ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 746 แมงกะพรุนไร้ร่าง กับ กระบวนท่าอันน่าสะพรึงกลัว!

บทที่ 746 แมงกะพรุนไร้ร่าง กับ กระบวนท่าอันน่าสะพรึงกลัว!

ก่อนหน้านี้ พวกเขาเข้าไปในทะเลทรายโกบีและได้รับสมบัติมาจำนวนไม่น้อย

ระหว่างที่กำลังจะสำรวจต่อไปนั้น พวกเขาก็ไปพบกับจารึกร่างลวงตาเข้าโดยบังเอิญ

หลังจากที่ผ่านจารึกลวงตามาได้และค้นพบสมบัติข้างใน ใครจะไปคิดว่าก่อนที่จะคว้ามันมาได้ สัตว์อสูรตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นและแย่งสมบัติแห่งกาลเวลาไปซ่อนเอาไว้

ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างไรก็ตามหามันไม่พบ

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…

สัตว์อสูรตัวนี้แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก มันสามารถหลอกลวงสัมผัสทั้งห้าได้ และยังดุร้ายมากอีกด้วย มันจะลอบโจมตีพวกเขาทุกครั้งหากเกิดความไม่พอใจ

ในตอนแรกทั้งสามยังไม่ยอมแพ้และพยายามต่อสู้กับมัน แต่เพราะไม่พบร่องรอยของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย พวกเขาจึงตกเป็นผู้ถูกโจมตีเพียงฝ่ายเดียว

และหนทางสุดท้ายก็คือ …การหลบหนี

แต่ใครจะไปคิดว่าสัตว์อสูรตัวนี้จะยังไล่ตามพวกเขาด้วยใบมีดกาลเวลาอย่างไม่ลดละ

จนถึงตอนนี้ แต่ละคนถูกใบมีดกาลเวลาฟันไปมากกว่าสิบครั้ง และอายุขัยของพวกเขาก็ลดต่ำลงหลายพันปี

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ในไม่ช้า พวกเขาก็จะถูกสัตว์อสูรตัวนี้สังหารด้วยการกำจัดอายุขัยจนหมดไป

“จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!”

“หลิวควาน ขอความช่วยเหลือหรือยัง!”

ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งตะโกนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ฉันส่งสัญญาณไปแล้ว ทุกคนคงกำลังรีบมาหาเรา อดทนไว้ก่อนเถอะ!” ผู้ปลุกพลังอีกคนกล่าวพร้อมกัดฟันแน่น

“หวังว่าคนที่มาจะเป็นคุณฉู่นะ เขาคือคนเดียวที่จะช่วยเราได้!”

ผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์มนุษย์คนที่สามเอ่ยขึ้น

หากผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์มนุษย์คนอื่น ๆ มาถึง พวกเขาก็คงสังหารสัตว์อสูรตัวนี้ได้อย่างยากลำบาก มันจะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อคุณฉู่มาถึงเท่านั้น

แต่…

คุณฉู่จะมาที่นี่จริง ๆ เหรอ?!

พวกเขาไม่อาจรู้ได้เลย…

ในขณะเดียวกัน ขณะที่ทั้งสามกำลังถูกไล่ล่า ฉู่โม่วก็รีบมุ่งหน้าไปหาผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ขอความช่วยเหลือ แม้ว่าทั้งสองตำแหน่งจะอยู่ไกลกันมาก แต่ระยะห่างก็ค่อย ๆ ลดลงอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็มาถึงใกล้บริเวณของการต่อสู้และสัมผัสได้ถึงกระแสอณูแห่งชีวิตแปรปรวนรุนแรงที่อยู่ไม่ไกลออกไป

“พวกเขายังมีชีวิตอยู่!”

ฉู่โม่วใช้สัมผัสจิตวิญญาณและตรวจจับรัศมีของผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งสาม

แต่… เขาก็สัมผัสได้ว่ารัศมีของทั้งสามเริ่มจางลงไป เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์กำลังย่ำแย่

ผู้ดูแลหอสัจธรรมชั้นในจึงรีบไล่ตามไปโดยไม่ลังเล

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็มาถึงตรงหน้าผู้ปลุกพลังทั้งสาม

“คุณฉู่!”

