ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 997 พบเพื่อนเก่าในฝัน

บทที่ 997 พบเพื่อนเก่าในฝัน

“นั่นดูจะเป็นอะไรที่ดีกว่า เข้าไปตรงนั้นก่อนก็แล้วกัน!”

เมื่อคิดได้แบบนั้น ฉู่โม่วก็เตรียมจะกลับไปเอาอัญมณีแก่นโกลากลในวิหารมา

สีหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความชื่นมื่นและความตื่นเต้นอย่างหยุดไม่อยู่

หากไม่ใช่ว่าชายหนุ่มหาวิหารนี่จนเจอ เขาจะได้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น ประตูของโถงวิหารแห่งนี้ตอนแรกถูกปิดไว้ด้วย แต่ทันทีที่มันเปิดออกก็เผยให้เห็นสมบัติล้ำค่า เขาจึงอดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า ‘ที่นี่เคยเป็นที่พำนักอยู่ของตัวตนที่ยิ่งใหญ่ แถมมีสมบัติแห่งโลกและวัตถุดิบแห่งสวรรค์เหรอ?’

ด้วยความคิดเช่นนั้น

การที่ฉู่โม่วจะหักห้ามใจได้จึงเป็นเรื่องยากมาก เขาเดินไปจนถึงประตูวิหารในพริบตาเดียว และเตรียมจะก้าวต่อไปแล้ว

วูบ!

ขณะนั้นเอง แสงสว่างก็ส่องออกจากหว่างคิ้วของเขา ทั้งอบอุ่นและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ภายในห้วงจิตของเขาก็มีเสียงอื้ออึงราวกับมีอะไรกำลังสั่นไหวอยู่ภายใน

ภายใต้ความประหลาดเหล่านี้ ทั่วทั้งร่างของฉู่โม่วก็สั่นสะท้าน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

“ไม่!”

“จิตใจของฉันกำลังได้รับผลกระทบ! ฉันกำลังหลงผิด!”

ความวุ่นวายเกิดขึ้นกับฉู่โม่ว

หลังจากได้ฝึกฝนมานานหลายปี ผ่านประสบการณ์ยากลำบากมานับไม่ถ้วน ถึงแม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นความจริงหรือความฝัน ชายหนุ่มก็ไปถึงจุดที่เฝ้ามองภูเขาถล่มต่อหน้าได้โดยไม่รู้สึกอะไร ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่แห่งนี้มีวิกฤตการณ์มากมายเกิดขึ้น เขาจำเป็นต้องระวังตัวจากทุกสิ่งที่ปรากฏขึ้นมา แม้จะเป็นอัญมณีแก่นโกลากลก็ตาม

ที่นี่คือวิหารที่จักรพรรดินีไท่หยินเตือนเขาให้ระวังตัว

เช่นนั้น จะมีสมบัติล้ำค่าอยู่โดยไร้การป้องกันได้อย่างไร?

‘กลัวอะไร ไม่สมเป็นฉันเลย’

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น

ฉู่โม่วก็เริ่มใจเย็นลง ถึงจะไม่รู้ว่าทำไม

แต่อัญมณีแก่นโกลากลภายในวิหารก็ยังคงน่าดึงดูดอยู่ดี มันทำให้เขาอยากจะเข้าไป โดยเฉพาะรูปปั้นพระโพธิสัตว์ภายในนั้น มันดึงดูดให้เขาอยากจะเข้าไปสักการบูชาเสียเหลือเกิน

รอยยิ้มของเขาฉีกกว้างมากขึ้น ความต้องการค่อย ๆ กลืนกินแววตาและจิตใจ

“วิหารนี่ไม่ปกติ!”

“ไม่สิ ถ้าระบุให้ดีกว่านั้น พระโพธิสัตว์นั่นต่างหากที่ไม่ปกติ!”

ฉู่โม่วพยายามข่มความต้องการอีกครั้ง เขาระงับความโลภในจิตใจจนถึงกับต้องกัดปลายลิ้นเอาไว้ด้วย รสชาติของเลือดพลันเข้าสู่ประสาทสัมผัส สมองของเขาก็กลับมาคิดอ่านได้ตามปกติอีกครั้ง

“ยังไม่พอ ต้องมากกว่านี้!”

ชายหนุ่มกระตุ้นพลังอณูแห่งชีวิต เดินเลือดลมภายในร่างและพลังศักดิ์สิทธิ์ไปพร้อม ๆ กัน เพื่อสงบจิตใจ เขาข่มความโลภ กระทั่งจุดเพลิงเทวะขึ้นมาที่ครั้งหนึ่ง เหมือนที่เคยลุกโชนตอนที่เขาจะทลายขีดจำกัดขึ้นเป็นเทวะยุทธ์ เขาใช้ไฟนั้นเผาผลาญหัวใจ หวังจะเผาความโลภนี้ไปให้หมดสิ้น

วูบ! วูบ! วูบ!

