ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 20 อาจารย์ฮวง: ข้ามองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

โม่ห​ยิง​เฉิน​เดิน​ไปที่​จุด​ที่​ราชันย์​โค​โบ​ลด์​เคย​ยืน​ตระหง่าน​อยู่​ เขา​กวาด​มือ​ผ่าน​กอง​แสงสลัว​ๆ เพื่อ​เก็บ​ของ​

[สนับแข้ง​โค​โบ​ลด์​ทั่วไป​]

[คุณภาพ​: สีขาว​ ]

[ความ​อึด​ +3, ความว่องไว​ +2, พละกำลัง​ +2]

[เงื่อนไข​: Rank F เล​เวล​ 10]

[เซ็ต​เอฟเฟกต์​ 1: ความ​อึด​ +20 (เมื่อ​ใส่ครบ​ 3 ชิ้น​)]

[เซ็ต​เอฟเฟกต์​ 2: ความว่องไว​ +25 (เมื่อ​ใส่ครบ​ 5 ชิ้น​)]

ไม่ได้​ของ​เขียว​แฮะ… เสียดาย​จัง

โม่ห​ยิง​เฉิน​เดาะ​ลิ้น​อย่าง​ผิดหวัง​ เดิมที​เขา​หวัง​ว่า​จะฟลุ๊ค​ได้​ชิ้นส่วน​เซ็ต​ระดับ​เขียว​เพิ่ม​อีก​สัก​ชิ้น​ เพื่อ​ปลด​ล็อค​สเตตัส​เทพ​ๆ แต่​ดัน​ได้​แค่​ของ​ขาว​ธรรมดาๆ​

ของ​เซ็ต​ระดับ​ทั่วไป​กับ​ชั้นยอด​นอกจาก​ชื่อ​จะไม่เหมือนกัน​แล้ว​ คุณสมบัติ​ยัง​ต่างกัน​ราว​ฟ้ากับ​เหว​ แถมเอา​มาใส่ปน​กัน​เพื่อ​นับ​จำนวน​เซ็ต​ก็​ไม่ได้​ด้วย​

เขา​โยน​สนับแข้ง​หนัง​หยาบ​ๆ ไปให้​ต้าเซิ่ง​อย่าง​ไม่ใส่ใจ

วิ้ง!​

แสงสว่าง​วาบ​ขึ้น​ ที่​หน้าแข้ง​ของ​ลิง​ศิลา​ปรากฏ​เครื่อง​ป้องกัน​ทำ​จาก​หนัง​สัตว์​สีน้ำตาล​ตุ่น​ๆ สวม​ทับ​ไว้​อีก​ชั้น​

ต้าเซิ่งยก​ขา​ขึ้น​ดู​อย่าง​สนอกสนใจ​ ลอง​เอา​เล็บ​เคาะ​ๆ ดู​ ปุๆ

ไปกันได้​แล้ว​ เลิก​เคาะ​ได้​แล้ว​ มัน​ไม่เกะกะ​หรอก​น่า​

โม่ห​ยิง​เฉิน​เร่ง​ยิกๆ​ ก่อน​จะหันไป​โบกมือ​ผ่านหน้า​ซูหลี​ที่​ยัง​ยืน​แข็ง​เป็น​หิน​อยู่​

เฮ้! กลับมา​โลก​ปัจจุบัน​ได้​แล้ว​

ซูหลี​สะดุ้ง​เฮือก​ ได้สติ​กลับมา​ทันที​

สิ่งแรก​ที่​เธอ​ทำ​คือ​ก้ม​มอง​หน้าต่าง​สถานะ​ของ​ตัวเอง​…

ตั๊กแตน​เงาทมิฬ​ เล​เวล​พุ่ง​จาก​ Rank E เล​เวล​ 1 ไปเป็น​ Rank E เล​เวล​ 3!

ลง​ดัน​เจี้ยน​รอบ​เดียว​… เด้ง​ขึ้น​มา 2 เล​เวล​!

ความเร็ว​ระดับ​นรก​แตก​นี่​มัน​อะไร​กัน​! เธอ​ไม่เคย​ได้ยิน​มาก่อน​ใน​ชีวิต​!

