ระบบฝึกสอนลูกศิษย์ : ปลุกพรสวรรค์ระดับ F เป็น พรสวรรค์ระดับ SSS! - บทที่ 107 การลอบสังหาร!

บริเวณด้านนอกถ้ำปีศาจเขาเก้ายอด ตอนนี้เป็นช่วงดึกแล้วและอุณหภูมิโดยรอบกำลังลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ทุกคนในกลุ่มของสวี่เชออย่างน้อยก็อยู่ในระดับหนึ่งขั้นแปด ขั้นเก้า ด้วยความช่วยเหลือจากกองไฟและถุงนอน พวกเขาจึงพอจะหลับลงได้

แกรก!

สวี่เชอใส่ฟืนเพิ่มลงในกองไฟอีกสองสามท่อนเงียบๆ

เขามองดูเจียงเยว่ซีที่เกาะติดเจียงเยว่หลีราวกับตุ๊กแกตัวหนึ่ง แล้วก็มองไปที่เย่ซวงเยว่ที่นอนพักอยู่บนกิ่งไม้ตามลำพัง เขาอดที่จะยิ้มอ่อนโยนไม่ได้ ทั้งสามคนเหนื่อยล้าอย่างมากหลังจากผ่านมาทั้งวัน หลังจากกินอาหารและดื่มน้ำแข็งศูนย์องศา พวกเขาก็ทยอยหลับไปในเวลาไม่นาน

‘ไปนอนเถอะ นอนให้สบาย พรุ่งนี้จะได้หาคะแนนเพิ่มอีกสามพันถึงสี่พันคะแนน!’

มุมปากอ่อนโยนของสวี่เชอยังคงยกขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาปฏิบัติกับทั้งสามคนราวกับเป็นตัวแทนในการบำเพ็ญพลังของตัวเอง ถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดเงียบผิดปกติในยามดึก

ในตอนนี้ไม่มีเสียงอื่นใด นอกจากเสียงฟืนที่กำลังไหม้ดังแผ่วเบา แม้แต่เสียงนกร้องก็ยังไม่มี หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงแบบนี้ สวี่เชออดที่จะหาวซ้ำหลายครั้งไม่ได้

ไม่ใช่ว่าง่วงนอน แต่แค่เหนื่อยจากการเฝ้ายามทั้งคืน สวี่เชอหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังพักผ่อน หรือราวกับกำลังนั่งสมาธิ

ฟู–

ในตอนนั้น ลมพัดกระโชกขึ้นมาอย่างกะทันหันในบริเวณใกล้เคียง

สายลมพัดผ่านพื้น พัดใบไม้ที่กระจัดกระจายขึ้นมา สายลมพัดผ่านกองไฟทำให้เปลวไฟแกว่งไกว แสงและเงาเปลี่ยนแปลงไปมาไม่หยุด สายลมพัดผ่านพุ่มไม้ทำให้เกิดเสียงซวบซาบ สายลมพัดผ่านแก้มของสวี่เชอ พัดพาความเย็นมาเล็กน้อย ในช่วงเวลาถัดมา สวี่เชอลืมตาขึ้นเงียบๆ แววสงสัยวาบผ่านคิ้วของเขา และเร็วๆ นี้ก็เปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกว่าลมเมื่อครู่นี้แปลกไปเล็กน้อย แต่บอกไม่ถูกว่าแปลกยังไง

ฟู–

ในตอนนี้ ลมพัดอีกระลอก และดูเหมือนจะไม่แตกต่างจากครั้งก่อนเลย

สวี่เชอพึมพำเบาๆ และหลับตาลง “บางทีฉันอาจจะระแวงเกินไป”

ในวินาทีถัดมา หลังจากที่หลับตา สวี่เชอก็ลืมตาโพลงขึ้นทันที

“มีบางอย่างผิดปกติ! ครั้งนี้ลมไม่มีเสียงเลย!”

