ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 157: ท่านผู้เฒ่าหลงมาเยือน... คุณรับศิษย์ได้ดีจริงๆ!
ในขณะเดียวกัน ณ มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น จักรวรรดิหลงเซี่ย
ถนนสายหลักหน้าประตูมหาวิทยาลัยที่ปกติจะคึกคักไปด้วยผู้คน บัดนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก
ม่านพลังที่มองไม่เห็นกั้นขวางโลกภายนอกและภายในออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
ทหารหน่วยรบพิเศษสวมชุดเกราะเต็มยศยืนรักษาการณ์อย่างเข้มงวดทุกสามก้าว
บรรยากาศอันเคร่งขรึมทำให้มวลอากาศราวกับจะแข็งตัว
ตั้งแต่มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นก่อตั้งมา ไม่เคยมีการต้อนรับที่ยิ่งใหญ่และตึงเครียดขนาดนี้มาก่อน
อธิการบดีจวงเหว่ยและผู้อาวุโสฮวงยืนเคียงข้างกัน
ทั้งสองยืดหลังตรงดูสง่างาม
แต่ปลายนิ้วที่สั่นระริกและเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมตามไรผม บ่งบอกถึงความไม่สงบในจิตใจของพวกเขาได้อย่างชัดเจน
คนที่พวกเขากำลังรอ... คือเสาหลักผู้ค้ำจุนจักรวรรดิหลงเซี่ย!
ทันใดนั้น ท้องฟ้าสีครามสดใสราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นดีดเบาๆ เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมออกไปเป็นวงกว้าง
แสงสว่างวาบ มิติเกิดการบิดเบี้ยว
วินาทีถัดมา ร่างชายชราที่ดูแก่ชราแต่ยืนตรงตระหง่านดุจต้นสนพันปี ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทั้งสองโดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า
ผู้มาเยือนสวมชุดจงซานที่เรียบง่าย แต่เพียงแค่ยืนนิ่งๆ ก็แผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ดุจขุนเขาที่ทำให้สรรพสิ่งต้องก้มหัวให้
จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงสะดุ้งเฮือก รีบโค้งคำนับต่ำ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเคารพจากก้นบึ้งหัวใจ
คารวะท่านผู้เฒ่าหลง!
หลงอู๋จี้… เทพผู้พิทักษ์แห่งหลงเซี่ย เสาหลักแห่งแผ่นดินตัวจริง
ท่านผู้เฒ่าหลงยกมือขึ้นเบาๆ
ไม่ต้องมากพิธี
น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับมีพลังอำนาจลึกลับที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดรอบข้างผ่อนคลายลงในพริบตา
เข้าไปคุยข้างในเถอะ
ภายในห้องทำงานอธิการบดี จวงเหว่ยลงมือชงชาต้าหงเผาที่เก็บสะสมไว้นานปีด้วยตัวเอง
กลิ่นหอมกรุ่นของชาลอยฟุ้ง แต่ไม่อาจลดทอนความตื่นเต้นในใจเขาลงได้
ส่วนฮวงหงเฉียงก็นั่งหลังตรงเป๊ะ สองมือวางบนเข่า เหมือนเด็กประถมรอครูเรียกตอบคำถาม
ท่านผู้เฒ่าหลงยกถ้วยชาขึ้น เป่าไอร้อนเบาๆ
ที่ข้ามาครั้งนี้… ก็เพื่อเจ้าหนูนั่น
จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงสบตากัน ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงไม่หยุด
จวงเหว่ยลองหยั่งเชิง ท่านผู้เฒ่าหลง… หมายถึงนักศึกษาปีหนึ่งของโรงเรียนเรา… โม่หยิงเฉินหรือเปล่าครับ
ท่านผู้เฒ่าหลงละสายตาจากถ้วยชา มองไปที่ทั้งสอง แววตาฉายแววชื่นชมที่หาได้ยากยิ่ง
ถูกต้อง… เขาแหละ
เขาวางถ้วยชาลง น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง
เจ้าเด็กนี่… ไม่เลวเลย
ด้วยตัวคนเดียว สามารถตบหน้าอัจฉริยะจากประเทศเกาหลีจนหน้าหงาย สร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ… นี่คือความดีความชอบประการแรก
เสียสละมอบวิดีโอเทคนิคขั้นสูงของจอมดาบมรณะให้ส่วนรวม
ข้าดูวิดีโอนั้นแล้ว เทคนิคที่แฝงอยู่ในนั้น เพียงพอที่จะผลักดันอารยธรรมผู้ฝึกสัตว์ของหลงเซี่ยให้ก้าวหน้าไปอีกขั้นใหญ่… นี่คือความดีความชอบประการที่สอง!
