ระบบฝึกสอนลูกศิษย์ : ปลุกพรสวรรค์ระดับ F เป็น พรสวรรค์ระดับ SSS! - บทที่ 47 ฉันชอบการฝึกพื้นฐานที่สุด!
บทที่ 47 ฉันชอบการฝึกพื้นฐานที่สุด!
ชั้นหนึ่งของอาคารเรียน
ในห้องเรียนที่กว้างขวางและสว่างของชั้นปีที่สอง ห้องหนึ่ง
“อาจารย์ครับ เย่ซวงเยว่เธอไม่ให้เกียรติอาจารย์จริง ๆ ผมบอกเธอว่าอาจารย์ชื่นชมเธอมากและอยากให้โอกาสเธอมาเรียนที่ห้องหนึ่งของเราด้วยกัน แต่ไม่คิดว่าเธอจะไม่เพียงแค่ปฏิเสธ แต่ยังไม่ให้เกียรติอาจารย์อีก! ถ้าไม่มีคนอยู่แถวนั้น ผมคงอดใจไม่ไหวสั่งสอนเธอไปแล้ว”
ใบหน้าของจางฉีแดงก่ำ เขาดูโกรธแค้นมาก
แต่คำพูดที่ออกมาจากปากของเขานั้นแตกต่างจากความจริงโดยสิ้นเชิง
“อ้อ? จริงเหรอ?”
น้ำเสียงของหลิวป๋อบิดเบี้ยว เขามองที่จางฉีพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อถูกหลิวป๋อจ้องมองแบบนี้ จางฉีรู้สึกขนหลังลุกในทันที
เขาตัวสั่นไปทั้งร่าง หลบตาก้มหน้าโดยไม่รู้ตัว เอ่ยพูดทั้ง ๆ ที่กัดฟัน “จริงครับ… เย่ซวงเยว่พูดแบบนั้นจริง ๆ”
หลิวป๋อมองจางฉีอย่างมีความหมาย แล้วพูดอย่างใจเย็น “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”
ด้วยประสบการณ์ของเขา เขาสามารถบอกได้ในทันทีว่าจางฉีไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเย่ซวงเยว่ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะมาเรียนที่ห้องหนึ่ง
“อาจารย์ครับ ถึงแม้ความสามารถของเย่ซวงเยว่จะวิวัฒนาการเป็นครั้งที่สอง เธอก็มีแค่พรสวรรค์ระดับ C ผมว่าไม่จำเป็นต้องเชิญเธอมาห้องเราหรอกครับ”
เมื่อจางฉีนึกถึงภาพที่เขาถูกเย่ซวงเยว่ขู่ให้กลัว เขาก็อดรู้สึกโกรธขึ้นมาไม่ได้
“หืม?”
ดวงตาของหลิวป๋อจับจ้อง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ไม่ใช่หน้าที่ของนายที่จะมาตั้งคำถามกับการตัดสินใจของฉัน!”
ขณะที่พูด แรงกดดันที่มองไม่เห็นก็แผ่ปกคลุมทั้งห้องเรียน อากาศดูเหมือนจะแข็งตัวทันทีในช่วงเวลานั้น
สีหน้าของจางฉีเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง เขารู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายกำลังจะแข็งตัวในตอนนี้
อากาศรอบตัวบางเบาลงทันที รู้สึกเหมือนตกลงไปในหล่มโคลนและหายใจไม่ออก!
