ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 613-2 เลือดและน้ำตา (2)

ตอนที่ 613 เลือดและน้ำตา (2)
“รนหาที่ตาย!”

กลางอากาศ แม่ทัพขั้นเจ็ดคนนั้นระเบิดโทสะ!

แววตาเผยไอสังหาร กวาดมองไปยังพวกหวังจินหยาง สองคนนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

แต่ต่อให้แข็งแกร่งยังไงก็ไม่ถึงกับฆ่าระดับเดียวกันในกระบวนท่าเดียว

ทว่าตอนนี้ ภายใต้การร่วมมือของทั้งสองคน ช่วงเวลาสั้นๆ วินาทีเดียวก็โจมตีสังหารขั้นกึ่งแม่ทัพสองคนแล้ว

ชั่วพริบตานี้ ยอดฝีมือขั้นแม่ทัพคนนี้แทบหลั่งเลือดในใจ เมืองเทียนเหมิน ทุ่มกำลังต่อสู้ทั้งเมือง ขั้นกึ่งแม่ทัพก็ไม่เกินสิบคนเท่านั้น

แต่ตอนนี้ตายไปสองคนแล้ว

เวลานี้ฟางผิงโยนยาบำรุงและเลือดหลายเม็ดเข้าไป เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ดูละครก็ควรเป็นละครฉากใหญ่! มนุษย์อย่างพวกเราตอนที่ดูละครชอบกินอะไรไปด้วย ลองดูสิ”

“สารเลว!”

แม่ทัพคนนี้ใช้พลังจิตใจทำลายยาบำรุงเลือดและปราณไปตรงๆ แววตาเผยไอสังหารอย่างไม่อาจปกปิดได้

ฟางผิงแค่นหัวเราะ ไม่ยั่วโทสะต่อแล้ว

ตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องกระตุ้นสงครามระดับสูงขึ้นมา!

หากสงครามระดับสูงเปิดฉากขึ้น นั่นก็ไม่เข้าร่วมการต่อสู้ของระดับล่างระดับกลางได้แล้ว

ตอนนี้เขาที่อยู่ระดับสูงสามารถลอบช่วยเหลือมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ได้ เป็นทั้งเรื่องดีและโอกาส

ถ่วงเวลาให้มากหน่อย ฆ่าได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

ฟางผิงเริ่มตระเวนไปทั่ว ลอบเคลื่อนไหวพลังจิตใจบางครั้งบางคราวช่วยทุกคนฆ่าศัตรู

แต่ฟางผิงไม่ได้ลงมือบ่อยนัก ลงมือมากไป ไม่ช้าก็เร็วจะถูกค้นพบความผิดปกติได้

กลางป่ารกทึบ

เฉินอวิ๋นซีแทงกระบี่ทะลวงลำคอคู่ต่อสู้ หน้าอกของตัวเองก็ถูกกระบี่แทงเช่นกัน แต่กระบี่ยาวไม่อาจทะลวงสู่ร่างกายได้

เฉินอวิ๋นซีลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ เงยหน้ามองฟางผิงที่ลอยวนเวียนอยู่ข้างบน แววตาเผยรอยยิ้มวาบผ่าน

เกราะขั้นเก้าที่ฟางผิงให้เธอ ช่วยชีวิตเธอไว้อีกครั้งแล้ว

“ไป! ไปช่วยคนอื่น!”

เฉินอวิ๋นซีไม่คิดหยุดพัก ตะโกนเบาๆ แล้วก็พาคนรอบกายบุกเข้าไปหาพวกจ้าวเสวี่ยเหมยที่อยู่ไม่ไกล

รอเธอไล่ตามมาถึง จ้าวเสวี่ยเหมยก็ได้รับบาดเจ็บหนักแล้ว ทั่วร่างชุ่มไปด้วยเลือด ใบหน้ากลับเยือกเย็นเหมือนดังปกติ

“เสวี่ยเหมย!”

“ฉันไม่เป็นไร ฆ่าพวกเขา!”