ลูกพี่​โม่…

พี่​นี่​มัน​… สุด​… สุดยอด​…

เธอ​อ้า​ปาก​พะงาบๆ​ พยายาม​สรรหา​คำ​มาสรรเสริญ​ แต่​สมอง​มัน​ตื้อ​ไปหมด​

ใน​ฐานะ​นักเรียน​ระดับ​หัวกะทิ​ที่​ครอง​ที่หนึ่ง​มา 9 ปี และ​ที่สอง​อีก​ 3 ปี เธอ​ไม่เคย​จนแต้ม​ด้วย​คำพูด​ขนาด​นี้​มาก่อน​

โม่ห​ยิง​เฉิน​เห็น​แก้ม​ป่อง​ๆ ที่​แดง​ระเรื่อ​ของ​เธอ​ก็​ยิ้ม​ขำ​

ฟังนะ​ รอบ​หน้า​เปลี่ยน​แผน​หน่อย​

เธอ​พา​ตั๊กแตน​ไปรับผิดชอบ​ ทางขวา​

ส่วน​ฉัน​กับ​ต้าเซิ่ง​จะเหมา​ ทางซ้าย​ กับ​ ตรงกลาง​ เอง​

ซูหลี​พยักหน้า​รัว​ๆ เหมือน​ไก่​จิก​ข้าวสาร​

รับทราบ​! รับประกัน​ภารกิจ​สำเร็จ​ค่ะ​!

ความสงสัย​หรือ​ความกังวล​ใดๆ​ ที่​เคย​มี ถูก​ไม้หน้า​สามของ​ต้าเซิ่ง​หวด​ทิ้ง​ไปหมด​แล้ว​ ตอนนี้​ต่อให้​โม่ห​ยิง​เฉิน​ชี้บอก​ว่า​นก​มีสี่ขา​ เธอ​ก็​พร้อม​จะเชื่อ​!

ไป… อย่า​เสียเวลา​

ทุก​วินาที​ที่​หาย​ไป คือ​ EXP ที่​หาย​ไป

พูด​จบ​ เขา​ก็​เดิน​นำ​ออก​ไปทันที​

ต้าเซิ่ง​แบก​กระบอง​หิน​ เดินกร่าง​ด้วย​ท่าทาง​หก​ไม่เอา​เก้า​(ไม่เอา​ใคร​) ตามหลัง​เจ้านาย​ไปติดๆ​

ซูหลี​สูด​หายใจเข้า​ลึก​ รีบ​วิ่ง​ตาม​ไป

การ​ลง​ดัน​เจี้ยน​รอบ​แรก​ถือว่า​สมบูรณ์แบบ​ ประสิทธิภาพ​เหลือเชื่อ​

จะมีก็​แค่​ข้อผิดพลาด​เล็กน้อย​เรื่อง​การคำนวณ​เวลา​…

เมื่อกี้​เขา​ชี้ส่งๆ ให้​ซูหลี​ไปทาง​ตรงกลาง​ ซึ่งดัน​เป็น​เส้นทาง​ที่​สั้น​ที่สุด​

ผล​คือ​เธอ​วิ่ง​ลาก​มอนสเตอร์​กลับมา​รอ​ที่​จุดนัดพบ​นาน​แล้ว​ ในขณะที่​โม่ห​ยิง​เฉิน​ยัง​วิ่ง​เคลียร์​ทาง​อื่น​ไม่เสร็จ​

โม่ห​ยิง​เฉิน​รู้ตัว​ตั้งแต่​ตอน​อยู่​ใน​อุโมงค์​ เขา​จึงเปลี่ยน​แผน​กลางคัน​ สั่งต้าเซิ่ง​เลิก​ไล่​ทุบ​ทีละ​ตัว​ แล้ว​ใช้วิธี​ลาก​มอนสเตอร์​วิ่ง​เป็น​ขบวนรถไฟ​เหมือนกัน​

แต่​ถึงอย่างนั้น​ เขา​ก็​ยัง​มาช้ากว่า​ซูหลี​นิดหน่อย​

และ​ไอ้​คำ​ว่า​นิดหน่อย​นี่แหละ​ ที่​เกือบ​ทำ​ซูหลี​หัวใจวาย​

การ​ถูก​ฝูงโค​โบ​ลด์​ระดับ​นรก​แตก​นับ​สิบ​ตัว​วิ่ง​ไล่กวด​ใน​ที่​แคบ​ๆ… ถ้าตั๊กแตน​เงาทมิฬ​ขา​พลิก​นิดเดียว​ คือ​ตาย​สถาน​เดียว​!

โชคดี​ที่​รอด​มาได้​…

ซูหลี​เดิน​ตามหลัง​โม่ห​ยิง​เฉิน​ออก​มาจาก​ประตู​มิติ​ ใบหน้า​ยังคง​ดู​มึนงง​เหมือน​คน​เมายา​

เสี่ยว​หลี​?

เสียง​เรียก​ที่​คุ้นเคย​ทำให้​เธอ​สะดุ้ง​

เย่​ฝาน​ซิงยืน​อยู่​ไม่ไกล​ พร้อมกับ​สมาชิก​ทีม​ชุด​ใหม่​ที่​เพิ่ง​ฟอร์ม​ทีม​เสร็จ​ เตรียม​จะลง​ดัน​เจี้ยน​ระดับ​ยา​กรอบ​ที่สอง​

พวก​เธอ​…

เย่​ฝาน​ซิงมอง​ซูหลี​สลับ​กับ​โม่ห​ยิง​เฉิน​ คิ้ว​ขมวด​เป็น​ปมแน่น​

ทำไม​ออกมา​เร็ว​นัก​ล่ะ​? เพิ่ง​เข้าไป​แป๊บเดียว​เอง​ไม่ใช่เหรอ​?

เขา​จำเวลา​แม่น.​.. สอง​คน​นี้​เข้าไป​ไม่ถึง 20 นาที​ ด้วยซ้ำ​!

ซูหลี​อ้า​ปาก​จะตอบ​ แต่​เสียง​ไม่ออก​

จะให้​อธิบาย​ยังไง​?

อ๋อ​… พอดี​พวกเรา​เพิ่ง​ถล่ม​รัง​โค​โบ​ลด์​ระดับ​นรก​แตก​จน​ราบคาบ​ภายใน​ 20 นาที​จ้ะ

ลิง​ศิลา​ตัว​นั้น​ฟาด​ทีเดียว​ บอ​สหาย​ไปพร้อม​ลูกน้อง​เลย​

ขืน​พูด​ไป เย่​ฝาน​ซิงต้อง​โทร​เรียก​โรงพยาบาล​บ้า​ให้​มารับ​ตัว​เธอ​แน่ๆ​

เย่​ฝาน​ซิง:…

ยัง​ไม่ทัน​ที่​ใคร​จะได้​พูด​ต่อ​

โม่ห​ยิง​เฉิน​ก็​สะกิด​ซูหลี​ แล้ว​เดิน​ดุ่มๆ​ กลับ​ไปที่​ประตู​มิติ​

ไปได้​แล้ว​… รีบ​ทำ​รอบ​

ซูหลี​สะดุ้ง​ ไม่สนใจ​จะอธิบาย​อะไร​กับ​เย่​ฝาน​ซิงอีก​ รีบ​วิ่ง​ตาม​ลูกพี่​ไปทันที​

เฮ้ย​… เดี๋ยว​…

เย่​ฝาน​ซิงยืน​งงเป็นไก่ตาแตก​ มองดู​สอง​คน​นั้น​หายวับ​เข้าไป​ใน​แสงสีฟ้าอีกครั้ง​

ทำ​บ้า​อะไร​ของ​มัน​วะ​? เข้าๆ ออกๆ​… นึก​ว่า​เดิน​สวนสนุก​เหรอ​?

ในขณะเดียวกัน​ ที่​ขอบ​สนาม​

สายตา​คมกริบ​ของ​เหล่า​ผู้บริหาร​มหาวิทยาลัย​และ​อาจารย์ใหญ่​ต่าง​จับจ้อง​ไปที่​ประตู​มิติ​ตลอดเวลา​

โดยเฉพาะ​ ปรมาจารย์​ฮวงหง​เฉียง​

ทันทีที่​เห็น​โม่ห​ยิง​เฉิน​เดิน​ออกมา​แล้ว​กลับ​เข้าไป​ใหม่​อย่าง​รวดเร็ว​

ดวงตา​ที่​เคย​หรี่​ปรือ​ของ​ผู้เฒ่า​พลัน​สว่าง​วาบ​!

เขา​ยก​ข้อ​มือขึ้น​ดู​นาฬิกา​

ยี่สิบ​นาที​…

มือ​เหี่ยวย่น​ลูบ​เครา​ที่​ปลาย​คาง​ แววตา​ฉายแวว​รู้ทัน​

หึหึ​… เป็น​อย่าง​ที่​คิด​จริงๆ​

ใน​ฐานะ​นักวิชาการ​ด้าน​สัตว์​อสูร​อันดับ​ต้น​ๆ ของ​จักรวรรดิ​หลง​เซี่ย​

เขา​มีความ​คลั่งไคล้​อยู่​สอง​อย่าง​: หนึ่ง​คือ​ลิง​ศิลา​ และ​สอง​คือ​การวิจัย​กลยุทธ์​พิชิต​มิติ​ลับ​

รัง​โค​โบ​ลด์​แห่ง​เมือง​ชิงหยวน​ แม้จะเป็น​แค่​มิติ​ลับ​ระดับ​เริ่มต้น​ แต่​เขา​ก็​ศึกษา​มัน​จน​พรุน​

20 นาที​… ตัวเลข​นี้​มัน​ช่างเหมาะเจาะ​

มัน​คือ​เวลา​เฉลี่ย​ที่​สัตว์​อสูร​ Rank E ใช้ใน​การ​วิ่ง​สำรวจ​เส้น​ทางใน​รัง​โค​โบ​ลด์​หนึ่ง​รอ​บ.​.. โดย​ไม่หยุดพัก​!