ในชั่วพริบตา กล้ามเนื้อทั้งตัวของสวี่เชอเกร็งขึ้น หนังศีรษะชาหนึบ ความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรงพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นถึงกระหม่อม

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบพุ่งตัวออกไปด้านข้างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ สัญชาตญาณบอกว่าเขาต้องออกไปจากจุดนั้นให้ได้!

วืด วืด วืด— โครม!

เกือบจะพร้อมกับที่สวี่เชอออกมาจากจุดนั้น หลุมขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตร ลึกประมาณครึ่งเมตร ก็ถูกระเบิดขึ้นทันทีตรงตำแหน่งเดิม แรงกระแทกจากดินที่ยุบตัวทำให้สวี่เชอรู้สึกเจ็บหลังราวกับถูกหนังสติ๊กยิงใส่

“มีคนโจมตี! พวกเขาต้องการฆ่าฉัน!”

สวี่เชอคลานอยู่บนพื้น จ้องมองหลุมลึกด้วยดวงตาเบิกกว้าง เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน และเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมาทั่วแผ่นหลังทันที ถ้าเขาไม่ได้หลับตาพักโดยไม่หลับไป และถ้าเขาไม่มีการรับรู้ที่ไวมากขนาดนี้ อาจจะหลบการโจมตีครั้งนี้ไม่ได้!

ดูจากขนาดของการระเบิดบนพื้น ถ้าโดนเขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่ แม้ว่าการป้องกันของร่างกายจะสูงก็ตาม

‘บัดซบ! ศัตรูเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาโจมตีแบบนี้?!’

สวี่เชอรีบมองไปรอบๆ พลังเหนือธรรมชาติพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง เส้นสีฟ้าปรากฏขึ้น การป้องกันถูกยกระดับสูงสุด และความตื่นตัวก็พุ่งถึงขีดสุดด้วย

วืด วืด บึ้ม–

หูของสวี่เชอกระดิกเล็กน้อย และเขาหันไปมองด้านหลัง ม่านตาหดเล็กลงเป็นช่องแคบในทันที!

คราวนี้เขาเข้าใจวิธีโจมตีของศัตรูสักที

ตัวการที่ระเบิดพื้นเป็นหลุมใหญ่คือมีดสุญญากาศ!

ในตอนนี้ ใบมีดสุญญากาศเปลี่ยนเป็นคมมีดแหลมคม และพุ่งออกมา เสียงที่ได้ยินนั้นแท้จริงแล้วคือเสียงอากาศที่ถูกบีบอัด

“ไม่แปลกเลยที่แทบจะไม่มีเสียง!”

ในตอนที่สวี่เชอค้นพบมีดสูญญากาศ มันก็เข้ามาใกล้เขามากแล้ว

แม้จะดูอันตรายกว่าเดิม แต่สวี่เชอกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ความกลัวในสิ่งที่ไมรู้นั้นน่าสะพรึงกลัวที่สุด เมื่อรู้วิธีการของฝ่ายตรงข้ามแล้ว การรับมือก็ง่ายขึ้นมาก

ตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องคิด นั่นก็คือการสกัดมีดสูญญากาศบ้านั่น!

ดูเหมือนจะมีหลายอย่างเกิดขึ้น แต่ผ่านไปเพียงวินาทีเดียวนับตั้งแตสวี่เชอออกจากที่นั่น มองดูมีดสูญญากาศที่กำลังพุ่งเข้ามา สวี่เชอกางแขนออกพยายามประคองไว้ แล้วพลันกำมือแน่น สองมือใหญ่จับมีดสูญญากาศได้แน่น!

เป็นการพัฒนาขั้นสูงของการจับมีดด้วยมือเปล่า คือการจับมีดสูญญากาศด้วยมือเปล่า!

จิ๊ดๆ–

เมื่อถูกมือใหญ่ของสวี่เชอควบคุมไว้แน่น มีดสูญญากาศก็กลายเป็นอาวุธที่รุนแรงขึ้นทันที พลังงานคมกริบแผ่ซ่านออกมาไม่หยุด ปกติแล้วมีดสูญญากาศสามารถฉีกโลหะได้ การต้านด้วยมือเปล่าจะทำให้เลือดเนื้อกระเด็น แต่ตอนนี้มีดสูญญากาศกลับไม่สามารถหลุดพ้นจากมือใหญ่ของสวี่เชอได้ และพลังอันทรงพลังก็ค่อยๆ จางหายไป มาเร็วไปเร็ว ไม่ถึงสามวินาทีมีดสูญญากาศก็สลายไปพร้อมเสียงปู๊!

