และโลกที่สามารถชำระล้างแก่นของตำราแห่งการเปลี่ยนแปลง และพัฒนาร่างกายแต่กำเนิดของผู้ฝึกยุทธ์ได้!

ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะหาวิธีปรับเปลี่ยนร่างกายของฉู่โม่ว และอยากได้แก่นแท้แห่งจิตวิญญาณหมื่นปีมานานแล้ว

แต่เธอก็หามันมาไม่ได้สักที

เธอจึงไม่คิดว่าจะได้มันมาอยู่ในมือ

ส่วนอย่างหลังเป็นสมบัติที่หายากอย่างถึงที่สุด มันสามารถทำลายขีดจำกัดทางร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ได้!

หากข่าวคราวของทั้งสองอย่างแพร่กระจายออกไป ไม่ว่าเป็นที่ไหนผู้คนก็ต้องบ้าคลั่งแน่!

แต่ตอนนี้… ฉู่โม่วหยิบมันออกมาและยื่นให้ตรงหน้าเธอ

เมื่อมองดูขวดสมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และโลกทั้งสอง ความประทับใจก็เริ่มเผยออกมาบนใบหน้าของเธอ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็รับมันมาเงียบ ๆ พยักหน้าให้ฉู่โม่วและเดินจากไป

ไม่มีคำขอบคุณหรือคำพูดอื่นใด

แต่ฉู่โม่วกลับยิ้มออกมา เพราะสำหรับพวกเขาแล้วคำพูดนั้นไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อย!