ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 88 แค่นี้เองเหรอ... ฝีมือระดับนี้เนี่ยนะ?

การแสดง​ของ​นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงไหล​ลื่น​ดุจ​สายน้ำ​ สวยงาม​และ​ดุดัน​ราวกับ​ฉาก​ใน​ภาพยนตร์​แอ็ก​ชัน​

แต่ทว่า​… ใน​วินาที​นั้น​เอง​ กระแสจิต​ของ​เคน​ก็​ส่งตรง​เข้ามา​ใน​สมอง​ของ​โม่ห​ยิง​เฉิน​

ฝีมือ​พื้น ๆ​

ถ้าพวก​หุ่นเชิด​ทั้งหมด​มีระดับ​เดียว​กับ​สามตัว​เมื่อกี้​…

เจ้าเสือ​ตัว​นั้น​ อย่าง​เก่ง​ก็​ทน​ได้​แค่​สามสิบ​ถึงสี่สิบ​ตัว​รุม​เท่า​นั้นแหละ​

โม่ห​ยิง​เฉิน​ชะงัก​ไปครู่หนึ่ง​

เขา​ไม่สงสัย​ใน​คำตัดสิน​ของ​เคน​แม้แต่น้อย​

ถึงเคน​จะไม่ใช่นักมวย​โดยตรง​ แต่​รากฐาน​วิชา​ที่​สืบทอด​มาจาก​เก็น​ริว​ไซ

หนึ่งในสี่​แก่น​วิชา​คือ​ฮาคุ​ดะ​(การต่อสู้​มือเปล่า​)

สายตา​ของ​เคน​ ย่อม​มอง​ขาด​กว่า​ใคร​ใน​สนาม​นี้​

เขา​มอง​ไปยัง​กลุ่มคน​ของ​ตระกูล​ห​ลิง​ที่​กำลัง​หน้าแดง​ด้วย​ความตื่นเต้น​ และ​ไป๋จิงชุน​ที่​ยิ้มกริ่ม​อย่าง​ภูมิใจ

มุมปาก​ของ​โม่ห​ยิง​เฉิน​ยกขึ้น​เป็น​รอยยิ้ม​หยัน​

โอ้โห​ ทุกท่าน​เห็น​ไหม​คะ​

เสียง​ของ​พิธีกร​สาว​เสี่ยว​หลาน​ดัง​เจื้อยแจ้ว​ผ่าน​ลำโพง​

เมื่อ​สักครู่​นี้​… นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงของ​ท่าน​ปรมาจารย์​ไป๋ สามารถ​จับ​จังหวะ​ช่องโหว่​เพียง​เสี้ยว​วินาที​ที่​อาวุธ​ของ​ศัตรู​ทับซ้อน​กัน​

เพียง​หมัด​เดียว​ ก็​สามารถ​ทำลาย​ขบวน​รบ​ที่​สมบูรณ์แบบ​นั้น​ลง​ได้​

เทพเจ้า​ชัด​ ๆ นี่​มัน​เทคนิค​ระดับ​พระเจ้า​ลงมา​จุติ​

เสี่ยว​หลาน​ซึ่งเป็น​เพียง​ผู้ฝึก​สัตว์​ระดับ​ 2 ธรรมดา​ ๆ มอง​เห็นภาพ​ตรง​หน้าเป็น​ปาฏิหาริย์​

เธอ​ตื่นเต้น​จน​ตัวสั่น​ งัด​คำศัพท์​สวยหรู​ทั้งหมด​ใน​หัว​ออกมา​พรรณนา​ไม่หยุด​ปาก​

แต่​สำหรับ​คนวงใน​บางคน​… ภาพ​ที่​เห็น​กลับ​ให้​ความรู้สึก​ที่​ต่าง​ออก​ไป

โดยเฉพาะ​… กู้​เป่ย​ว่าง​

เขา​ขมวดคิ้ว​แน่น​ จ้องมอง​การต่อสู้​ใน​สนาม​ตาไม่กระพริบ​

ใน​ใจเริ่ม​เกิด​คำถาม​

แปลก ๆ​ แฮะ…

ดูเหมือน​จะ… ไม่ได้​เก่ง​เวอร์​วัง​ขนาด​นั้น​หรือเปล่า​?