ในทางกลับกัน มือของสวี่เชอไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย

“อาจารย์!!”

ในตอนนั้น เย่ซวงเยว่และสองพี่น้องตระกูลเจียงตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงต่อสู้ และอุทานพร้อมกันเมื่อเห็นภาพนี้

“อาจารย์ไม่เป็นไรใช่ไหม? มาหลบหลังโล่นี่เร็ว!”

เจียงเยว่ซีร้องอย่างกระวนกระวาย โล่ผลึกน้ำแข็งก็ก่อตัวขึ้นตรงแขนเธอทันที เย่ซวงเยว่กระโดดขึ้นมายืนตรงหน้าสวี่เชอทันที แม้จะไม่พูดอะไรแต่ความหมายก็ชัดเจน

‘มีศัตรูโจมตี! ฉันจะไปฆ่ามัน!’

เจียงเยว่หลีทำหน้าเคร่งขรึม ร่างกายเป็นประกายไฟฟ้า และพุ่งออกไปทันที

“กลับมา! พวกเขามาหาฉัน!”

เสียงของสวี่เชอดังกึกก้องเหมือนระฆังใหญ่ เจียงเยว่หลีชะงักและหันหน้ากลับมา เย่ซวงเยว่และเจียงเยว่ซีก็มองมาเช่นกัน

“พวกเธอสามคนอยู่ที่นี่เงียบๆ ยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะให้เด็กน้อยอย่างพวกเธอมาปกป้องหรอก”

ดวงตาของสวี่เชอเต็มไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้ “ดูให้ดีๆ นี่คือบทเรียนภาคปฏิบัติครั้งแรกของฉันสำหรับพวกเธอ มันเรียกว่า–”

เสียงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง และเมื่อดังขึ้นอีกครั้ง มันเหมือนเสียงฟ้าร้อง “การต่อสู้เพื่อความเป็นเพื่อความตาย!”

ในวินาทีที่อีกฝ่ายลงมือ ผลลัพธ์ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็ต้องตายที่นี่ วันนี้ไม่คนนั้นตายก็เขาตาย!

“เข้าใจแล้ว”

เมื่อเผชิญกับการตัดสินใจของสวี่เชอในตอนนี้ เย่ซวงเยว่และสองพี่น้องตระกูลเจียงก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ในดวงตาของสวี่เชอ

“เฮ้อ…”

เขาหลับตาและสูดหายใจลึก จนกระทั่งความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านเต็มทรวงอก จากนั้นสวี่เชอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

วูบ!

ดวงตาเปลี่ยนเป็นแนวตั้งอย่างประหลาด!

บรรยากาศที่เย็นชา โหดเหี้ยม และกระหายเลือดค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา

พรึ่บ!

ในวินาทีถัดมา สวี่เชอหันไปมองป่าทึบที่อยู่ไม่ไกลด้านหลังเขาทันที น้ำเสียงสงบนิ่งแต่แฝงความเยือกเย็น

“ไม่ต้องหลบหรอก ฉันเห็นนายแล้ว”

หนึ่งวินาที

สองวินาที สามวินาที หลังผ่านไปสามวินาทีไม่มีใครตอบสนองจากในป่าลึก

สายลมพัดผ่านทำให้ใบไม้สะบัดไหว ราวกับว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่นจริงๆ

“เหอะ–”

ประกายความเย็นชาวาบผ่านดวงตาของสวี่เชอ จากนั้นเขาก็พูดเบาๆ “ถ้าไม่ออกมา งั้นฉันจะไปที่นั่นเอง”

พูดจบเขาก็พุ่งตัวไปทางป่าทันทีโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ!