ระบบฝึกสอนลูกศิษย์ : ปลุกพรสวรรค์ระดับ F เป็น พรสวรรค์ระดับ SSS! - บทที่ 85 ขอเลือกอีกครั้งได้ไหม?

ชั้นสามของร้านขายยา บรรยากาศในห้องยาส่วนตัวของเซียเติ้งชางแปลกประหลาดอย่างที่สุด หลังจากที่สวี่เชอเอ่ยคำว่า “บางทีอาจจะเป็นพรสวรรค์มั้งครับ” ห้องก็ดูเหมือนกลายเป็นภาพที่ถูกแช่แข็งไว้

ดวงตาของไมค์เบิกกว้าง แม้ภายนอกเขาจะไม่ส่งเสียงใดๆ แต่ความคิดในหัวกำลังระเบิดออกมา

‘ไม่เอาน่าเพื่อน ฉันกลัวจนแทบจะหมดลมหายใจอยู่แล้ว’

‘นายน่าจะแค่เลือกยาหยวนเหนิงที่ถูกต้องแล้วดีใจไปก็พอแล้ว ทำไมต้องมาอวดด้วยล่ะ’

การพูดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ต่อหน้าท่านเซีย มันเหมือนกับการอวดดาบต่อหน้าแม่ทัพ ‘แย่แล้ว! นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว’

ไมค์แอบมองสีหน้าของอาจารย์เซียเติ้ง หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ จากความเข้าใจที่เขามีต่ออาจารย์เซียเติ้ง สีหน้าของอีกฝ่ายแสดงความสนใจอย่างชัดเจน มีแค่สองผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ถ้าอาจารย์เซียเติ้งเกิดความสนใจ

หนึ่ง อาจารย์เซียเติ้งพอใจมาก ทุกคนมีความสุข อีกความเป็นไปได้คืออาจารย์เซียเติ้งผิดหวังมาก ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องที่แย่มาก แต่คำถามคือสวี่เชอจะสามารถทำใหอาจารย์เซียเติ้งพอใจได้หรือไม่ด้วยการยกระดับน้ำเสียงสูงตั้งแต่เริ่มต้น ชั่วขณะหนึ่งไมค์รู้สึกเสียใจที่พาสวี่เชอมาที่นี่

“พรสวรรค์งั้นหรือ? หึ น่าสนใจดี นี่น่าสนใจจริงๆ!”

เหมือนที่ไมค์คาดการณ์ไว้ ท่านเซียเติ้งสนใจจริงๆ และสนใจมากทีเดียว ในฐานะเภสัชกรระดับเจ็ดที่ใกล้จะถึงระดับแปด ไม่เคยมีใครบอกเขาว่ามีพรสวรรค์ดีมาก่อน

แม้แต่จ้วงเหยียนที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะและตอนนี้สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเหนือธรรมชาติอันดับหนึ่งของต้าเซีย ก็ยังไม่กล้าพูดว่าพรสวรรค์ของตัวเองดีกว่าเขา

แต่ตอนนี้มีรุ่นน้องระดับสามก้าวมาบอกต่อหน้าเขาว่าตัวเองมีพรสวรรค์งั้นหรือ?

เมื่อเซียเติ้งพลิกมือ ยาสองเม็ดที่มีรูปร่าง ขนาด และกลิ่นเหมือนกันทุกประการก็ปรากฏในมือเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้ง

“หนึ่งในยาสองเม็ดนี้คือยาอี้จิงของแท้ แม้ว่ามันจะไม่สามารถเพิ่มพลังฝึกฝนได้ดีเหมือนยาหยวนเหนิง แต่หลังจากกินแล้วมันสามารถฟื้นฟูพลังงานและจิตวิญญาณให้กลับสู่สภาพที่ดีที่สุดได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังสามารถเพิ่มศักยภาพได้เล็กน้อย”

“อีกเม็ดหนึ่งคือยาอี้จิงที่ล้มเหลว ไม่เพียงแต่ไม่สามารถเพิ่มพลังงานได้ แต่ยังสามารถทำลายจิตใจและก่อให้เกิดความเสียหายต่อร่างกายที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วย”

ในตอนนี้เซียเติ้งหยุดชั่วครู่แล้วพูดว่า “เลือกเม็ดหนึ่งแล้วกินซะ ให้ข้าดูพรสวรรค์ของเจ้าหน่อย!”

ดวงตาของสวี่เชอจับจ้องอยู่ที่ยาเม็ดในมือของเซียเติ้ง มีประกายริบหรี่วูบผ่านในดวงตาแต่เขาไม่พูดอะไร สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อยราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ยังลังเล

“ทำไม? เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่ามีพรสวรรค์?”