เพลิงเทวะที่ขึ้นชื่อว่าร้อนแรงเป็นอันดับหนึ่งในจักรวาล ‘เพลิงเทวะต้นกำเนิด’ พลังของมันนั้นน่ากลัวสมชื่อไม่มีผิดเพี้ยน

ภายใต้การเผาผลาญระดับนี้ ความโลภในใจก็ค่อย ๆ มลายหายไปทีละนิด และในเวลาไม่นาน ก็ไม่หลงเหลือร่องรอย

ก่อนที่ฉู่โม่วจะได้ถอนหายใจโล่งอก ห้วงความคิดประหลาดครั้งใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิมก็ลอยผ่านมาในอากาศ

เบื้องหน้าเขา ศัตรูมากมายที่เขาพบเจอมาตลอดทางก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นพ่อของโจวชี่และลูกชายของเขาที่ฉู่โม่วเคยสังหารไปตั้งแต่ตอนฝึกฝนใหม่ ๆ ตระกูลสวี่ในฐานจินหลิง หรือแม้แต่มนุษย์ต่างดาวหลากเผ่าพันธุ์ที่เขาเคยเผชิญหน้าด้วย สิ่งเหล่านี้กลายมาเป็นวิญญาณร้ายที่น่ากลัวกำลังตามหลอกหลอนเขา

เหล่าศัตรูในอดีตแยกเขี้ยวและกวัดแกว่งกรงเล็บ พุ่งเข้ามาเหมือนผีร้ายราวกับต้องการจะลากฉู่โม่วลงไปยังนรกที่ไร้ก้นบึ้ง!

สถานการณ์เช่นนี้

จิตสังหารเกิดขึ้นในใจของฉู่โม่ว เขาอยากจะจัดการกับดวงวิญญาณเหล่านี้

“นี่มัน…จิตมุ่งร้าย!”

ฉู่โม่วเข้าใจแต่ถ้าพูดให้ชัดเจน ศัตรูที่เกิดจากจิตมุ่งร้ายนั้นไม่สามารถเข้าใกล้ร่างกายของเขาได้ ไม่เช่นนั้นคงจะกัดกินเนื้อไปแล้ว

ในขณะเดียวกัน หากเขาสังหารดวงวิญญาณที่ไม่รู้เรื่องเช่นนี้ เขาก็จะได้รับจิตสังหารที่เหี้ยมโหดมาเก็บไว้ในใจ

ลำพังแค่มอง มันก็ดูจะไม่มีทางออก

“ฮึ่ม!”

‘ฉันได้เดินทางมาอย่างยากลำบาก เติบโตด้วยความดิ้นรนมาตั้งแต่ต้น ผ่านบททดสอบในการสังหารศัตรูมาก็มากมาย แบบนั้นแล้ว… จะกลัวการฆ่าอีกทำไม?’

‘ฆ่าเพื่อรักษาชีวิต ก่อกรรมเพื่อเบิกทางสู่อนาคต!’

‘ในเมื่อมาในรูปแบบศัตรู ฉันก็จะไม่ลังเล น่าหัวเราะนักที่คิดจะทำลายหัวใจของฉันด้วยเล่ห์กลเล็ก ๆ แบบนี้!’

ฉู่โม่วแสยะยิ้ม

แววตาของเขาฉายวาบด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า แต่กระนั้นภายในใจของเขากลับชัดเจน ยามที่วิญญาณร้ายพุ่งเข้ามา ด้วยกระบี่ทมิฬในมือ เขาก็ไล่สังหารดวงวิญญาณเหล่านั้นทีละตน

ฟู่ว…

ด้วยการแกว่งกระบี่ฟาดฟันวิญญาณที่หลงผิด แววตาของฉู่โม่วกวาดมองรอบตัว ก่อนพบว่าดวงวิญญาณเหล่านั้นค่อย ๆ หายไป

แต่แล้วในวินาทีถัดมา

สภาพแวดล้อมรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

เทพธิดาสวรรค์จำนวนมากปรากฏตัวขึ้น พวกเธอมีใบหน้าสะสวยและเรือนร่างที่งดงาม ณ ตอนนี้ ชุดผ้าที่สวมใส่นั้นพลิ้วตามสายลม เผยให้เห็นผิวที่นุ่มนิ่มและละเอียดลออ บางคนก็เปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์ที่น่าลุ่มหลงจนแทบจะหยุดหายใจ บางคนก็สูงส่งเสียจนไม่อาจเอื้อมถึงไปทั่วทั้งร่าง

ยามที่พวกเธอเดินเข้ามาใกล้ฉู่โม่ว ถ้อยคำหวานมากมายก็หลุดลอยออกมาให้ได้ยินพร้อมกับสุรเสียงที่ไพเราะ

ฉู่โม่วไม่สนใจพวกเธอแม้แต่น้อย เขานั่งขัดสมาธิ หลับตาลงและตั้งจิตให้มั่นทำเหมือนกับร่างเหล่านั้นเป็นกะโหลกสีสวย

ทว่าเสียงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “พี่ฉู่ พี่ฉู่ ฉันรอพี่มาเนิ่นนาน ในที่สุดพี่ก็มาถึงแล้วเหรอ!”