“นั่นคุณฉู่นี่!”

“คุณฉู่มาช่วยเราแล้ว!”

ผู้ปลุกพลังทั้งสามที่วิ่งหนีเอาชีวิตรอดมานานพลันมองเห็นลำแสงบินผ่านท้องฟ้ามา เมื่อเงยหน้าขึ้นและพบว่าเขาคือฉู่โม่ว พวกเขาก็ตื่นเต้นดีใจและตะโกนเสียงดังลั่น

ฉู่โม่วไม่พูดอะไรมากแต่แค่ส่งสัญญาณให้พวกเขาไปรักษาบาดแผล แล้วจึงหันไปมองด้านหลังของทั้งสาม

แม้ว่าจะไม่พบเห็นร่างใด ๆ ชายหนุ่มก็สัมผัสได้ว่ามีกระแสพลังผิดปกติอยู่ในความว่างเปล่า

“คุณฉู่ ระวังตัวด้วย สัตว์อสูรนี่แปลกมาก มันซ่อนตัวให้ห้วงมิติได้ ทำให้เราหาตัวมันไม่ได้เลย!”

ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งเอ่ยเตือน

บุตรแห่งโชคชะตาพยักหน้าเบา ๆ แล้วจึงใช้กายาทวิเนตรและเนตรทองคำห้าธาตุทันที

ทันใดนั้น กายาทวิเนตรก็ปรากฏขึ้น มันเต็มไปด้วยอักขระลึกลับ ในขณะเดียวกัน รอยแยกก็ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขาและส่องแสงห้าสีออกมา ทำให้ดูลึกลับอย่างถึงที่สุด

ด้วยกระบวนท่าทั้งสองนี้

ฉู่โม่วมองเห็นสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายแมงกะพรุนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้วงมิติได้ในทันที

รอบร่างกายของมันมีเส้นขนละเอียดอ่อนนับไม่ถ้วน

และที่ใจกลางของร่างกายนั้นมีแสงศักดิ์สิทธิ์หนาแน่นอยู่ข้างใน แต่เพราะสว่างจ้าเกินไปจึงไม่อาจมองเห็นได้ว่ามันคืออะไร

แต่เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงอณูแห่งชีวิตอันแข็งแกร่งที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ

“มันคือสิ่งมีชีวิตจริง ๆ ด้วย!”

“แล้วยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพรสวรรค์ธาตุความมืดระดับเทวะด้วย!”

เมื่อเห็นข้อมูลของอีกฝ่าย สายตาของฉู่โม่วก็เผยความประหลาดใจออกมา

เดิมที เขาคิดว่าทั้งสามคงสัตว์อสูรประดิษฐ์จากอารยธรรมเดิมตามล่า แต่ก็ไม่คาดคิดเลยว่าจะกลายเป็นสัตว์อสูรที่มีชีวิต

แต่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้!

พูดตามหลักการแล้ว เขตแดนลับนี้ตั้งอยู่ในจักรวาลอันมืดมิดซึ่งสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้ตายไปหมดแล้ว ที่นี่ไม่ควรจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่แม้แต่ตัวเดียว นอกจากพวกสัตว์อสูรประดิษฐ์

เว้นแต่ว่า…

มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตต่างแดนเหมือนกับฉู่โม่ว!

‘ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่บังเอิญหลุดเข้ามาในเขตแดนลับแน่ ๆ!’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

ครืนนน!

ในตอนนั้นเอง

สิ่งมีชีวิตนั้นก็สังเกตเห็นฉู่โม่ว เส้นขนนับไม่ถ้วนรอบร่างกายของมันสั่นไหว แล้วใบมีดกาลเวลาก็พุ่งตรงออกไปหาฉู่โม่วโดยไม่ต้องเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

ไม่มีแม้แต่ลมพัดเสียด้วยซ้ำ

“เป็นกระบวนท่าที่เร้นลับจริง ๆ!”