จ้าวเสวี่ยเหมยตะโกน เฉินอวิ๋นชีกดเสียงคำราม เริ่มโรมรันกับกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์นับสิบคนนี้ขึ้นมา

จ้าวเสวี่ยเหมยที่บาดเจ็บหนัก ปรากฏคริสตัลพลังงานสีทองขึ้นในมือ เงยหน้ามองฟางผิงที่ลอยอยู่ข้างบน เผยแววมืดสลัว หลังจากนั้นสักพักก็เก็บคริสตัลพลังงานเอาไว้ ถือกระบองยาวสีเลือดเข้าไปในวงล้อมการต่อสู้อีกครั้ง

“เสวี่ยเหมย รักษาตัวก่อน!”

“เอาไว้ก่อน!”

จ้าวเสวี่ยเหมยเผยใบหน้าซีดเผือด ตะโกนเสียงดัง ฟาดกระบองทุบหัวผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่คนหนึ่ง ตัวเองก็ถูกดาบฟันไหล่เช่นกัน เลือดสดกระเซ็นพรั่งพรู

ถึงเวลานี้แล้ว จ้าวเสวี่ยเหมยค่อยดูดซับสสารไม่แตกดับจากคริสตัลพลังงาน

อาการบาดเจ็บบนร่างฟื้นฟูขึ้นมาในชั่วพริบตา ครู่ต่อมาจ้าวเสวี่ยเหมยก็ฟื้นฟูอย่างเต็มเปี่ยม คำรามเสียงดัง เผยความดุดันสุดขีด กระบองยาวกวาดไปทั่วสารทิศ หลายคนถูกฟาดจนร่างหักครึ่ง

“มา! แข่งกันว่าใครจะฆ่าได้เยอะกว่ากัน!”

จ้าวเสวี่ยเหมยตะโกน ไม่หยุดอยู่ที่เดิมอีก บุกฝ่าออกไปอีกทางทันที

เฉินอวิ๋นซีเห็นเธอออกไปก็ไม่พูดมาก

ตอนแรกที่เข้ามหาวิทยาลัย เธอ จ้าวเสวี่ยเหมย และหยางเสี่ยวม่านสนิทกันมากที่สุด

แต่หลังจากที่ฝีมือพัฒนาขึ้น ทุกคนเติบโตขึ้นก็เจอหน้ากันน้อยลงเรื่อยๆ เวลาที่พูดคุยกันก็น้อยลงไปด้วย ทุกคนไม่ได้เปิดใจพูดคุยกันได้ทุกเรื่องเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

หนึ่งปีมานี้จ้าวเสวี่ยเหมยแทบจะอยู่ในถ้ำใต้ดินมาโดยตลอด

อาศัยพรสวรรค์ของการหลอมกระดูกครั้งเดียว พยายามอย่างหนักจนถึงขั้นสี่ตอนปลาย!

ความมุ่งมั่นแบบนี้ จ่ายค่าตอบแทนออกไปเท่าไหร่ หลั่งเลือดไปเท่าไหร่ ทุกคนต่างรู้ดี

แม้เฉินอวิ๋นซีจะไม่อยากแข่งขัน แต่ชั่วพริบตานี้กลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยด้วยเสียงดังกังวานว่า “งั้นก็แข่งกันสักตั้ง! ดูสิว่าใครจะฆ่าได้เยอะกว่า!”

สิ้นเสียง ไอกระบี่ก็ระเบิดอย่างเจิดจ้า ปากกระอักเลือดออกมา ไม่ใช่เพราะกระบี่ฟันศัตรู แต่เกาทัณฑ์เลือดพุ่งทะลวงหัวของศัตรู

วิชาเกาทัณฑ์เลือด เธอก็ใช้เป็นเหมือนกัน!

“อาจารย์!”

จุดที่ไกลออกไป จางอวี่น้ำตานองหน้า ตะโกนอย่างโมโห “ฆ่าสิ! ฆ่าเดรัจฉานนี้ให้หมด!”