แววตาเบื่อหน่ายวาบผ่านดวงตาของเซียเติ้ง และรอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป ‘แย่แล้ว’ ไมค์ก้มหน้าลงราวกับคาดการณ์บางอย่างได้ สีหน้าของเขาดูตื่นตระหนกมาก อย่างไรก็ตาม สวี่เชอยิ้มอย่างใจเย็นและพูดว่า “ท่านเซีย ถ้าผมเลือกถูกต้อง ท่านจะให้ยาขยายเส้นลมปราณเพิ่มอีกสองเม็ดได้ไหมครับ?”

ผลของยาขยายเส้นลมปราณยังไม่ทราบแน่ชัด ถ้าสองเม็ดไม่พอละ? แน่นอนว่ายิ่งมีมากก็ย่อมดีกว่า

ดวงตาของเซียเติ้งสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง “ถ้าเจ้าเลือกถูก ข้าจะให้เพิ่มอีกสองเม็ด”

หลังจากได้รับคำสัญญา สวี่เชอพูดออกมาทันทีโดยไม่ลังเล “ยาเม็ดทางขวามีปัญหา ผมขอเลือกเม็ดทางซ้ายครับ”

เซียเติ้งตะลึงราวกับไม่คาดคิดว่าสวี่เชอจะตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้ “แน่ใจหรือ?”

“แน่ใจครับ” สวี่เชอพยักหน้าโดยไม่ลังเล ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ‘ช่างเป็นคนดีจริงๆ ท่านเซียนี่เป็นคนดีจริงๆ แจกจ่ายยาหยวนเหนิงฟรียังไม่พอ ยังแจกยาอี้จิงฟรีอีก หลังจากแจกยาอี้จิงแล้วยังจะแถมยาขยายเส้นลมปราณให้อีกสองเม็ด’

‘นี่มันโชคชั้นสองเลยนะ โชคชั้นสองจริงๆ’ เซียเติ้งหยุดพูด มองดูสวี่เชออย่างลึกซึ้ง แล้วโยนยาเม็ดในมือซ้ายให้สวี่เชอ

แกรก

สวี่เชอโยนเข้าปากและเคี้ยวมันโดยไม่แม้แต่จะมอง อืม… รสชาติคล้ายถั่วญี่ปุ่น สวี่เชอประเมินในใจเงียบๆ ทันทีที่ยาบำรุงเข้าไปในท้อง สวี่เชอก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในร่างกาย ทั้งตัวรู้สึกผ่อนคลายราวกับเพิ่งนวดเสร็จ

แม้แต่ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนเมื่อคืนก็หายไป รู้สึกสมองปลอดโปร่งและกระปรี้กระเปร่า

เลือกถูกอีกแล้วเหรอ?

ไมค์เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ปากค่อยๆ อ้าออก และสายตาที่มองดูสวี่เชอเปลี่ยนไปอีกครั้ง การเลือกคำตอบที่ถูกต้องครั้งเดียวอาจเป็นการเดา แต่การเลือกคำตอบที่ถูกต้องสองครั้งติดต่อกันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

“นี่สำหรับเจ้า”

ดวงตาของเซียเติ้งแสดงความสนใจมากขึ้น เขายกมือขวาและโยนยาขยายเส้นลมปราณออกมาอีกสองเม็ด

สวี่เชอรับยาขยายเส้นลมปราณทั้งสองเม็ดอย่างระมัดระวังและไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้ ราวกับว่ายาสองเม็ดตรงหน้าเขาไม่ใช่ยาขยายเส้นลมปราณเลย แต่เป็นเงินถึงสองล้านห้าแสนหยวน ‘ฉันรวยแล้ว ฉันรวยแล้ว!’

ปัง!

พร้อมกับเสียงลิ้นชักเปิดปิด เซียเติ้งหยิบยาสีดำสองเม็ดออกมาจากที่ไหนสักแห่ง เมื่อมองใกล้ๆ จะเห็นว่ายาทั้งสองเม็ดไม่สมบูรณ์ เมื่อวางยาที่ไม่สมบูรณ์ทั้งสองเม็ดไว้ที่ฝ่ามือซ้ายและขวาตามลำดับ เซียเติ้งพูดเบาๆ

“ยาในมือข้าเรียกว่ายาจินกัง แม้ว่ายานี้จะไม่สามารถเพิ่มพลังได้ แต่มันมีค่ามากกว่ายาหยวนเหนิง เพราะยาจินกังทำจากเลือดหัวใจของสัตว์อสูรระดับสิบอย่างวานรเพชร หลังจากกินเข้าไปจะสามารถเพิ่มพละกำลังได้มากโดยไม่มีผลข้างเคียงใดๆ เจ้าควรเข้าใจมูลค่าของมัน แม้ว่ายาจินกังในมือข้าจะไม่สมบูรณ์ แต่ก็ยังมีค่ามาก!”