ไอ้​ท่า​บล็อก​แล้ว​สวน​กลับ​เมื่อกี้​…

ดู​ ๆ ไปแล้ว​ ก็​ไม่ได้​เหนือ​ชั้น​ไปกว่า​ทูตสวรรค์​สงคราม​ของ​เขา​เท่าไหร่​เลย​

จริงอยู่​ที่​ทูตสวรรค์​ของ​เขา​ไม่ผ่าน​ด่าน​นี้​ เพราะ​ติด​ข้อจำกัด​หลายอย่าง​

แต่​เรื่อง​เทคนิค​เพ​ลงดาบ​เซียน​สวรรค์​ตัด​พิภพ​ที่​ฝึก​มาหลาย​สิบ​ปี ก็​ไม่เป็นรอง​ใคร​ใน​เทียน​อวิ๋น​

ยกเว้น​ออร์ค​ของ​อาจารย์​หวง​หมิง​แล้ว​ เขา​มั่นใจ​ว่า​ทูตสวรรค์​ของ​เขา​คือ​เบอร์​หนึ่ง​

เขา​ท้าทาย​ที่นี่​มาเป็น​ร้อย​ครั้ง​ จน​จำแพทเทิร์น​การ​โจมตี​ของ​หุ่นเชิด​พวก​นี้​ได้​ขึ้นใจ​

สามตัว​แรก​นั่น​… มัน​แค่​น้ำจิ้ม​อุ่นเครื่อง​ชัด​ ๆ

ทำไม​นัก​สู้ใน​ตำนาน​จาก​เมืองหลวง​ ถึงดู​…

งั้น​ ๆจังวะ​?

และ​สถานการณ์​ต่อมา​ ก็​ยิ่ง​ตอกย้ำ​ข้อสงสัย​ของ​เขา​

ใน​ลาน​ประลอง​

หุ่นเชิด​ 5 ตัว​ ตาสว่าง​วาบ​พร้อมกัน​

พวก​มัน​พุ่ง​เข้า​โจมตีจาก​ 5 ทิศทาง​ ปิดตาย​ทุก​มุมหนี​

นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงเริ่ม​ต้อง​ออกแรง​ กระโดด​หลบ​ซ้าย​ป่าย​ขวา​ มุด​ลอด​คม​อาวุธ​อย่าง​ทุลักทุเล​

ก่อน​จะหา​จังหวะ​สวน​กลับ​ เก็บ​ไปทีละ​ตัว​

ต่อมา​เป็น​ 10 ตัว​…

15 ตัว​…

20 ตัว​…

ความ​สบาย​เริ่ม​หาย​ไป

นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงต้อง​ทิ้ง​ท่า​เท่​ ๆ เปลี่ยนเป็น​คลาน​สี่ขา​เหมือน​สัตว์ป่า​จริง ๆ​ เพื่อ​เพิ่ม​ความ​คล่องตัว​

มัน​กลิ้ง​หลบ​คม​ดาบ​เฉียด​เส้นยาแดงผ่าแปด​ครั้งแล้วครั้งเล่า​

เหงื่อ​เริ่ม​โทรม​กาย​ หอบ​หายใจ​แฮก ๆ​

ถึงจุด​นี้​…

แม้แต่​ไป๋จิงชุน​ และ​สอง​สามีภรรยา​ตระกูล​ห​ลิง​ สีหน้า​ก็​เริ่ม​เจื่อน​ลง​

เอ่อ​… ทำไม​ดู​ทุลักทุเล​ชอบกล​?