และเมื่อไม่นานมานี้ สังหารปีศาจเงาระดับ B ช่วยชีวิตนักเรียนหัวกะทินับร้อย ป้องกันโศกนาฏกรรมที่อาจสั่นคลอนรากฐานการศึกษาของหลงเซี่ย… นี่คือความดีความชอบประการที่สามที่ยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้า!
ทุกครั้งที่ท่านผู้เฒ่าหลงเอ่ยถึงความดีความชอบ หัวใจของจวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงก็เต้นแรงตามไปด้วย
เรื่องราวเหล่านี้พวกเขารู้ดี แต่เมื่อออกจากปากของบุคคลระดับท่านผู้เฒ่าหลง น้ำหนักของมันย่อมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ด้วยพรสวรรค์ระดับปีศาจ และผลงานขนาดนี้… คุ้มค่าที่ข้าจะเดินทางมาด้วยตัวเอง
ท่านผู้เฒ่าหลงมองหน้าทั้งสอง น้ำเสียงราบเรียบ แต่เนื้อความกลับสั่นสะเทือนวงการ
หลงเซี่ยจะไม่ปฏิบัติต่อผู้มีความดีความชอบอย่างไม่เป็นธรรม ข้าเตรียมรางวัลมาให้เขา และจะมอบให้ด้วยมือตัวเอง
จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงกลั้นหายใจ
พวกเขารู้ว่าโม่หยิงเฉินเป็นอัจฉริยะ แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นที่ท่านผู้เฒ่าหลงต้องเอาของรางวัลมาส่งให้ถึงที่!
นี่ไม่ใช่แค่การให้ความสำคัญแล้ว
นี่มันระดับสมบัติของชาติชัดๆ!
หน้าของผู้อาวุโสฮวงแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น แต่แล้วความตื่นเต้นนั้นก็เปลี่ยนเป็นรสขมปร่าในปาก
เขาเอ่ยปากอย่างยากลำบาก เสียงแห้งผาก ท่านผู้เฒ่าหลง… ท่าน… ท่านมาได้ไม่ถูกจังหวะจริงๆ ครับ
เจ้าหนูโม่หยิงเฉิน… เพิ่งจะเข้าไปในโลกแห่งห้วงลึกเมื่อเช้านี้เองครับ
ด้วยนิสัยและความสามารถของเขา… เกรงว่าถ้าไม่ผ่านไปสักสิบวันครึ่งเดือน คงไม่ออกมาแน่
สิ้นคำพูด บรรยากาศในห้องทำงานแข็งค้าง
ใบหน้าที่สงบนิ่งของท่านผู้เฒ่าหลง ก็ชะงักไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
เห็นได้ชัดว่า ท่านเองก็ไม่คาดคิดว่าจะมาเก้อ
หัวใจของผู้อาวุโสฮวงหล่นวูบ ร้องในใจว่า ซวยแล้ว
นี่มันโอกาสทองฝังเพชรที่จะได้เข้าพบท่านผู้เฒ่าหลงเชียวนะ!
ด้วยความที่ท่านให้ความสำคัญกับโม่หยิงเฉินขนาดนี้
ขอแค่เจ้าเด็กนั่นอยู่ แล้วลองเอ่ยปากขอคำชี้แนะเรื่องการฝึกฝนสักนิด
คำพูดเพียงประโยคเดียวของท่านผู้เฒ่าหลง อาจมีค่ามากกว่าการสอนของอาจารย์อย่างเขานับร้อยปี!