“ขอโทษครับอาจารย์ ผมพูดมากไป” จางฉีรีบก้มหน้ายอมรับผิด
บรรยากาศของหลิวป๋อผ่อนคลายลงทันที และรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรจางฉี ฉันมองนายในแง่ดี นายต้องพยายามทำให้ได้นะ ฉันคาดหวังกับนายมากจริง ๆ ในการทดสอบประจำเดือนอีกสองเดือนข้างหน้า อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”
เมื่อพูดถึงคำว่า ‘ผิดหวัง’ หลิวป๋อเน้นย้ำคำนั้นเป็นพิเศษ
จางฉีเข้าใจและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “อาจารย์วางใจได้ครับ ผมจะพยายามทะลวงถึงระดับหนึ่งขั้นหก และจะนำห้องเราคว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้แน่นอนครับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวป๋อยิ้มกว้างขึ้นและโบกมือทันที “ดีมาก ไปฝึกต่อเถอะ”
จางฉีหมุนตัวเดินจากไป แต่พอหันหลังเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเงยหน้ามองที่หลิวป๋อ “อาจารย์ครับ ผมมีข่าวเกี่ยวกับห้องสิบแปดมาด้วยครับ”
“อ้อ? ข่าวอะไรเหรอ?” หลิวป๋อแสดงท่าทีสนใจขึ้นมาทันที
“อาจารย์ดูนี่ครับ”
จางฉีรีบหยิบมือถือออกมา เข้าสู่ระบบแล้วยื่นให้หลิวป๋อ
หลิวป๋อรับมือถือมาดูแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ผมได้ยินมาว่า สวี่เช่อพาสองพี่น้องเจียงเยว่หลี่กับเจียงเยว่ซีไปฝึกพื้นฐานตั้งแต่เช้า พวกเธอไม่ได้กินข้าวกลางวันด้วยซ้ำ มีคนในโรงเรียนเห็นเยอะเลยครับ” จางฉีเสริมเบา ๆ
“ฝึกพื้นฐาน…”
คิ้วของหลิวป๋อขมวดเข้าหากัน “นายนั่นกำลังจะทำอะไรอีกล่ะเนี่ย?”
ด้วยประสบการณ์การสอนหลายปี เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมสวี่เช่อถึงต้องพาพี่น้องตระกูลเจียงไปฝึกพื้นฐาน
การฝึกเหล่านี้มีประโยชน์เฉพาะกับลูกศิษย์ที่ยังไม่ปลุกพลังพิเศษเท่านั้น
สำหรับลูกศิษย์ที่ปลุกพลังพิเศษแล้ว ผลของการฝึกพื้นฐานมีน้อยมาก ฝึกหนึ่งวันยังไม่ดีเท่าการฝึกเทคนิคลมปราณไม่กี่รอบ
หลังจากคิดอยู่นานแต่ก็ยังคิดไม่ออก หลิวป๋อจึงแค่นเสียงเย็นชา
“หึ! แค่พยายามเรียกร้องความสนใจและสร้างความลึกลับเท่านั้นแหละ!”
…
หลังจากพระอาทิตย์ตกดิน
ท้องฟ้ายังคงสลัวอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยราตรีอย่างสิ้นเชิง
คฤหาสน์ตระกูลเจียง
เจียงเยว่หลี่และเจียงเยว่ซีเพิ่งเปิดประตูบ้านเข้ามา
ตอนเช้าตอนที่ทั้งสองไปเรียน พวกเธอแต่งตัวสดใสสวยงาม ดูเหมือนคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยตั้งแต่แรกเห็น
แต่ตอนนี้ทั้งสองคนเต็มไปด้วยฝุ่นละออง ดูเหมือนสาวใช้ที่ถูกทารุณ
ไม่ต้องพูดถึงเจียงเยว่หลี่ แม้แต่เจียงเยว่ซีที่ปกติเต็มไปด้วยพลังงานอย่างล้นเหลือ ตอนนี้ก็ไม่มีประกายในดวงตาแล้ว
หลังจากกลับถึงบ้าน พวกเธอขี้เกียจเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาพร้อมกัน
ดูเหมือนสิ้นหวังในชีวิตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พูดได้เลยว่าทั้งสองคนรู้สึกว่าการออกกำลังกายที่พวกเธอทำมาตลอดสิบแปดปีรวมกันยังไม่เท่าวันนี้เลย
ตลอดทั้งวันของการฝึก ทั้งสองคนรู้สึกหลายครั้งว่าพวกเธอกำลังจะตายอย่างกะทันหัน
แต่ทุกครั้งพวกเธอก็ผ่านมันมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ด้วยกำลังใจจากสวี่เช่อ
หลังจากทิ้งตัวลงบนโซฟา ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เงียบจนได้ยินเสียงลมพัด
ใช้เวลาหลายนาทีกว่าทั้งสองคนจะฟื้นตัวขึ้น
เจียงเยว่ซีนอนอยู่บนโซฟาเอนหลัง จ้องเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย แล้วพึมพำขึ้นมา
“พี่สาว ถ้าฉันเกิดตายขึ้นมากะทันหัน ช่วยลบประวัติเบราว์เซอร์ให้ฉันด้วยนะ”
เจียงเยว่หลี่กลอกตา
“พวกเราไม่ได้ไปทำอะไรให้อาจารย์สวี่เช่อโกรธใช่ไหม? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเขาอยากฆ่าพวกเราเลยล่ะ”
เจียงเยว่หลี่ไม่ได้โต้แย้ง
นาน ๆ ทีความคิดของเธอในตอนนี้จะคล้ายกับเจียงเยว่ซี วงจรความคิดของพี่น้องทั้งสองแทบจะไม่เคยตรงกันเลย
“พรุ่งนี้พี่ช่วยลาหยุดให้ฉันหน่อยได้ไหม?…”
เจียงเยว่หลี่กระตุกมุมปาก “ไปให้พ้น!”