ฉลาด​มาก.​.. ไอ้​หนู​นี่​

ฮวงหง​เฉียง​พึมพำ​

หัวไว​จริงๆ​ ใช้ได้​!

คำชม​ที่​หลุด​ออก​มาจาก​ปาก​ปรมาจารย์​ ทำให้​ ผอ.​ห​ลี่​ฉางชิว​ที่​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ หูผึ่ง​

เขา​มองหน้า​ท่าน​ฮวง​ด้วย​ความสงสัย​

นี่​ท่าน​ฮวง…​ กำลัง​ชมโม่ห​ยิง​เฉิน?​

ฮวงหง​เฉียง​เห็น​สีหน้า​อยากรู้อยากเห็น​ของ​ห​ลี่​ฉางชิว​ ก็​อารมณ์ดี​พอที่จะ​ไขข้อข้องใจ​

รัง​โค​โบ​ลด์​น่ะ​… ถ้าให้​สัตว์​อสูร​ Rank E วิ่ง​อย่าง​เดียว​ไปกลับ​ มัน​จะใช้เวลา​ประมาณ​ 20 นาที​พอดี​

ห​ลี่​ฉางชิว​พยักหน้า​ ข้อมูล​นี้​เขา​ก็​รู้​

แต่​เขา​ก็​ยัง​แย้ง​ท่าน​ฮวง​ครับ​… แต่​แค่​วิ่ง​ไปกลับ​ มัน​ไม่นับว่า​เคลียร์​ดัน​เจี้ยน​นะ​ครับ​? มอนสเตอร์​ไม่ได้​ตาย​สัก​ตัว​

ได้ยิน​ดังนั้น​ รอยยิ้ม​ของ​ฮวงหง​เฉียง​ก็​ยิ่ง​กว้าง​ขึ้น​ สายตา​ฉายแวว​เหนือ​ชั้น​

เพราะ​งั้น​ข้า​ถึงบอก​ไง ว่า​ไอ้​เด็ก​โม่ห​ยิง​เฉิน​มัน​หัวไว​

เจ้าบอก​เอง​ไม่ใช่รึ​ ว่า​ลิง​ศิลา​ของ​มัน​ทุบ​ทีเดียว​ ตั๊กแตน​เงาทมิฬ​ Rank E ของ​นัง​หนู​ซูหลี​ถึงกับ​ร่วง​?

ห​ลี่​ฉางชิว​พยักหน้า​ครับ​… ทีเดียว​จอด​จริงๆ​

นั่นไง​ล่ะ​!

ฮวงหง​เฉียง​ตบ​เข่า​ฉาด​

ถ้ามัน​วัน​ช็อต​สัตว์​อสูร​ Rank E ได้​… การ​จะกวาดล้าง​พวก​โค​โบ​ลด์​ Rank F เล​เวล​ 100 ใน​ ระดับ​ยาก​ มัน​ก็​เหมือน​หั่น​ผัก​หั่น​แตง​!

เจ้าเด็ก​นั่น​คง​ใช้วิธี​ลาก​มอนสเตอร์​ทั้งหมด​มารวมกัน​ แล้ว​ให้​ลิง​ศิลา​ทุบ​เปรี้ยง​เดียว​จบ​! ประหยัดเวลา​ต่อสู้​ไปได้​มหาศาล​!

ใน​เมื่อ​มัน​ฆ่าง่าย​ขนาด​นั้น​… จะเคลียร์​จบ​หรือไม่​จบ​ มัน​จะต่างกัน​ตรงไหน​? ประเด็น​คือ​มัน​โกย​ EXP ได้​ไว​ที่สุด​ต่างหาก​!

อาจารย์​ฮวง​ยิ้มกริ่ม​ มั่นใจ​เต็ม​ร้อย​ว่า​ตัวเอง​มอง​เกม​ขาด​

โธ่… ไอ้​หนู​เอ้ย​ คิด​จะปิดบัง​ความเก่งกาจ​ต่อหน้า​ข้า​ ฮวงหง​เฉียง​คน​นี้​… ยัง​เร็ว​ไปร้อย​ปี!

(แต่​ท่าน​ฮวง​หารู้ไม่​ว่า​… สิ่งที่​เด็ก​มัน​ลาก​มาทุบ​ ไม่ใช่ Rank F ระดับ​ยา​ก.​.. แต่​เป็น​ Rank E ระดับ​นรก​แตก​ ต่างหาก​!)