แต่ตอนนี้…
ท่านผู้เฒ่าหลงคือใคร ภารกิจรัดตัว ต้องนั่งบัญชาการที่เมืองหลวง ปกป้องดวงชะตาบ้านเมือง
การที่ท่านปลีกตัวมาหาเด็กคนหนึ่งด้วยตัวเอง นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้
พลาดโอกาสนี้ไป ชาตินี้คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว ฝันไปเถอะ
เป็นไปตามคาด คิ้วของท่านผู้เฒ่าหลงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ท่านนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
หัวใจของจวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงดิ่งลงเหว
แต่ทว่า… คำพูดต่อมาของท่านผู้เฒ่าหลง กลับทำให้พวกเขาเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนบื้อเป็นหุ่นไม้
ท่านผู้เฒ่าหลงหันไปสั่งงานผู้ติดตามเงาที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ถ่ายทอดคำสั่งข้า
ทางเมืองหลวง… ข้าจะยังไม่กลับไปตอนนี้
เอกสารด่วนระดับ A ขึ้นไปทั้งหมด ให้ส่งแบบเข้ารหัสตรงมาที่มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
ข้า… จะรอเขาอยู่ที่นี่จนกว่าจะกลับมา
รับทราบ! ผู้ติดตามรับคำสั่งโดยไม่ลังเล โค้งคำนับแล้วหันหลังไปจัดการทันที
ในห้องทำงาน เหลือเพียงรูปปั้นหินสององค์นามว่าจวงเหว่ยและฮวงหงเฉียง
ทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
สมองอื้ออึง ประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยินไม่ทัน
รอ... รอเขางั้นเหรอ
เสาหลักแห่งจักรวรรดิหลงเซี่ย ตำนานที่มีชีวิต หลงอู๋จี้…
จะมานอนค้างอ้างแรมในมหาวิทยาลัยเป็นสิบวันครึ่งเดือน… เพื่อรอเด็กปีหนึ่งคนเดียวเนี่ยนะ
ถามจริง… เจ้าเด็กนั่นเป็นหลานลับๆ ของท่านผู้เฒ่าหลงหรือเปล่าเนี่ย
ในขณะที่โลกทัศน์ของทั้งสองกำลังสั่นคลอน ผู้ติดตามคนเดิมก็รีบร้อนผลักประตูเข้ามาอีกครั้ง
สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาไม่สนใจจวงเหว่ยและฮวงหงเฉียง แต่รีบเดินตรงไปหาท่านผู้เฒ่าหลง
ยื่นกำไลข้อมือสีเงินรูปทรงประหลาดให้
ท่านผู้เฒ่าหลง… สัญญาณสื่อสารเข้ารหัสสูงสุด จากหน่วยข่าวกรองห้วงลึก…
โทรเลขด่วนระดับ S ครับ!
คิ้วของท่านผู้เฒ่าหลงกระตุก รับกำไลข้อมือมา
วูม!
ม่านแสงสีฟ้าอ่อนฉายภาพขึ้นกลางอากาศ กระแสข้อมูลซับซ้อนนับไม่ถ้วนไหลผ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวมตัวกันเป็นรายงานสั้นๆ
ตอนแรกท่านผู้เฒ่าหลงเพียงกวาดตามองผ่านๆ
แต่วินาทีถัดมา รูม่านตาที่ลึกล้ำดุจมหาสมุทรของท่านก็หดเกร็งฉับพลัน!
สีหน้าของท่าน เปลี่ยนจากความประหลาดใจ เป็นความตกตะลึง และจบลงที่ความไม่อยากจะเชื่อ ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที!
บรรยากาศในห้องทำงานกดดันถึงขีดสุด
จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงลืมกระทั่งจะหายใจ ได้แต่จ้องมองใบหน้าที่เปลี่ยนไปมาของท่านผู้เฒ่าหลงตาไม่กะพริบ
ข่าวสารที่ทำให้ท่านผู้เฒ่าหลงเสียอาการได้ขนาดนี้… มันต้องเป็นเรื่องใหญ่ระดับสะเทือนฟ้าดินขนาดไหนกันแน่
ห้านาที
ผ่านไปห้านาทีเต็มๆ ท่านผู้เฒ่าหลงยืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปปั้น
YOU MAY ALSO LIKE
