ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 796 หวนระลึกถึงซูเจาเจา

บทที่ 796 หวนระลึกถึงซูเจาเจา

ณ ดาวเคราะห์สีเงิน ภายในห้องดื่มชาอันเงียบสงบ

ฉู่โม่วมาพบกวนหนิงหนิงที่นี่ตามนัดหมาย

เมื่อชายหนุ่มมาถึง เขาก็เห็นท่าทางของเธอที่ดูไม่อยู่กับร่องกับรอย แววตาเหม่อลอยและเฉื่อยชาเล็กน้อย เธอกำลังอยู่ในภวังค์ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“กวนหนิงหนิง เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาถาม

เมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียก

กวนหนิงหนิงก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ จากนั้นมองไปที่เขาพร้อมกับปั้นยิ้มและพูดว่า “นายมาแล้วเหรอ”

เขาพยักหน้าตอบ เขาคิดถึงสิ่งที่กวนหนิงหนิงพูดทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ จึงรีบถามขึ้นทันทีว่า “มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วที่เธอบอกว่าซูเจาเจาจากไปแล้วนั้นหมายความว่ายังไง?”

ระหว่างเดินทางมาที่นี่ ชายหนุ่มเฝ้าคิดวนเวียนถึงสิ่งที่กวนหนิงหนิงพูด จนมีความคิดบางอย่างขึ้นในใจ

และยิ่งเมื่อเขามาเห็นสภาพของกวนหนิงหนิงในตอนนี้ จึงเริ่มรู้สึกว่าความคิดนั้นถูกต้องมากขึ้นไปอีก

แต่เขายังไม่ปักใจเชื่อ จึงตัดสินใจถามออกไป

“เธอตายแล้ว”

กวนหนิงหนิงพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“ว่าไงนะ!”

ฉู่โม่วตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

แม้เขาจะทำใจไว้ส่วนหนึ่งแล้ว แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกขมขื่นไม่น้อย เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“มันเกิดอะไรขึ้น?!”

ชายหนุ่มเงียบไปสักพัก ก่อนจะถามออกไปในที่สุด

เขารับความจริงนี้ไม่ได้แม้แต่น้อย และยิ่งต้องการทราบถึงสาเหตุการตายของเธอ

“นายมันซื่อบื้อ!”

เสียงของกวนหนิงหนิงสั่นเทาราวกับสายลมครวญคราง “รู้ไหมว่าเธอแอบชอบนายมาตลอด เจาเจามองว่านายเป็นเป้าหมายที่ต้องไล่ตามให้ทันในสักวัน แต่นายก็เดินเร็วเกินไป เร็วเสียจนเธอตามแผ่นหลังของนายไม่ทัน”

“ทุกครั้งที่เธอได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับนายก็จะมีความสุขมาก แต่สักพักเธอก็จะหงอยเหงาไป”

“โดยเฉพาะเมื่อตอนที่นายได้กลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตา ชื่อเสียงของนายก็โด่งดังไปทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์ และเพื่อที่จะไล่ตามนายให้ทัน เธอจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากที่เป็นคนใจร้อนและเกียจคร้านการฝึกฝน เธอก็กลายมาเป็นคนขยันซ้อมและฝึกฝนอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง เพื่อพยายามจะวิ่งไล่ตามนายให้ทัน แต่ยิ่งนานวันไปนายก็ยิ่งทิ้งห่างเธอออกไป!”

น้ำตาไหลจากดวงตาของกวนหนิงหนิง

หญิงสาวเช็ดมันอย่างช้า ๆ พร้อมมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกและพูดอย่างขมขื่นว่า “ต่อมา เพื่อที่จะไล่ตามนายให้ทัน เธอจึงเริ่มที่จะเสี่ยงเข้าร่วมการสำรวจในเขตแดนลับอยู่บ่อย ๆ …แม้จะทำให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังเทียบกับนายไม่ได้แม้แต่น้อย”

“จนในที่สุด… เธอก็ไปเจอทางตันและตายอยู่ในเขตแดนลับ โดยไม่อาจหวนกลับมาเจอนายได้อีก”

แม้คำบอกเล่าของกวนหนิงหนิงจะจบไปแล้ว

แต่ฉู่โม่วก็ยังไม่รู้สึกตัว

จนถึงตอนนี้ เขายังคงรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น เพราะจู่ ๆ เด็กสาวใจดีคนหนึ่งจะตายไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไร

เธอตายไปแล้วจริง ๆ เหรอ?!

ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้

เขากำลังเหม่อลอยและหวนนึกถึงรายละเอียดทุกอย่างของซูเจาเจา

ภาพหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา

ชายหนุ่มยังจำฉากตอนที่เขาและซูเจาเจาพบกันครั้งแรกได้ เมื่อครั้งที่ยังเป็นราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ ออกจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินมายังนอกจักรวาล ข้ามผ่านความมืดมิดอันกว้างใหญ่ไพศาลมายังดาวเคราะห์สีเงิน ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกใหม่มากสำหรับเขา

แต่ในเวลานั้น ก็เป็นซูเจาเจาที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส เด็กสาวแนะนำตัวอย่างเป็นกันเองและให้ความช่วยเหลือตั้งมากมาย ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เสียงแรกที่ได้ยินในจักรวาล…

มันสดใสราวกับเป็นการบอกว่า ‘ยินดีต้อนรับ’

เขายังนึกถึงฉากการต่อสู้ระหว่างเขากับซูเจาเจาในเครือข่ายโลกเสมือนจริง

พวกเขาเคยออกสำรวจเขตแดนลับด้วยกัน เที่ยวเล่นด้วยกัน ไปงานประมูลด้วยกันและทำอะไรหลายอย่างด้วยกัน

…

เรื่องราวในอดีตก็เป็นดั่งหมอกควัน

ทุกอย่างยังคงชัดเจน ราวกับมันได้ตราตรึงอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณ ความทรงจำนั้นยังคงย้ำเตือนเขาอยู่เสมอ

แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นก็ได้จากไปแล้ว เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่คอยมอบรอยยิ้มสดใสและคอยกวนใจเขาตลอดเวลาได้จากไปโดยที่ไม่คาดคิด

เธอตายลงอย่างโดดเดี่ยวในเขตแดนลับ เพียงเพื่อจะไล่ตามเขาให้ทัน

เมื่อความทรงจำในอดีตพรั่งพรูออกมาตอกย้ำ อารมณ์ของฉู่โม่วก็จมดิ่งไปเช่นกัน

เปรียบดั่งแอ่งน้ำที่ถูกกวนจนขุ่น

เขาเงียบไปนานจนกระทั่งท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า จากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นราวกับคนที่สูญเสียจิตวิญญาณ

“เธอถูกฝังอยู่ที่ไหน พาฉันไปดูหน่อยสิ!”

ฉู่โม่วพูดด้วยเสียงแหบพร่า

กวนหนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร เพียงเช็ดน้ำตาของเธอและนำทางชายหนุ่มไป

…

ณ หุบเขาลึกอันห่างไกลจากเมืองวสันตฤดู

รายล้อมไปด้วยเทือกเขา ทะเลสาบแสนงดงามและแมกไม้เขียวขจี

ในหุบเขานั้น

มีหลุมฝังศพอันโดดเดี่ยวอยู่ข้างสระน้ำที่เปี่ยมไปด้วยพลังจิตวิญญาณ

สุสานถูกสร้างขึ้นอย่างงดงาม ล้อมรอบด้วยตำหนักและทหารประจำการ พวกเขาล้วนแต่เป็นสมาชิกของตระกูลซู ซึ่งคอยพิทักษ์สถานที่แห่งนี้

ด้านหน้าของหลุมฝังศพมีชื่อของ ซูเจาเจา สลักไว้อยู่

ฉู่โม่วยืนระลึกอยู่หน้าหลุมฝังศพอย่างเงียบ ๆ เขาเห็นว่านอกจากชื่อแล้วยังมีข้อความเล็ก ๆ บรรทัดหนึ่งบนหลุมฝังศพ

‘ไม่รู้หรอกนะว่านายจะมาเยี่ยมฉันไหม แต่ถ้านายมา ได้โปรดอย่าเสียใจต่อหน้าฉัน หากเป็นไปได้ก็ขอให้นายยิ้มเข้าไว้ นั่นจะทำให้ฉันมีความสุขเช่นกัน’