ไม่ใช่ว่า​นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงไม่เก่ง​

การ​รับมือ​หุ่นเชิด​ระดับ​ C พร้อมกัน​ 20 ตัว​ได้ขนาด​นี้​ ถือว่า​ยอดเยี่ยม​มาก​ใน​เทียน​อวิ๋น​

ขนาด​ทูตสวรรค์​ของ​กู้​เป่ย​ว่าง​ สถิติ​สูงสุด​ยัง​หยุด​อยู่​ที่​ 20 ตัว​ และ​นั่น​คือ​ฟลุค​สุด​ ๆ แล้ว​

แต่​ประเด็น​คือ​… นี่​เพิ่งจะ​เริ่มต้น​

ถ้าเคลียร์​ชุด​นี้​หมด​ หุ่น​ที่​เหลือ​อีก​ 60-70 ตัว​ จะรุม​เข้ามา​พร้อมกัน​

แค่​ 20 ตัว​ยัง​หอบ​ขนาด​นี้​…

แล้ว​ที่​เหลือ​… จะเอา​อะไร​ไปสู้?

มือ​ที่​ไพล่หลัง​ของ​ไป๋จิงชุน​เริ่ม​กำ​แน่น​จน​สั่น​ระริก​ เหงื่อ​เย็น​ซึมออกมา​กลางฝ่ามือ​

แต่​ไม่ใช่ทุกคน​จะดูออก​

อย่าง​แม่พิธีกร​สาว​เสี่ยว​หลาน​ ยังคง​ทำหน้าที่​อวย​ไส้แตก​ต่อไป​อย่าง​เมามัน​

พระเจ้า​ ดู​การ​หลบ​เมื่อกี้นี้​สิคะ​ เฉียด​ปลายจมูก​ไปไม่ถึงเซ็นต์​

สุดยอด​ กล้าหาญ​มาก​ กล้า​สวน​หมัด​ใน​วินาที​วิกฤต​แบบนี้​

นี่แหละ​ค่ะ​คือ​ความต่าง​ชั้น​ สมกับ​เป็น​สัตว์​อสูร​คู่บารมี​ของ​ปรมาจารย์​ระดับ​ 5

เทคนิค​แพรวพราว​ขนาด​นี้​ พวกเรา​คง​ได้​แต่​มอง​ตา​ปริบ ๆ​ แล้ว​ล่ะ​ค่ะ​ท่าน​ผู้ชม​

ท่ามกลาง​เสียง​เชียร์​ของ​พิธีกร​

ใน​สนาม​… หุ่นเชิด​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​… ตาแดง​วาบ​ขึ้น​พร้อมกัน​

46 ตัว​ที่​เหลือ​… ทำงาน​

แต่​พวก​มัน​ไม่ได้​วิ่ง​กรู​เข้ามา​มั่วซั่ว​แบบ​หนัง​ซอมบี้​

พวก​มัน​จัด​ขบวน​ทัพ​อย่าง​เป็นระบบ​ ระเบียบวินัย​เป๊ะยิ่งกว่า​ทหารเกณฑ์​

แถวหน้า​… พล​ขวาน​และ​ดาบ​ เข้า​ประชิด​ฟัน​กวาด​ไล่ที่​

แถว​สอง​… พล​หอก​ แทง​สวน​เข้ามา​ใน​จังหวะ​ที่​นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงกำลังจะ​ก้าว​เท้า​

ปีกซ้าย​ขวา​… หุ่น​รูป​สัตว์ป่า​ หมอบ​ต่ำ​รอจังหวะ​ตะครุบ​

คลื่น​การ​โจมตี​ถาโถมเข้ามา​เป็น​ระลอก​ ไม่มีช่องว่าง​ให้​หายใจ​

นี่​ไม่ใช่การ​ฆ่าให้​ตาย​ใน​ดาบ​เดียว​

แต่​มัน​คือ​การบีบ​พื้นที่​และ​ผลาญ​แรงกาย​ให้​เหยื่อ​หมดสภาพ​ไปเอง​

นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงเริ่ม​คำราม​ด้วย​ความหงุดหงิด​