เสี้ยวพริบตาที่ถลาตัวเข้ามา อาจารย์ของเขาก็ถูกศัตรูฆ่าแล้ว

อาจารย์ของจางอวี่ไม่นับว่าฝีมือแข็งแกร่งจนเกินไป ขั้นห้าตอนปลาย

ตอนนี้จางอวี่อยู่ระดับขั้นห้าตอนกลางแล้ว

เทียบกับฟางผิง ฟูชางติ่งพวกนี้ อาจารย์ของเขายังไม่ใช่กระทั่งขั้นหก

แต่ถึงตัวเองจะกลายเป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แล้ว จางอวี่ก็ไม่เคยเมินเฉยต่ออาจารย์ตัวเอง ให้ความเคารพยำเกรงมาโดยตลอด

ชายชราใจดีคนนี้ตั้งความคาดหวังกับเขาอย่างมาก

แม้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะให้กำเนิดปีศาจกลุ่มใหญ่ ในสายตาของชายชราคนนั้น เขาก็ยังเก่งที่สุดอยู่ดี

แต่ตอนนี้อาจารย์จากไปแล้ว

จางอวี่ที่สุภาพอ่อนโยนมาโดยตลอด ตอนนี้คำรามราวกับสัตว์ประหลาด ฟันขั้นห้าคนหนึ่งจนขาดเป็นสองท่อนทันที!

“บุกตามฉันมา!”

จางอวี่เปล่งเสียงตะโกน บนร่างเต็มไปด้วยเลือด นำทีมอาจารย์ขั้นสี่สิบกว่าคนและกลุ่มคนนับร้อยต่อสู้โรมรันขึ้นมา

บางคนตายในสงคราม บางคนได้รับบาดเจ็บ…

แต่ทุกคนต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง ฆ่าจนมือไม่อ่อน หลังจากนั้นไม่กี่นาที ที่นี่นอกจากจางอวี่และอาจารย์เจ็ดแปดคนที่เหลือแล้ว ทั้งหมดเต็มไปด้วยกองซากศพ

“ไม่เสียดาย!”

“ตายในสงครามถ้ำใต้ดินถือเป็นเกียรติของผู้ฝึกยุทธ์!”

“อาจารย์ ศิษย์ล้างแค้นให้อาจารย์แล้ว!”

จางอวี่ร้องไห้ น้ำตาผสมปนเปกับเลือดบนใบหน้า กลายเป็นสีเลือด ไหลกลิ้งออกมา

ผู้ฝึกยุทธ์ตายในสนามรบ ถือเป็นเกียรติยศสูงสุด!

แต่อาจารย์ตายไปแล้ว!

ป่าราชันเจี่ยวกลายเป็นสนามบดเนื้ออย่างเต็มรูปแบบ

กลางอากาศ

ฟางผิงดวงตาร้อนผ่าว ฉันยังไม่โหดเหี้ยมพองั้นเหรอ?

ฉันไม่ได้อยากเป็นผู้นำหรือไง?

คนตายในสนามรบไปบางส่วนอยู่ในการคาดการณ์ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง?

ไม่ใช่บอกว่าให้ทุกคนมีประสบการณ์คาวเลือดบ้าง?

แต่ทำไมในใจถึงรับไม่ได้ขนาดนี้

ผู้นำ…เพื่อชัยชนะแล้ว เสียสละคนส่วนหนึ่งไป ไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง?

ฆ่าศัตรูร้อยเท่า บาดเจ็บล้มตายไปบางส่วน จะนับว่าอะไร!

ชัยชนะอยู่ตรงหน้า!

แต่นั่นคืออาจารย์ที่คุ้นเคย เพื่อนร่วมชั้นที่รู้จักกัน!

เจิ้งหลงเจียงตายแล้ว!

อาจารย์ที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นหกคนนี้ตายในสนามรบแล้ว

ฟางผิงอยู่ไกลเกินไป เข้าไปช่วยไม่ทัน

ลงถ้ำใต้ดินครั้งแรก เป็นอาจารย์ท่านนี้และถังเฟิงที่นำทีมด้วยกัน

เวลานั้นเจิ้งหลงเจียงยังอยู่ขั้นห้า

ตอนนี้เข้าสู่ขั้นหกแล้ว ฟางผิงยังจำได้ว่าไม่กี่วันก่อนตัวเองยังแสดงความยินดีกับเขา

แต่เวลานี้กระทั่งสสารไม่แตกดับยังไม่ทันใช้ก็ถูกยอดฝีมือหลอมสารจิงกับเลือดคนหนึ่งฟันตายในที่เกิดเหตุแล้ว!