“นี่เป็นข้อความสุดท้ายที่ซูเจาเจาทิ้งไว้ให้นาย”

กวนหนิงหนิงยืนข้างเขาและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ฉู่โม่วไม่ได้พูดอะไร เพียงจ้องมองที่หลุมฝังศพด้วยแววตาเหม่อลอย จากนั้นยื่นมือออกไปสัมผัสคำว่า ‘ซูเจาเจา’ คำสามคำที่ถูกสลักไว้บนแผ่นศิลา และพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “เจาเจา เธอขอมากเกินไปแล้ว ให้ฉันมาเห็นเธอแบบนี้แล้วยังขอให้ฉันยิ้มอีกเหรอ”

ชายหนุ่มพึมพำ แต่ทันใดนั้น เขาก็ฝืนยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่สดใสมาก

จู่ ๆ ท่ามกลางโลกอันกว้างใหญ่และความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดก็ปรากฏลมหอบหนึ่งพัดเข้ามา

“เจาเจา เธอตื่นขึ้นมาดูฉันยิ้มสิ”

เขาพึมพำราวกับกำลังพูดกับใครบางคน

จู่ ๆ ที่มุมตาก็มีน้ำตาคลอออกมาโดยไม่รู้ตัว

แม้ชายหนุ่มจะตรากตรำมาทั้งชีวิตหรือผ่านวิกฤตความเป็นความตายมาทุกรูปแบบ แต่เขาก็ไม่เคยท้อถอยหรือหวาดกลัวสิ่งใดเลย ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนอกหักและเสียใจจนต้องร้องไห้ออกมา

สายลมยิ่งพัดแรงขึ้น

ใบไม้มากมายปลิดปลิว จนทำให้เกิดเสียงเสียดสี

ราวกับเป็นสายลมคร่ำครวญที่ให้ความรู้สึกอ้างว้างเหนือสิ่งใด

ฉู่โม่วไม่สามารถกลั้นความโศกเศร้านี้ไว้ได้ เขาหันมองออกไปยังที่ห่างไกล

ทิวทัศน์นั้นช่างดูสวยงาม

เนินเขาทับซ้อนเป็นคลื่นคดเคี้ยวดูกว้างใหญ่และงดงาม

หมู่เมฆเหนือทิวเขากำลังม้วนตัวเป็นรูปดอกกุหลาบ พร้อมกับร่องรอยของอณูแห่งชีวิตที่เกี่ยวพันกันเต็มท้องฟ้า ภายในป่าทึบมีเสียงสัตว์ร้ายกรีดร้องแผ่วเบาจนทำให้เกิดเป็นบรรยากาศที่อ้างว้าง

ภายในดวงตาเหม่อลอย

ฉู่โม่วเพียงรู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ ทิวทัศน์ต่าง ๆ จางหายไปราวกับภาพวาดสีน้ำมัน และกาลเวลาที่เหมือนจะไหลทวนย้อนกลับ

ชายหนุ่มหวนนึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้า

ตอนที่เขาเพิ่งก้าวออกมาจากค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติรุ่นเก่า

ในตอนนั้นเขามองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตื่นตาตื่นใจกับความเจริญรุ่งเรืองของจักรวาล ทันใดนั้นก็มีน้ำเสียงสดใสดังขึ้นที่ข้างหูของเขา

“สวัสดี คุณเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกเหรอ?”

หญิงสาวแปลกหน้าสวมชุดกระโปรงกำลังถามเขาอย่างสงสัย เธอดูสดใสไร้เดียงสา เธออมยิ้มพลางมองมาที่ชายหนุ่ม พร้อมกับโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย วางมือไพล่หลังและแนะนำตัวเอง “มารู้จักกันเถอะ ฉันชื่อซูเจาเจา แล้วคุณล่ะ?”

“ฉัน… ฉู่โม่ว”

ชายหนุ่มพึมพำ

วินาทีถัดมา เมื่อเขากลับมารู้สึกตัว สายลมที่อยู่ตรงหน้าก็พลันสงบลง ทั่วทั้งโลกเงียบสงัด

ฉู่โม่วจ้องมองหลุมศพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

ชายหนุ่มตระหนักได้ว่า… ซูเจาเจาจากเขาไปแล้ว