กระบวนท่า​มวย​ที่​เคย​สวยงาม​เริ่ม​เละเทะ​

มัน​ทำได้​แค่​ปัด​ป้อง​และ​หนี​หัวซุกหัวซุน​

ในที่สุด​… จังหวะ​นรก​ก็​มาถึง

เมื่อ​มัน​ต้อง​กระโดด​หลบ​หอก​ยาว​ที่​กวาด​มาทาง​ท่อน​ล่าง​ ร่างกาย​เกิด​อา​การชะงัก​ค้าง​กลางอากาศ​เพียง​เสี้ยว​วินาที​

หุ่นเชิด​ตัวเล็ก​ที่​ถือ​มีดสั้น​ ซึ่งแฝงตัว​อยู่​ใน​เงาของ​ตัว​ใหญ่​…

พุ่ง​วาบ​เข้ามา​เหมือน​ผี​

ปึก​

ด้าม​มีด​กระแทก​เข้า​เต็มเปา​ที่​บั้นเอว​ของ​นัก​สู้พยัคฆ์​สมิง

แรง​กระแทก​นั้น​ไม่ได้​รุนแรง​ถึงตาย​

แต่​มัน​กระตุ้น​กลไก​ของ​สนาม​ประลอง​

วูบ​—

ร่าง​ของ​นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงถูก​ดีด​กระเด็น​ออกจาก​วงแหวน​ราวกับ​ลูกกระสุน​ปืนใหญ่​

กลิ้ง​หลุนๆ​ ไปตาม​พื้น​หิน​สีดำ​ไกล​หลาย​สิบ​เมตร​

เสียง​พากย์​อัน​เร้าใจ​ของ​เสี่ยว​หลาน​ขาด​ห้วง​ไปทันที​เหมือน​ถูก​ปิดสวิตช์​

เหลือ​เพียง​เสียง​สูด​ลมหายใจ​เฮือก​ใหญ่​ผ่าน​ไมโครโฟน​

ทั้ง​โถงใต้ดิน​ตก​อยู่​ใน​ความ​เงียบสงัด​ที่​น่าอึดอัด​

ไฟสีแดง​บน​กล้อง​ทุก​ตัว​ยังคง​สว่างจ้า​… บันทึกภาพ​ความพ่ายแพ้​อัน​น่าอับอาย​นี้​ไว้​อย่าง​ชัดเจน​

หน้า​ของ​ไป๋จิงชุน​ เดี๋ยว​เขียว​ เดี๋ยว​แดง​ สลับ​กัน​ไปมา

ความมั่นใจ​เมื่อ​ครู่​แตกสลาย​ไม่มีชิ้น​ดี​

เขา​แสร้ง​กระแอม​ไอ​เสียงดัง​ เพื่อ​กู้หน้า​

อะ​แฮ่ม

อืม​… เนื่องจาก​เป็นการ​ลงสนาม​ครั้งแรก​ ข้า​ยัง​จับ​จังหวะ​ของ​พวก​หุ่นเชิด​ไม่ค่อย​แม่น​นัก​ เตรียมตัว​มาน้อย​ไปหน่อย​

ขอเวลา​ปรับ​จูน​อีก​สักนิด​… รับรอง​ผ่าน​ฉลุย​แน่​

ห​ลิง​เทียน​ได้สติ​ รีบ​วิ่ง​ถลา​เข้าไป​ประคอง​สถานการณ์​

ใช่ครับ​ ใช่ครับ​ท่าน​ปรมาจารย์​ เป็น​ความผิด​ของ​พวกผม​เอง​ที่​ให้​ข้อมูล​ไม่ครบถ้วน​

เขา​โค้ง​คำนับ​ปลก​ ๆ แล้ว​กระซิบ​เสียง​เครียด​

แต่ว่า​… ท่าน​ครับ​ กฎ​ของ​ที่นี่​… สัตว์​อสูร​หนึ่ง​ตัว​ ท้า​ชิงได้​แค่​วัน​ละ​ครั้ง​ครับ​

ท่าน​จะลอง​… เอ่อ​… กลับ​ไปพักผ่อน​ก่อน​ แล้ว​พรุ่งนี้​ค่อย​มาลุย​ใหม่​ดี​ไหม​ครับ​?