เสียงนั้นคุ้นหู ทั้งน่าตกใจและขุ่นข้องใจในที

“นี่มัน…”

เมื่อได้ยินเสียงนั้น จิตใจของฉู่โม่วก็เริ่มวอกแวก เขาอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปยังความทรงจำเก่า ๆ

มันเป็นเสียงของเด็กสาวคนหนึ่งที่เขาเจอเข้าโดยบังเอิญ ขณะที่เดินทางออกจากดวงดาวสีฟ้าและย่างเข้ามายังจักรวาล

ดวงตาที่เป็นประกายสวยและฟันขาวสว่าง เธอยิ้มแย้มด้วยท่าทางที่สดใสมีชีวิตชีวา

“ซูเจาเจา!”

ริมฝีปากของฉู่โม่วขยับน้อย ๆ พร้อมทวนชื่อนี้อย่างอ่อนโยน

เธอคนนี้หลงรักเขาเต็มอก เธอพยายามอย่างมากเพื่อที่จะทำให้ตนเองแข็งแกร่งตามฉู่โม่ว ทว่ากลับทำไม่สำเร็จ

‘ไม่คิดเลยว่าภาพลวงตาที่ส่งผลกระทบกับจิตใจของฉันจะสร้างซูเจาเจาขึ้นมาได้ด้วย’

‘ในเมื่อเป็นแบบนั้น…’

‘งั้นฉันก็จะขอพบเธอหน่อยแล้วกัน!’

ฉู่โม่วถอนหายใจแล้วลืมตาขึ้น

ทันใดนั้น เขาเห็นเด็กสาวในชุดเดรสสีเหลืองซีดแววตาสดใสกำลังยืนอยู่เบื้องหน้า “พี่ฉู่ ฉันเจาเจาเอง พี่เป็นยังไงบ้าง? พวกเราไม่ได้เจอกันนานมากแล้วนะ…”

“เจาเจา”

ฉู่โม่วยิ้มแล้วพูดชื่อเธออย่างอ่อนโยน

“พี่ฉู่ พี่ยังจำฉันได้ ฉันคิดว่าพี่จะลืมฉันไปแล้วตั้งแต่ที่เราไม่ได้เจอกันมานาน”

ซูเจาเจาเม้มริมฝีปากราวกับอยากจะพูดว่ากล่าว แต่เธอกลับรู้สึกเป็นสุขมากกว่า “พี่ฉู่ ฉันชอบพี่มาก ๆ เลยนะ ออกไปจากที่นี่กันเถอะ โอเคไหม ฉันคิดถึงพี่มากเหลือเกิน”

เธอเผยความในใจออกมา สายตาจับจ้องมายังฉู่โม่ว ภายในแววตานั้นราวกับกำลังซ่อนข้อความร้อยพันไว้ผ่านการสบตา

แต่ละถ้อยคำนั้นให้ความรู้สึกซึ่งต้านทานยากในการที่ต้องกลับไป

ทว่าฉู่โม่วก็ยังคงมองเธอนิ่ง ๆ ด้วยแววตาที่อ่อนโยน เขาไม่ได้หวั่นไหวกับถ้อยคำเหล่านั้น

“พี่ฉู่ ทำไมพี่ไม่พูดอะไรหน่อยล่ะ? หรือว่าพี่ไม่อยากไปกับเจาเจาเหรอ?”

“เจาเจาชอบพี่มาก ๆ เลยนะ พี่ก็รู้ใช่ไหม”

“พี่ฉู่… ฉันอยากจะอยู่กับพี่…”

เจาเจายังคงพูดต่อ เธอโน้มตัวลงมาใกล้ ๆ ฉู่โม่ว กอดแขนเขาและเล่าถึงชีวิตในอนาคตของเธอให้ฟัง

“เจาเจา…”

ฉู่โม่ววางมือลงไปบนหัวเธออย่างแผ่วเบา

“มีอะไรเหรอ?”

หญิงสาวแหงนมองฉู่โม่วด้วยความสงสัย

“รอฉันก่อนนะ…”

ฉู่โม่วยิ้มขณะพูด “สักวันหนึ่ง ฉันจะพาเธอขึ้นมาจากธารแห่งกาลเวลา”

“พี่ฉู่ พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย…”

ซูเจาเจาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าก่อนที่เธอจะได้พูดจบ ข้อมือของฉู่โม่วก็ออกแรงเพิ่มเล็กน้อย ทันใดนั้น ร่างมายาก็ระเบิดกลายเป็นกลุ่มแสงขนาดเล็กลอยหายไป

“ลาก่อน… เจาเจา”