จินเหลยตายแล้ว เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ตอนแรกเคยเข้าร่วมการแข่งขันผู้ฝึกยุทธ์ครั้งแรกของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้กับฟางผิง เพิ่งจะเข้าสู่ขั้นสี่ไม่กี่วัน เขาพาผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ตอนกลางคนหนึ่งเดินทางไปด้วยกันแล้ว

เขาเพิ่งจะยี่สิบ!

ยังมีหลายต่อหลายคนที่ตายไปอีก…

ฟางผิงส่งเสียงคำรามอย่างแผ่วเบา แววตาเผยไอสังหารดุดัน มองไปยังคนที่อยู่ไม่ไกลนั้น!

นี่ก็คือสงคราม!

ถ้ำใต้ดินไม่ถูกสยบ สงครามคงไม่จบ!

ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นแล้วรุ่นเล่า วันคืนผ่านไปแล้วผ่านไปอีก ปีแล้วปีเล่า เข่นฆ่าหลั่งเลือดอยู่บนผืนดินแห่งนี้ ตายในสนามรบนอกบ้านเกิด รอเพื่อนร่วมชาติกำราบภัยร้าย รอคอยปีแล้วปีเล่า!

“ต้องมีสักวันที่ฆ่าเดรัจฉานอย่างพวกนายจนสิ้นซาก!”

ฟางผิงไม่สนใจว่าอดีตเป็นยังไง ไม่สนใจว่าผู้ฝึกยุทธ์โบราณและผู้ฝึกยุทธ์สมัยนี้เป็นยังไง

เขารู้แค่ว่าเกือบร้อยปีมานี้ ถ้ำใต้ดินเป็นฝ่ายเริ่มต้นสงครามกับมนุษย์!

เขารู้แค่ว่าขั้นสุดยอดคนหนึ่ง เฝ้าอยู่ที่เขาต้านสมุทรไกลนับหมื่นลี้อย่างเดียวดาย ไม่ได้หลับไม่ได้นอน

เขารู้แค่ว่าผู้ฝึกยุทธ์สมัยนี้ ทำสงครามตายในถ้ำใต้ดินนับหมื่นคนแทบทุกปี!

กี่ปีมาแล้ว?

ทำสงครามกว่าร้อยปี ผู้ฝึกยุทธ์ตายไปเท่าไหร่?

ทหารตายไปกี่คน?

ร้อยปีมานี้ ผู้ฝึกยุทธ์นับล้านคนตายอยู่ต่างแดน ทหารนับล้านคนฝังกระดูกนอกบ้านเกิด ไม่อาจกลับไปยังโลกมนุษย์ได้อีกแล้ว

“ฆ่าพวกเขาให้หมด!”

จู่ๆ ฟางผิงก็ระเบิดเสียงดังราวกับระฆัง แผ่กระจายออกไปนับสิบลี้!

กลางอากาศ แม่ทัพคนนั้นเผยแววตาดุดัน เอ่ยอย่างเหี้ยมหาญว่า “เจ้าคิดจะกระตุ้นสงครามระดับสูงตอนนี้!”

“ใช่แล้วยังไง!”

ฟางผิงประกายแววตาเย็นเยียบมองไปยังทิศทางเมืองเทียนเหมิน “ไอ้สุนัขเฒ่า! นายกล้าลงมือกับระดับสูงมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ของฉัน งั้นก็อย่าโทษที่ฉันไปเขาต้านสมุทร เชิญขั้นสุดยอดมาสังหารนายละกัน! คิดว่าจะทำให้ฉันตกใจได้จริงๆ หรือไง? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าสุนัขเฒ่าขี้ขลาดตาขาวอย่างนายจะกล้าเดิมพัน!”

ไกลออกไปนั้น เจ้าเมืองเทียนเหมินเผยแววตาอำมหิต ขั้นสุดยอด…เหนือราชา!