“แน่นอน ยาสองเม็ดนี้มีเพียงเม็ดเดียวที่เป็นยาจินกัง อีกเม็ดเป็นของปลอม พูดให้ถูกต้องคือไม่ใช่ของปลอม แต่มันทำจากเลือดของลิงปีศาจ ถ้ากินผิดอย่างมากก็แค่หมดสติ หรือไม่ก็ทำให้ร่างกายเสื่อมโทรมอย่างรุนแรง ดังนั้น…”

เสียงหยุดลงชั่วครู่ เมื่อดังขึ้นอีกครั้งก็ถามราวกับฟ้าร้อง “เจ้ากล้าเลือกไหม?”

“ยาจินกัง!”

ไมค์จ้องมองฝ่ามือของเซียเติ้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนแรง ยาจินกังไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน ราคาของยาแต่ละเม็ดในตลาดมืดหรือบนเว็บมืดนั้นสูงลิบลิ่ว

แม้จะไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังมีค่า ชั่วขณะนั้นแม้แต่เขาก็อยากจะเลือกสักเม็ด แต่ไมค์รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป มันไม่ง่ายขนาดนั้น ถ้าเลือกผิดจะไม่เสียเปล่าหรอกเหรอ?

พอคิดถึงตรงนี้ ไมค์บิดคอแข็งๆ มองไปที่สวี่เชอ ม่านตาของเขาขยายทันที เขาประหลาดใจที่พบว่าในดวงตาของสวี่เชอไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือลังเลเลย แต่กลับเหมือนจะ… ใจร้อนนิดหน่อย

“แน่ใจหรือ?”

เป็นครั้งแรกที่ดวงตาของเซียเติ้งดูซับซ้อนขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นยาหยวนเหนิงหรือยาอี้จิงก่อนหน้านี้ เขาแค่มองไม่ออกจากภายนอกหรือไม่แน่ใจ

ถ้าใช้การทดสอบเสริมอย่างความหนาแน่นและความละเอียดของเม็ดยา เขาสามารถแยกแยะได้แน่นอนด้วยความสามารถของเขา

แต่ยกเว้นเลือดหัวใจที่เป็นส่วนผสมหลัก ส่วนประกอบเสริมและขั้นตอนอื่นๆ ของยาสองเม็ดในมือเขานั้นเหมือนกันทุกประการ ดังนั้นเขาจึงต้องนำยาบางส่วนออกมาทำการวิเคราะห์หลายครั้งก่อนที่จะสามารถระบุได้ ความเด็ดเดี่ยวของสวี่เชอตรงหน้าเขาทำให้เขารู้สึกงุนงงเล็กน้อย

“ผมมั่นใจครับ”

สวี่เชอพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นมากเกินไป จนถึงขั้นลืมขอยาขยายเส้นลมปราณไปเลย

แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับยาจินกัง แต่ก็ไม่ยากที่จะตัดสินว่ายาเม็ดนี้มีค่ามาก

มันคงไม่ยุติธรรมถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้ไว้!

“ได้ สวี่เชอ ข้าจะจำเจ้าไว้ เลือกมาสิ”

เซียเติ้งยื่นมือทั้งสองข้างไปข้างหน้า มองดูสวี่เชอด้วยแววตาชื่นชม สวี่เชอพูดออกมาทันที “ยาเม็ดทางซ้ายมือมีปัญหา ผมขอเลือกเม็ดทางขวาครับ”

เซียเติ้งไม่รอช้า โยนยาในมือขวาให้สวี่เชอทันที

แกรก

สวี่เชอรับยามาแล้วโยนเข้าปากอีกครั้งโดยไม่กะพริบตา

“ซี๊ด…”

สวี่เชอร้องเสียงแปลกๆ ออกมาทันที และขดตัวเป็นก้อนกลมด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างมาก แสงสีทองและสีฟ้าปรากฏและหายไปทั่วร่างของเขา สามนาทีต่อมา สวี่เชอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ท่านเซีย ผมขอเลือกอีกครั้งได้ไหมครับ?”