“โอ้!”
ในที่สุดเจียงเยว่ซีก็มีแรงพลิกตัวแล้วพึมพำ
“พี่คิดว่าการฝึกหนักวันนี้มีประโยชน์ไหม? ฉันรู้สึกว่ากล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้นนะ แต่พละกำลังไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย อาจารย์สวี่เช่ออาจจะเข้าใจผิดหรือเปล่า?”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงเยว่หลี่ก็จริงจังขึ้นมาทันที
เธอพยายามลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องฝึกโดยไม่พูดอะไร
“เฮ้ พี่จะไปไหนน่ะ?”
เจียงเยว่ซีพลิกตัวกลิ้งลงจากโซฟา
“ฉันต้องลองทดสอบดูหน่อย”
เสียงของเจียงเยว่หลี่ลอยมา
“รอฉันด้วย”
เจียงเยว่ซีตบก้นตัวเองแล้วรีบวิ่งตามไป
…
สิบนาทีต่อมา
“พระเจ้า! นี่ นี่! พี่สาว เมื่อวานฉันเพิ่งจะทะลวงถึงระดับหนึ่งขั้นสี่ แค่ผ่านไปวันเดียว พลังของฉันก็เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้แล้ว!”
เจียงเยว่ซีตกใจ “ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันคงจะทะลวงถึงระดับหนึ่งขั้นห้าได้ภายในไม่ถึงอาทิตย์น่ะสิ!”
เจียงเยว่ซีสูดหายใจด้วยความตื่นเต้น “อาจารย์สวี่เช่อไม่เคยโกหกเรา!”
ดวงตาของเจียงเยว่หลี่เป็นประกายวาววับ เธอพูดล้อเลียน “ยังไง พรุ่งนี้จะไม่ขอลาแล้วเหรอ?”
เจียงเยว่ซีพยักหน้า “จะลาทำไมล่ะ? พี่สาวก็รู้จักฉันดี ฉันชอบการฝึกพื้นฐานที่สุดเลย!”
…
ในเวลาเดียวกัน
ที่หอพักเดี่ยวหรูหราของโรงเรียนมัธยมพลังอันดับหนึ่ง
เสียงระบบดังขึ้นในหูของสวี่เช่ออย่างกะทันหัน
[ติ๊ง~ ตรวจพบความไว้วางใจของเจียงเยว่หลี่ที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น]
[ติ๊ง~ ตรวจพบความไว้วางใจของเจียงเยว่ซีที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น]
[ติ๊ง~ ตรวจพบระดับการฝึกฝนของเจียงเยว่หลี่เพิ่มขึ้น กำลังเริ่มการคืนค่าพลัง! กำลังคำนวณตัวคูณ…]
[ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับการคืนค่ายี่สิบเท่า! กำลังคืนค่าพลัง…]
[ติ๊ง~ ตรวจพบว่าระดับการฝึกฝนของเจียงเยว่ซีเพิ่มขึ้น กำลังเริ่มการคืนค่าพลัง! กำลังคำนวณตัวคูณ…]
[ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับการคืนค่ายี่สิบเท่า! กำลังคืนค่าพลัง…]
YOU MAY ALSO LIKE