เขายังไม่ทันเอ่ยปาก ฟางผิงก็ตะโกนขึ้นอีกครั้ง “แต่ในเมื่อนายดึงดันอยากจะฝังคนเทียนเหมินทั้งหมดให้ได้ งั้นฉันก็จะทำให้นายสมใจ! มนุษยชาติตายหนึ่งคน เมืองเทียนเหมินของนายต้องตายร้อยคน! ในเมื่อนายไม่สนใจงั้นก็ฆ่า! มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ทุกคนรับคำสั่ง! อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว ฆ่าให้สิ้นซากทั้งหมด!”

ในฝูงชนนั้น ยอดฝีมือขั้นหกบางส่วนทยอยพุ่งขึ้นท้องฟ้า ตะโกนเสียงดัง

ตู้หงตะโกนว่า “ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือ!”

“ฆ่า!”

เสียงตะโกนฆ่าสั่นสะเทือนไปทั่วฟ้า

ฟางผิงมองไปยังขั้นแม่ทัพที่อยู่ข้างหลังคนนั้น แค่นเสียง “คิดว่าฉันกลัวระดับสูงของพวกนายลงมือจริงๆ หรือไง? นายมีความสามารถก็ลองฆ่าสักคนดูสิ!”

ฟางผิงพูดจบก็ทะยานตัวออกไป ไม่แม้แต่จะหันหลัง

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแม่ทัพที่อยู่ที่เดิมคนนั้นหน้าเปลี่ยนสีอย่างใหญ่หลวง

เหนือราชาจะกล้าลงมือกับคนพวกนี้หรือไง?

เกรงว่า…จะไม่กล้า

งั้นบีบให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ทำสงครามระดับล่างระดับกลาง เกรงว่าจะไม่เป็นไปตามที่ราชาคาดหวังแล้ว

มองศพข้างล่างที่กองกระจัดกระจาย พื้นดินถูกย้อมไปด้วยเลือด ต่อให้ลำดับขั้นจะเข้มงวดแค่ไหน แต่เห็นคนนับหมื่นนอนตายอยู่ตรงนี้ แม่ทัพคนนี้ก็ซับซ้อนในใจเช่นกัน

ราชาจะไปแล้ว!

เขาไปแล้ว นั่นคงไม่อาจสนใจความเป็นความตายของเมืองเยามู่

แค่พวกเขาไม่ได้ไป พวกเขาจะอพยพไปเมืองใหม่ แต่ตอนนี้ประชากรผู้มีอนาคตจำนวนมากตายอยู่ที่นี่ ตั้งแต่วันนี้ไปเมืองเยามู่ยังจะสามารถก่อตั้งเขตแดนเจ็ดทางใต้ได้อีกหรือไง?

“ราชา…ท่านไม่สนใจแม้แต่น้อยจริงๆ งั้นหรือ?”

ชั่วพริบตานี้ แม่ทัพคนนี้ก็หันมองไปยังเมืองราชา

ราชามูจิตใจเยียบเย็น เย่อหยิ่งถือตัวมาโดยตลอด

ทัพทหารหลายหมื่นทำสงคราม นี่เพิ่งจะผ่านมานานเท่าไหร่ ตายในสงครามไปนับหมื่นคนแล้ว!

ทหารที่เป็นคนทั่วไปจำนวนมากกำลังถูกเข่นฆ่า…ราชายังไม่ประกาศหยุดสงครามอีกงั้นหรือ?

ต้องถูกฆ่าหมดเกลี้ยงจริงๆ แล้วถึงจะหยุด?

เพื่อโจมตีจิตใจของราชาอสรพิษ ราชาถึงขั้นไม่สนใจความเป็นความตายของใครแล้ว?

“ราชา…”

แม่ทัพพึมพำเสียงเบา จู่ๆ ก็มองไปทางฟางผิงที่อยู่ห่างออกไป แววตาเผยความรู้สึกสับสน

ผู้ฝึกยุทธ์เกิดใหม่มีความรู้สึกมากกว่าพวกเขาง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?

เมื่อครู่เขาเพิ่งเห็นคนผู้นั้นหลั่งน้ำตา!