ฉู่โม่วตกตะลึง

เขาไม่ได้เห็นกระบวนท่าเช่นนี้จากข้อมูลของอีกฝ่าย ชายหนุ่มจึงได้แต่คิดกับตัวเองว่า บางทีมันอาจจะเป็นพลังเหนือธรรมชาติแต่กำเนิดของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ก็ได้

ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว แต่มือของเขานั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นศัตรูโจมตีด้วยใบมีดกาลเวลา ชายหนุ่มก็ใช้พรสวรรค์ห้วงเวลา พลังห้วงเวลามากมายแผ่ซ่าน รวมตัวกันเป็นพายุกาลเวลา แล้วจึงมุ่งหน้าไปหาศัตรู

ในขณะเดียวกัน…

กระบี่ดาราทมิฬก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เจตจำนงกระบี่สะท้านฟ้าพลุ่งพล่านและสูบฉีดเข้าไปในกระบี่ ก่อนที่จะฟันตรงไปยังสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

ตูม!

แค่เพียงกระบี่เดียว

แม้แต่พลังปราณกระบี่ของเทวะยุทธ์ระดับสูงสุดหรือกระทั่งครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ก็ไม่อาจต้านทานได้ เมื่อมันแตะโดนสิ่งมีชีวิตนั้น กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยราวกับว่ามันมีภูมิคุ้มกันอย่างสมบูรณ์

แม้แต่เจตจำนงกระบี่ก็ไม่อาจเกาะติดมันได้ ราวกับว่ามันไม่มีตัวตนอยู่เลยด้วยซ้ำ

ส่วนพายุกาลเวลานั้นยังส่งผลอยู่บ้าง

มันทำลายใบมีดกาลเวลาของสิ่งมีชีวิตนั้น แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังร่างของอีกฝ่ายและตัดอณูแห่งชีวิตของมันไปไม่น้อย

แต่…

อณูแห่งชีวิตของมันแข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าแก่นชีวิตจะหายไปมาก แต่มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะท้อถอยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันเป็นเหมือนแค่อาการคันเท่านั้น

“เจ้าแมงกะพรุนไร้ร่างนี่มันแปลกจริง ๆ!”

ฉู่โม่วขมวดคิ้วแน่น

ครืน!

ในตอนนั้นเอง

แมงกะพรุนไร้ร่างก็ปรากฏตัวขึ้น

แม้ว่ากระบี่ของฉู่โม่วจะทำอะไรมันไม่ได้ มันก็ยังสัมผัสได้ถึงภยันตรายจากชายหนุ่ม ในตอนนี้ เมื่อทั้งร่างกายของมันสั่นสะท้าน เส้นขนละเอียดอ่อนจำนวนมากก็ร่วงออกมาและปลิวไปรอบ ๆ ราวกับกลีบดอกไม้

ไม่ว่าจะไปที่ใด ห้วงมิติก็ค่อย ๆ พังทลายลงทีละส่วน ๆ…

ไม่สิ!

ไม่ใช่พังทลายลง

แต่กำลังละลายต่างหาก!

ฉู่โม่วสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบริเวณที่มีเส้นขนนั้นได้รับผลจากพลังลึกลับบางอย่างและหลอมละลายในทันที

ภาพนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วแน่น

เขาได้เห็นการต่อสู้ระหว่างมหาเทวะยุทธ์มาแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของมือและเท้าของเขาควรจะทำให้กาแล็กซีพังทลายและแผ่นดินแตกสลายได้ ซึ่งเป็นพลังที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเท่าไร พวกมันก็ไม่อาจทำให้ห้วงมิติของเขตแดนลับสลายไปได้ อย่างไรแล้ว การพังทลายก็คือการทำลายต้นกำเนิด

แต่การที่ระเหยหายไปจากโลกนั้นราวกับไม่มีมาก่อนในห้วงมิติ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!”

“ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?!”